Ezequiel 22
22
O castigo de Deus, chamada á conversión
1Veume a palabra do Señor nestes termos:
2Oe ti, fillo de Adam,
acaso non vas condenar,
si, condenar, a cidade sanguinaria,
e facerlle ver todas as súas abominacións?
3Dille: así fala o meu Señor, Iavé:
—A cidade que verte sangue en medio de si
chegaralle de certo o seu momento:
e a que se constrúe ídolos diante de si
volverase de certo impura.
4Co sangue que ti vertiches
volvícheste culpable,
e cos ídolos que ti fixeches
volvícheste impura,
e deste xeito precipitaches a túa hora,
e chegaches á fin dos teus anos,
por isto convértote en escarnio
para os pobos, e en burla para todos os países.
5Países veciños e países remotos
burlaranse de ti,
famosa pola túa impureza,
grande na consternación.
6Fíxate: os príncipes de Israel
están dentro de ti para verteren sangue,
cada un canto lle dá o seu brazo.
7Dentro de ti trátase con desprezo a pai e nai,
dentro de ti trátase con violencia ó emigrante,
dentro de ti son oprimidos o orfo e a viúva.
8Ti desprezas as miñas santas institucións,
e profanas os meus sábados.
9En ti hai xente que calumnia
a fin de que se verta sangue;
en ti cómense banquetes sacros na cima dos montes,
e dentro de ti fanse cousas infames.
10En ti hai quen destapa a nudez que pertence ó pai,
en ti abusan da muller na impureza da regra.
11En ti uns cometen abominacións coa muller do irmán,
outros manchan con impureza a propia nora,
e outros abusan da irmá, filla de seu pai.
12En ti acéptanse regalos para verter sangue,
ti cobras intereses de usura
e enriquéceste violentamente á conta dos teus próximos;
pero a min esquecéstesme,
—é o meu Señor, Iavé, quen fala—.
13Velaí, vou bater en ti cos meus puños
por todos os inxustos negocios
que estás facendo,
e polo sangue que se está vertendo en medio de ti.
14Manterase firme o teu corazón?
Seguirán fortes os teus brazos
os días que eu proceda contra ti?
Eu, o Señor, son quen o digo e quen o farei.
15Hei de dispersarte entre as nacións,
hei de esparexerte por entre os países,
hei de levar ata o colmo a túa impureza por culpa túa,
16e deste xeito ti recibirás de ti mesmo a herdanza
á vista de todas as nacións.
Entón recoñecerás que eu son o Señor.
Deus purificará a Xerusalén coa súa ira
17Veume a palabra do Señor nestes termos:
18—Fillo de Adam,
a Casa de Israel resulta escoura para min;
todos eles son bronce e estaño,
ferro e chumbo;
no medio do forno resultan escoura de prata.
19Por iso así fala o meu Señor, Iavé:
—Volvéstesvos todos escoura,
por isto, vede, vouvos xuntar
no medio de Xerusalén.
20Xa xuntei a prata e o cobre,
o bronce, o chumbo e o estaño:
aticei neles o lume para fundilos;
así vos xuntarei a vós,
na miña ira e no meu noxo,
si, metereivos e fundireivos.
21Heivos xuntar,
e atizar contra vós o lume do meu noxo
onde vos fundiredes.
22O mesmo que se fai a fundición de prata
no medio do forno, así habédesvos de fundir
no medio do meu furor, e saberedes que
eu, o Señor, son quen vertín a miña ira sobre vós.
Interpretación teolóxica da caída de Xerusalén
23Veume a palabra do Señor nestes termos:
24—Fillo de Adam, dille a Xerusalén:
Ti es terra non lavada,
non tes chuvias fortes desde o día do enfado.
25No medio dela hai unha confabulación dos seus profetas;
coma un león ruxidor que esnaquiza unha presa,
devoran vidas, apodéranse de riquezas e obxectos de valor,
e fan aumentar na cidade o número das súas viúvas.
26Os seus sacerdotes violan a miña lei
e profanan as miñas institucións santas,
non distinguen o sacro do profano,
non fan notar a diferenza entre o impuro e o puro,
pechan os seus ollos para os meus sábados,
e deste xeito eu son profanado entre vós.
27Os seus xefes están no medio dela
coma lobos que esnaquizan a presa,
vertendo sangue e acabando coa xente para se enriqueceren.
28Os seus profetas caleáronos de branco,
anunciándolles visións ilusorias,
e profetizándolles mentiras, dicíndolles:
"Así fala o meu Señor Iavé",
cando o Señor non falara.
29Os donos da terra practican a violencia
e cometen roubos,
oprimen o humilde e mais o pobre,
e maltratan o emigrante coa inxustiza.
30Eu busquei entre eles un que volva a levantar a muralla,
que se manteña na brecha diante de min,
por mor do país, para que eu non o destrúa,
e non o atopo.
31Por iso vertín sobre eles a miña ira,
destruínos co lume do meu furor,
volvín sobre a súa cabeza
o castigo do seu comportamento,
—é o meu Señor, Iavé, quen fala—.
Currently Selected:
Ezequiel 22: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
