Xeremías 50
50
A CAÍDA DE BABILONIA E A SALVACIÓN DE ISRAEL: ORÁCULOS E LAMENTACIÓNS
Título
1Esta é a palabra que o Señor dirixiu a Babilonia, o país dos caldeos, por medio do profeta Xeremías.
Primeiro oráculo de castigo para Babilonia e salvífico para Israel e Xudá
2Facédeo saber entre as nacións, anunciádellelo,
levantade a bandeira, anunciádellelo,
non o ocultedes, dicide:
Foi conquistada Babilonia,
quedou avergonzado Bel,
quedou horrorizado Marduk;
avergonzadas quedaron as súas imaxes,
horrorizados os seus ídolos.
3Velaí: desde o norte sobe contra ela un pobo
que converte a súa terra nunha desolación;
xa non haberá quen habite nela;
desde os homes ós animais fuxiron á desbandada.
4Nos días aqueles e naquel intre,
—é o Señor quen fala—
virán os fillos de Israel canda os fillos de Xudá,
camiñarán decididos e esbagullando,
e buscarán ó Señor, o seu Deus.
5Preguntarán por Sión,
polo camiño que leva alí, que está diante deles.
"Camiñade e levemos a termo, ante o Señor,
unha alianza eterna que nunca se esqueza".
6Un rabaño de ovellas descarreiradas é o meu pobo;
os seus pastores escorrentáronas da miña montaña,
camiñan descarreiradas de montaña en outeiro,
esqueceron o seu curral.
7Todos os que as atopan, devóranas,
e os seus opresores din:
"Nós non temos culpa,
xa que eles pecaron contra o Señor;
o seu lugar lexítimo e a esperanza dos seus pais é o Señor".
8Fuxide da presenza de Babilonia,
saíde do país dos caldeos,
sede coma castróns a fronte do rabaño.
9Eu estou suscitando e facendo subir
contra Babilonia unha xuntanza de grandes pobos,
desde a terra do norte aliñaranse contra ela,
e desde alí conquistarana.
As súas frechas son coma un guerreiro que deixa pais sen fillos,
que non volve da guerra en vano.
10Caldea converterase en presa,
todos os ladróns fartaranse con ela
—é o Señor quen fala—.
Primeira lamentación pola caída de Babilonia
11Alégrate! Brinca de ledicia
ti que arrasas a miña herdanza!
Brinca coma xovenca inquieta en celo!
Rincha coma os cabalos da parada!
12A vosa nai estará avergonzada por culpa da calamidade,
estará alporizada a que vos deu a luz;
védea: será o último dos pobos,
un deserto, terra reseca e unha estepa.
13Por causa da ira do Señor non será habitable,
toda ela se volverá unha desolación.
Todo o que pase xunto a Babilonia suspirará,
e asubiará á vista de todas as súas chagas.
14Alinéadevos en círculo contra Babilonia,
todos os que tensades o arco,
tirádelle a ela, non aforredes frechas,
xa que pecou contra o Señor.
15Lanzade berros en todo o arredor contra ela:
o seu poder réndese, caen as súas columnas,
derrúbanse os seus muros.
Esta é a vinganza do Señor, vingádevos dela;
como ela fixo, facédelle a ela.
16Exterminade de Babilonia ó sementador
e ó que colle a fouce no tempo da sega.
Que, lonxe da espada opresora,
cada un se dirixa ó seu pobo,
que cada un fuxa ó seu país.
Segundo oráculo de castigo contra Babilonia e de salvación para Israel
17Ovella descarreirada era Israel,
perseguírona leóns:
o primeiro que a devorou foi o rei de Asur,
e o derradeiro que lle rompeu os ósos
foi Nabucodonosor, rei de Babilonia.
18Por isto, así fala o Señor dos Exércitos, Deus de Israel:
Eu vou castigar ó rei de Babilonia e ó seu país,
o mesmo que castiguei ó rei de Asur.
19Traerei a Israel ó seu pasteiro
e pastará no Carmelo e en Baxán,
nas montañas de Efraím e en Galaad;
fartarase a súa gorxa.
20No tempo aquel e naquel intre
—é o Señor quen fala—
buscarase a iniquidade en Israel e non existirá,
buscarase o pecado de Xudá e non se atopará,
pois eu perdoarei a cantos deixe quedar vivos.
Segunda lamentación
21Sube ó país de Merataim,
sube contra el e pasa pola espada ós habitantes de Pecod,
consagra á destrución o resto deles
—é o Señor quen fala—
e failles conforme o que eu che mando.
22Gritos de guerra no país,
un gran fracaso!
23Como se rompe e se esnaquizou
o martelo de toda a terra!
Como se converteu Babilonia
nunha desolación entre as nacións!
24Púxenche unha trampa, Babilonia,
e caíches nela sen te dares conta,
fuches encontrada e ben apresada,
pois rebelácheste contra o Señor.
25O Señor abriu os depósitos
e sacou as armas da súa ira,
pois na capital dos caldeos ten traballo
o Señor, Deus dos Exércitos.
26Despois, á volta da seitura, entrade nela,
limpade o seu gran como é debido,
amoreádeo coma en medas,
e consagrádea á destrución:
que non quede nin resto.
27Acoitelade todos os seus touros,
que os baixen ó matadoiro.
Ai deles! Certo, chegou o seu día,
o intre de lle pedir contas.
28Un estrondo! O dos que foxen e escapan do país de Babilonia,
para anunciar en Sión a vinganza do Señor, o noso Deus,
a vinganza polo seu templo.
29Recrutade contra Babilonia arqueiros,
a todos os que tensan o arco;
acampade en círculo contra ela,
que non haxa escape.
Tratádea conforme o seu comportamento:
tal como ela fixo, facédelle a ela;
ben certo que foi insolente co Señor,
co Santo de Israel.
30Por isto caerán os seus soldados nas súas prazas,
e todos os seus guerreiros perecerán o día aquel
—é o Señor quen fala—.
Terceiro oráculo de castigo contra Babilonia e salvífico para Israel
31Velaquí estou contra ti, "Insolencia"
—é o Señor quen fala, o Deus dos Exércitos—,
chegouche o día,
o intre de pedirche contas.
32A Insolencia tropezará e caerá,
e non haberá quen a erga;
eu préndolles lume ás súas cidades,
consumo todos os seus arredores.
33Así fala o Señor dos Exércitos:
Na opresión están os fillos de Israel,
o mesmo cós fillos de Xudá:
todos os que os deportaron retéñenos,
impídenlles marchar.
34Pero o seu Salvador é forte:
Señor dos Exércitos é o seu nome.
El defenderá enerxicamente a súa causa,
poñendo en calma o seu país,
pero facendo estremecer ós habitantes de Babilonia.
35Unha espada está sobre os caldeos
—é o Señor quen fala—
e sobre os habitantes de Babilonia,
sobre os seus principais e sobre os seus sabios.
36Unha espada está sobre os sacerdotes
que pronuncian oráculos,
que xa non o quererán facer.
Unha espada está sobre os seus soldados
que estarán estarrecidos.
37Unha espada está sobre os cabalos de cada un deles,
e sobre os carros de cada un deles,
e sobre a seitura que está diante de Babilonia,
pois todo isto quedará para as mulleres.
Unha espada está sobre as súas provisións,
que serán roubadas.
38Unha espada está sobre as súas augas,
que estarán secas.
É un país de ídolos
que enlouquece con figuras monstruosas.
39Habitarán nela os vampiros xunto cos faunos,
e morarán nela as fillas da avestruz;
non servirá de morada para nunca xamais,
nin será habitable de xeración en xeración.
40Sucederá coma cando o Señor destruíu Sodoma,
Gomorra e as cidades veciñas
—é o Señor quen fala—,
que ninguén habitará en Babilonia,
nin residirá nela ningún humano.
Terceira lamentación: O Señor decidiu a caída de Babilonia
41Velaí un pobo que vén do norte,
unha grande nación e numerosos reis póñense en movemento,
desde os recantos do mundo.
42Empuñan o arco e a fouce longa,
son crueis e non teñen compaixón;
os seus berros resoan, retumban coma o mar,
montan cabalos adestrados para a guerra,
coma un só home contra ti, filla de Babel.
43Enteirouse o rei de Babilonia da noticia:
tremen as súas mans,
a angustia apoderouse del,
retórcese coma a muller no parto.
44Velaí un león: sobe da profundidade do Xordán,
á súa morada heino de volver,
heino espantar e facer correr desde onde subiu.
Cal e o escollido de entre o seu exército que o hei de castigar?
Pois quen hai coma min? Quen me desafía?
Quen é o pastor que se mantén de pé na miña presenza?
45Por isto, escoitade o plan do Señor
que el formulou contra Babilonia,
as decisións que tomou contra o país dos caldeos:
É ben certo que os arrasarán os pastoriños do rabaño,
é ben certo que a súa morada quedará destruída ante eles.
46Co estrondo da toma de Babilonia retumba a terra,
o clamor da toma de Babilonia óese entre as nacións.
Currently Selected:
Xeremías 50: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
Xeremías 50
50
A CAÍDA DE BABILONIA E A SALVACIÓN DE ISRAEL: ORÁCULOS E LAMENTACIÓNS
Título
1Esta é a palabra que o Señor dirixiu a Babilonia, o país dos caldeos, por medio do profeta Xeremías.
Primeiro oráculo de castigo para Babilonia e salvífico para Israel e Xudá
2Facédeo saber entre as nacións, anunciádellelo,
levantade a bandeira, anunciádellelo,
non o ocultedes, dicide:
Foi conquistada Babilonia,
quedou avergonzado Bel,
quedou horrorizado Marduk;
avergonzadas quedaron as súas imaxes,
horrorizados os seus ídolos.
3Velaí: desde o norte sobe contra ela un pobo
que converte a súa terra nunha desolación;
xa non haberá quen habite nela;
desde os homes ós animais fuxiron á desbandada.
4Nos días aqueles e naquel intre,
—é o Señor quen fala—
virán os fillos de Israel canda os fillos de Xudá,
camiñarán decididos e esbagullando,
e buscarán ó Señor, o seu Deus.
5Preguntarán por Sión,
polo camiño que leva alí, que está diante deles.
"Camiñade e levemos a termo, ante o Señor,
unha alianza eterna que nunca se esqueza".
6Un rabaño de ovellas descarreiradas é o meu pobo;
os seus pastores escorrentáronas da miña montaña,
camiñan descarreiradas de montaña en outeiro,
esqueceron o seu curral.
7Todos os que as atopan, devóranas,
e os seus opresores din:
"Nós non temos culpa,
xa que eles pecaron contra o Señor;
o seu lugar lexítimo e a esperanza dos seus pais é o Señor".
8Fuxide da presenza de Babilonia,
saíde do país dos caldeos,
sede coma castróns a fronte do rabaño.
9Eu estou suscitando e facendo subir
contra Babilonia unha xuntanza de grandes pobos,
desde a terra do norte aliñaranse contra ela,
e desde alí conquistarana.
As súas frechas son coma un guerreiro que deixa pais sen fillos,
que non volve da guerra en vano.
10Caldea converterase en presa,
todos os ladróns fartaranse con ela
—é o Señor quen fala—.
Primeira lamentación pola caída de Babilonia
11Alégrate! Brinca de ledicia
ti que arrasas a miña herdanza!
Brinca coma xovenca inquieta en celo!
Rincha coma os cabalos da parada!
12A vosa nai estará avergonzada por culpa da calamidade,
estará alporizada a que vos deu a luz;
védea: será o último dos pobos,
un deserto, terra reseca e unha estepa.
13Por causa da ira do Señor non será habitable,
toda ela se volverá unha desolación.
Todo o que pase xunto a Babilonia suspirará,
e asubiará á vista de todas as súas chagas.
14Alinéadevos en círculo contra Babilonia,
todos os que tensades o arco,
tirádelle a ela, non aforredes frechas,
xa que pecou contra o Señor.
15Lanzade berros en todo o arredor contra ela:
o seu poder réndese, caen as súas columnas,
derrúbanse os seus muros.
Esta é a vinganza do Señor, vingádevos dela;
como ela fixo, facédelle a ela.
16Exterminade de Babilonia ó sementador
e ó que colle a fouce no tempo da sega.
Que, lonxe da espada opresora,
cada un se dirixa ó seu pobo,
que cada un fuxa ó seu país.
Segundo oráculo de castigo contra Babilonia e de salvación para Israel
17Ovella descarreirada era Israel,
perseguírona leóns:
o primeiro que a devorou foi o rei de Asur,
e o derradeiro que lle rompeu os ósos
foi Nabucodonosor, rei de Babilonia.
18Por isto, así fala o Señor dos Exércitos, Deus de Israel:
Eu vou castigar ó rei de Babilonia e ó seu país,
o mesmo que castiguei ó rei de Asur.
19Traerei a Israel ó seu pasteiro
e pastará no Carmelo e en Baxán,
nas montañas de Efraím e en Galaad;
fartarase a súa gorxa.
20No tempo aquel e naquel intre
—é o Señor quen fala—
buscarase a iniquidade en Israel e non existirá,
buscarase o pecado de Xudá e non se atopará,
pois eu perdoarei a cantos deixe quedar vivos.
Segunda lamentación
21Sube ó país de Merataim,
sube contra el e pasa pola espada ós habitantes de Pecod,
consagra á destrución o resto deles
—é o Señor quen fala—
e failles conforme o que eu che mando.
22Gritos de guerra no país,
un gran fracaso!
23Como se rompe e se esnaquizou
o martelo de toda a terra!
Como se converteu Babilonia
nunha desolación entre as nacións!
24Púxenche unha trampa, Babilonia,
e caíches nela sen te dares conta,
fuches encontrada e ben apresada,
pois rebelácheste contra o Señor.
25O Señor abriu os depósitos
e sacou as armas da súa ira,
pois na capital dos caldeos ten traballo
o Señor, Deus dos Exércitos.
26Despois, á volta da seitura, entrade nela,
limpade o seu gran como é debido,
amoreádeo coma en medas,
e consagrádea á destrución:
que non quede nin resto.
27Acoitelade todos os seus touros,
que os baixen ó matadoiro.
Ai deles! Certo, chegou o seu día,
o intre de lle pedir contas.
28Un estrondo! O dos que foxen e escapan do país de Babilonia,
para anunciar en Sión a vinganza do Señor, o noso Deus,
a vinganza polo seu templo.
29Recrutade contra Babilonia arqueiros,
a todos os que tensan o arco;
acampade en círculo contra ela,
que non haxa escape.
Tratádea conforme o seu comportamento:
tal como ela fixo, facédelle a ela;
ben certo que foi insolente co Señor,
co Santo de Israel.
30Por isto caerán os seus soldados nas súas prazas,
e todos os seus guerreiros perecerán o día aquel
—é o Señor quen fala—.
Terceiro oráculo de castigo contra Babilonia e salvífico para Israel
31Velaquí estou contra ti, "Insolencia"
—é o Señor quen fala, o Deus dos Exércitos—,
chegouche o día,
o intre de pedirche contas.
32A Insolencia tropezará e caerá,
e non haberá quen a erga;
eu préndolles lume ás súas cidades,
consumo todos os seus arredores.
33Así fala o Señor dos Exércitos:
Na opresión están os fillos de Israel,
o mesmo cós fillos de Xudá:
todos os que os deportaron retéñenos,
impídenlles marchar.
34Pero o seu Salvador é forte:
Señor dos Exércitos é o seu nome.
El defenderá enerxicamente a súa causa,
poñendo en calma o seu país,
pero facendo estremecer ós habitantes de Babilonia.
35Unha espada está sobre os caldeos
—é o Señor quen fala—
e sobre os habitantes de Babilonia,
sobre os seus principais e sobre os seus sabios.
36Unha espada está sobre os sacerdotes
que pronuncian oráculos,
que xa non o quererán facer.
Unha espada está sobre os seus soldados
que estarán estarrecidos.
37Unha espada está sobre os cabalos de cada un deles,
e sobre os carros de cada un deles,
e sobre a seitura que está diante de Babilonia,
pois todo isto quedará para as mulleres.
Unha espada está sobre as súas provisións,
que serán roubadas.
38Unha espada está sobre as súas augas,
que estarán secas.
É un país de ídolos
que enlouquece con figuras monstruosas.
39Habitarán nela os vampiros xunto cos faunos,
e morarán nela as fillas da avestruz;
non servirá de morada para nunca xamais,
nin será habitable de xeración en xeración.
40Sucederá coma cando o Señor destruíu Sodoma,
Gomorra e as cidades veciñas
—é o Señor quen fala—,
que ninguén habitará en Babilonia,
nin residirá nela ningún humano.
Terceira lamentación: O Señor decidiu a caída de Babilonia
41Velaí un pobo que vén do norte,
unha grande nación e numerosos reis póñense en movemento,
desde os recantos do mundo.
42Empuñan o arco e a fouce longa,
son crueis e non teñen compaixón;
os seus berros resoan, retumban coma o mar,
montan cabalos adestrados para a guerra,
coma un só home contra ti, filla de Babel.
43Enteirouse o rei de Babilonia da noticia:
tremen as súas mans,
a angustia apoderouse del,
retórcese coma a muller no parto.
44Velaí un león: sobe da profundidade do Xordán,
á súa morada heino de volver,
heino espantar e facer correr desde onde subiu.
Cal e o escollido de entre o seu exército que o hei de castigar?
Pois quen hai coma min? Quen me desafía?
Quen é o pastor que se mantén de pé na miña presenza?
45Por isto, escoitade o plan do Señor
que el formulou contra Babilonia,
as decisións que tomou contra o país dos caldeos:
É ben certo que os arrasarán os pastoriños do rabaño,
é ben certo que a súa morada quedará destruída ante eles.
46Co estrondo da toma de Babilonia retumba a terra,
o clamor da toma de Babilonia óese entre as nacións.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT