Isaías 51
51
Liturxia da consolación de Sión. Chamada á confianza no poder salvífico do Señor
1Escoitádeme os que procurades a xustiza, os que buscades o Señor.
Ollade para o penedo de onde fostes tallados e para o pozo de onde fostes escavados.
2Ollade para o voso pai Abraham e para Sara, a que vos deu a luz.
El era un só cando o chamei, pero bendicino e multipliqueino.
3Cando o Señor console a Sión e a todas as súas ruínas,
fará do deserto coma o Edén e da estepa coma o xardín do Señor,
contento e ledicia haberá nel, acción de grazas e son de cántigas.
A miña salvación durará para sempre
4Aténdeme, pobo meu!
Poboación miña, escóitame!:
unha lei sae de onda min,
e a miña sentencia será a luz dos pobos.
5Poño en movemento a miña pronta vitoria,
sae a miña salvación
e o meu brazo xulgará os pobos.
En min porán a esperanza as nacións costeiras,
e esperarán no meu brazo.
6Levantade os vosos ollos cara ó ceo,
e ollade para a terra que está abaixo,
pois o ceo esvaecerá coma fumareda,
e a terra cambiará coma un vestido:
os seus habitantes morrerán coma mosquitos,
pero a miña salvación durará para sempre
e a miña xustiza non decaerá.
7Escoitádeme os que coñecedes a xustiza,
pobo que tes a miña revelación no teu corazón:
Non lle teñades medo ó desprezo dos homes,
cos seus insultos non estarrezades,
8o carbuncho comeraos coma a un vestido,
e a traza devoraraos coma a lá,
pero a miña xustiza durará sempre,
e a miña salvación por xeracións de xeracións.
Súplica ó poder do Señor e resposta
9Esperta, esperta e revístete de poder,
brazo do Señor!
Esperta coma nos días de antes,
coma nas xeracións eternas.
Acaso non fuches ti quen matou a Ráhab,
e acoitelou ó Dragón?
10Acaso non fuches ti quen secou o Mar,
as augas do grande Abismo,
que converteu o profundo do mar nun camiño,
para o paso dos redimidos?
11Si, os rescatados do Señor volverán
e entrarán en Sión con xúbilo.
Haberá ledicia eterna sobre as súas cabezas,
invadiraos o xúbilo e a alegría;
o tormento e os suspiros xa fuxiron.
Eu, Iavé, son o que te consola
12Eu, eu son quen te consola.
De que terás medo ti? Dos homes? —Morrerán.
Do fillo do home? —Non é máis ca herba.
13Esquecícheste do Señor, o teu creador,
o que estendeu o ceo e fundamentou a terra,
por isto estiveches estarrecido todo o día,
pola furia do opresor, cando se decidiu a arrasar.
Pero onde está a furia do opresor?
14O preso será librado axiña:
non morrerá no pozo nin lle faltará o seu pan,
15pois eu son o Señor, o teu Deus,
que axito o mar de xeito que braden as súas ondas.
—Señor dos Exércitos é o meu nome—.
16Si, puxen as miñas palabras na túa boca,
e cubrinte coa sombra da miña man;
desde que plantei o ceo e fundamentei a terra,
díxenlle a Sión: "O meu pobo es ti".
A copa da ira do Señor pasa agora ós seus inimigos
17Esperta, esperta, levántate, Xerusalén!,
que xa bebiches da man do Señor a copa da súa ira:
da borracheira, xa a bebiches ata o fondo.
18Entre todos os fillos que deu a luz,
non hai quen a guíe.
Entre todos os fillos que ela criou,
non hai quen a colla pola man.
19Estas dúas cousas acontecéronche: Quen se doía de ti? Saqueo e caída, fame e espada. Quen se doía de ti?
20Os teus fillos non tiñan forzas,
caeron nos cruces de todas as rúas,
coma o antílope na rede do cazador,
esmagados pola ira do Señor, pola furia do teu Deus.
21Por isto, escoita ti,
aflixida e borracha, aínda que non de viño.
22Así fala o teu Señor, Iavé,
o teu Deus que se querelaba co seu pobo:
"Velaí: xa collín da túa man a copa da borracheira,
non seguirás bebendo o cáliz da miña ira,
23pois o puxen na man dos que te aflixiron,
dos que che dixeron a ti mesmo: Tómbate para que pasemos,
pon o teu lombo como a terra, como a rúa para os que pasen".
Currently Selected:
Isaías 51: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
Isaías 51
51
Liturxia da consolación de Sión. Chamada á confianza no poder salvífico do Señor
1Escoitádeme os que procurades a xustiza, os que buscades o Señor.
Ollade para o penedo de onde fostes tallados e para o pozo de onde fostes escavados.
2Ollade para o voso pai Abraham e para Sara, a que vos deu a luz.
El era un só cando o chamei, pero bendicino e multipliqueino.
3Cando o Señor console a Sión e a todas as súas ruínas,
fará do deserto coma o Edén e da estepa coma o xardín do Señor,
contento e ledicia haberá nel, acción de grazas e son de cántigas.
A miña salvación durará para sempre
4Aténdeme, pobo meu!
Poboación miña, escóitame!:
unha lei sae de onda min,
e a miña sentencia será a luz dos pobos.
5Poño en movemento a miña pronta vitoria,
sae a miña salvación
e o meu brazo xulgará os pobos.
En min porán a esperanza as nacións costeiras,
e esperarán no meu brazo.
6Levantade os vosos ollos cara ó ceo,
e ollade para a terra que está abaixo,
pois o ceo esvaecerá coma fumareda,
e a terra cambiará coma un vestido:
os seus habitantes morrerán coma mosquitos,
pero a miña salvación durará para sempre
e a miña xustiza non decaerá.
7Escoitádeme os que coñecedes a xustiza,
pobo que tes a miña revelación no teu corazón:
Non lle teñades medo ó desprezo dos homes,
cos seus insultos non estarrezades,
8o carbuncho comeraos coma a un vestido,
e a traza devoraraos coma a lá,
pero a miña xustiza durará sempre,
e a miña salvación por xeracións de xeracións.
Súplica ó poder do Señor e resposta
9Esperta, esperta e revístete de poder,
brazo do Señor!
Esperta coma nos días de antes,
coma nas xeracións eternas.
Acaso non fuches ti quen matou a Ráhab,
e acoitelou ó Dragón?
10Acaso non fuches ti quen secou o Mar,
as augas do grande Abismo,
que converteu o profundo do mar nun camiño,
para o paso dos redimidos?
11Si, os rescatados do Señor volverán
e entrarán en Sión con xúbilo.
Haberá ledicia eterna sobre as súas cabezas,
invadiraos o xúbilo e a alegría;
o tormento e os suspiros xa fuxiron.
Eu, Iavé, son o que te consola
12Eu, eu son quen te consola.
De que terás medo ti? Dos homes? —Morrerán.
Do fillo do home? —Non é máis ca herba.
13Esquecícheste do Señor, o teu creador,
o que estendeu o ceo e fundamentou a terra,
por isto estiveches estarrecido todo o día,
pola furia do opresor, cando se decidiu a arrasar.
Pero onde está a furia do opresor?
14O preso será librado axiña:
non morrerá no pozo nin lle faltará o seu pan,
15pois eu son o Señor, o teu Deus,
que axito o mar de xeito que braden as súas ondas.
—Señor dos Exércitos é o meu nome—.
16Si, puxen as miñas palabras na túa boca,
e cubrinte coa sombra da miña man;
desde que plantei o ceo e fundamentei a terra,
díxenlle a Sión: "O meu pobo es ti".
A copa da ira do Señor pasa agora ós seus inimigos
17Esperta, esperta, levántate, Xerusalén!,
que xa bebiches da man do Señor a copa da súa ira:
da borracheira, xa a bebiches ata o fondo.
18Entre todos os fillos que deu a luz,
non hai quen a guíe.
Entre todos os fillos que ela criou,
non hai quen a colla pola man.
19Estas dúas cousas acontecéronche: Quen se doía de ti? Saqueo e caída, fame e espada. Quen se doía de ti?
20Os teus fillos non tiñan forzas,
caeron nos cruces de todas as rúas,
coma o antílope na rede do cazador,
esmagados pola ira do Señor, pola furia do teu Deus.
21Por isto, escoita ti,
aflixida e borracha, aínda que non de viño.
22Así fala o teu Señor, Iavé,
o teu Deus que se querelaba co seu pobo:
"Velaí: xa collín da túa man a copa da borracheira,
non seguirás bebendo o cáliz da miña ira,
23pois o puxen na man dos que te aflixiron,
dos que che dixeron a ti mesmo: Tómbate para que pasemos,
pon o teu lombo como a terra, como a rúa para os que pasen".
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT