Ezequiel 16
16
Alegoría dos amores culpables de Xerusalén
1Veume a palabra do Señor nestes termos:
2Fillo de Adam,
faille saber a Xerusalén as súas abominacións,
3dille: así fala o meu Señor, Iavé:
Xerusalén! As túas orixes e mais os teus devanceiros
proveñen do país dos cananeos:
teu pai é o amorreo e túa nai é hitita.
4Tales son os teus devanceiros:
O día que naciches,
non che ataron o cordón do embigo,
non te lavaron con auga por pura compaixón,
nin te lavaron con auga salgada,
nin te enfaixaron.
5Ninguén se apiadou de ti
facéndoche algunha destas cousas,
por compaixón de ti,
senón que dabas noxo,
e fuches botada ó campo
o día que naciches.
6Pero pasei eu onda ti, e olleite
no teu propio sangue,
e a ti, que estabas no teu propio sangue, repetinche:
"Vive 7e medra, vólvete coma as herbas do campo".
E ti medraches e fixécheste moza,
chegaches á ledicia do teu crecemento:
os dous peitos afirmáronseche
e naceuche o teu pelo,
pero estabas espida e en coiros.
8Volvín pasar onda ti e fixeime en ti:
Velaí, a túa idade era a idade do namoro;
estendín o meu manto sobre ti
e cubrín a túa nudez;
comprometinme contigo con xuramento,
e entrei en alianza contigo
—é o meu Señor, Iavé, quen fala—
e fuches miña.
9Logo laveite con auga, limpeiche o sangue de enriba de ti
e unxinte con aceite.
10Despois púxenche roupas bordadas,
calceite con pel de coiro fino,
púxenche un cinto de liño ben curado,
e cubrinte cun mantón de seda.
11Engalaneite de xoias:
puxen pulseiras nos teus brazos
e colares no teu pescozo.
12Puxen un anel no teu nariz,
pendentes nas túas orellas
e unha coroa preciosa na túa cabeza.
13Engalanábaste con ouro e prata,
os teus vestidos eran de liño ben curado, seda e bordados;
comías a flor da fariña, mel e aceite;
estabas moi fermosa e conseguiches ser raíña.
14O teu nome correu entre as nacións por mor da túa beleza,
co esplendor que eu puxera en ti,
tan perfecta era a túa beleza!
—é o meu Señor, Iavé, quen fala—.
15Fiácheste da túa beleza
e afincada no teu renome,
décheste á prostitución.
Ofreciches a cantos pasaban os teus engados de prostituta
—é ben certo que así segue sendo—.
16Colliches os teus vestidos
e fixeches con eles prostíbulos de cores,
para fornicar fóra sobre os vestidos;
e deste xeito segue sendo.
17Colliches as túas preciosas xoias,
feitas co ouro e a prata que eu che regalara,
e facías para ti imaxes de homes
para prostituírte con elas.
18Collías os teus vestidos bordados
para as cubrires, e ante elas
ofrecías o meu aceite e mais o meu incenso.
19A comida que eu che daba
—a flor da fariña, o aceite e mais o mel con que eu te alimentaba—
ofrecíchela ante elas coma perfume agradable:
así segue sendo,
é o meu Señor, Iavé, quen fala.
20Collías os teus fillos e fillas,
os fillos que ti me deras,
e ofrecíalos en sacrificio ás imaxes para que os comesen.
Acaso isto é menos grave cá túa prostitución?
21Degolabas os meus fillos,
e facíalos pasar polo lume en honra delas.
22Ante as túas abominacións e prostitucións
non te lembrabas dos días da túa mocidade,
cando estabas espida e en coiros,
a rebolos no teu propio sangue.
23E velaí, ademais de toda a túa ruindade,
Ai, ai de ti! —é o meu Señor, Iavé, quen o di—
24construías os teus altares,
e facías os teus enganos en todas as prazas.
25Por todos os camiños máis importantes
construías os teus enganos;
emporcallabas a túa fermosura;
ofrecendo o teu corpo a todo aquel que pasa,
multiplicando así as túas prostitucións.
26Décheste á prostitución cos exipcios, os teus veciños,
de robusta natureza;
e tanto multiplicaches as túas prostitucións,
que me anoxaches a min.
27E así eu estendín a miña man contra ti,
e cortei as túas pretensións;
entregueite ás apetencias das túas inimigas,
as fillas dos filisteos,
que estaban avergonzadas do teu comportamento infame.
28Fornicaches cos fillos de Asur sen te fartares,
e volviches fornicar con eles
e tampouco te fartaches.
29Multiplicácher as túas fornicacións con Caldea,
no país de Canaán,
e nin con isto te fartaches.
30Que ardoroso estaba o teu furor sexual
—é o Señor, Iavé, quen fala—
cando facías todas estas cousas,
feitos de esposa prostituta e dominante!
31Cando construías os teus altares
nos camiños máis importantes,
e facías os teus enganos en todas as prazas,
non eras coma as outras prostitutas.
Ti burlábaste da paga!
32Er a muller adúltera, que en vez de ó seu esposo,
acolle a alleos!
33A todas as prostitutas lles dan regalos,
pero ti dábaslles o teu regalo de voda
ós teus amantes, e agasallábalos
para que viñesen a ti de todo o arredor
por mor das túas prostitucións.
34Pasaba contigo, nas túas prostitucións,
o contrario das outras mulleres:
detrás de ti non ía ninguén,
ti dabas o teu regalo,
pero regalo a ti non che daban,
e deste xeito ti andabas ó revés.
35Por iso, ti, prostituta, escoita a palabra do Señor:
36Así fala o meu Señor, Iavé:
—Xa que a lisura da túa pel se murchou,
e a túa nudez se descubriu nas fornicacións
cos teus amantes e con todos os teus abominables ídolos,
polo sangue dos teus fillos,
que ti lles ofreciches;
37por isto vou eu reunir
a todos os que odias, a todos os teus amantes,
os que ti compraciches,
a todos os que lles querías ben:
vounos reunir na túa presenza de todo o contorno
e vou descubrir a túa nudez diante deles,
para que miren toda a túa nudez.
38Xulgareite coa sentencia das adúlteras
e das que verten sangue
e lamentaraste baixo o meu furor e os meus celos.
39Poñereite nas súas mans, para que destrúan os teus prostíbulos
e rompan os teus enganos,
para que che quiten os vestidos
collan as túas preciosas alfaias,
e te deixen espida e en coiros.
40Farán subir a xente contra ti,
para que te acantacen con pedras
e te esnaquicen coas súas espadas.
41Queimarán as túas casas con lume
e cumprirán contigo a sentencia
á vista de moitas mulleres;
farei que deixes de ser unha prostituta,
e non volverás facer regalos.
42Aplacarei a miña ira contra ti,
os meus celos apartaranse de ti
e quedarei tranquilo para non volver irarme.
43Por non te dares acordado dos días da túa mocidade,
e mostrar o teu enfado contra min con todas estas cousas,
tamén eu farei recaer o teu comportamento
sobre a túa cabeza,
—é o meu Señor, Iavé, quen fala—
e realizarei de certo o meu plan,
á vista de todas as túas abominacións.
44E todos os que fan refráns,
din este acerca de ti:
"De tal nai, tal filla".
45Es ben filla de túa nai,
que renega do seu home e mais dos seus fillos;
es ben irmá das túas irmás
que renegaron dos seus homes e mais dos seus fillos.
A vosa nai era hitita
e o voso pai amorreo.
46A túa irmá maior é Samaría e mais as súas fillas,
vive á túa dereita;
e a túa irmá máis nova,
a que vive á túa esquerda,
é Sodoma e mais as súas fillas.
47Non imitaches moderadamente o seu comportamento
nin só cometiches as súas abominacións,
senón que con todo o teu comportamento
pecaches máis ca elas.
48Xuro pola miña vida —é o meu Señor, Iavé, quen fala—
que Sodoma, a túa irmá, e mais as súas fillas,
non se comportaron como vos comportastes ti e mais as túas.
49Velaquí o delito de Sodoma:
soberbia, fartura de pan e tranquilidade imperturbable
tiñan ela e mais as súas fillas,
pero non sostiveron o poder do desgraciado e do pobre.
50Ensoberbecéronse e cometeron abominacións na miña presenza,
e entón eu refugueinas tan pronto como as vin.
51E Samaría non cometeu nin a metade dos teus pecados;
ti multiplicaches as túas abominacións máis ca ela,
de xeito que coas abominacións que ti cometiches
fixeches parecer xustas as túas irmás.
52Pois ti soporta logo a túa vergonza,
xa que cos teus pecados fas de mediadora
en favor das túas irmás.
Xa que te fixeches máis abominable ca elas,
son elas máis xustas ca ti.
Avergónzate, pois, e soporta a túa vergonza,
xa que fas parecer xustas as túas irmás.
53Trocarei a súa catividade:
a catividade de Sodoma e das súas fillas,
e mais a catividade de Samaría e das súas fillas.
Catividade será a túa en comparanza coa delas,
54para que soportes a túa ignominia e te avergonces
de todo canto fixeches,
servíndolles así de consolación a elas.
55As túas irmás, Sodoma e mais as súas fillas,
volverán ó seu estado anterior,
e Samaría e mais as súas fillas
volverán ó seu estado de antes;
pero tamén ti e mais as túas fillas
volveredes ó voso estado de antes.
56Sodoma, a túa irmá, serviu de burla na túa boca
o día do teu orgullo, 57Antes de que se descubrise a túa ruindade.
Certo, está chegando a vergonza das fillas de Aram
e todas as súas veciñas, e as fillas dos filisteos,
vanse burlar de ti por todo o arredor.
58Soporta, pois, a túa depravación e mais as túas abominacións
é o Señor quen fala.
59Pois, así fala o meu Señor, Iavé:
Comportareime contigo tal coma ti fixeches comigo,
pois desprezaches o xuramento
e rompiches a alianza.
60Pero eu lembrareime da miña alianza,
do sinal que che dei desde os días da túa mocidade,
e manterei contigo unha alianza eterna.
61E ti lembraraste do teu comportamento
e avergonzaraste, cando ti acollas as túas irmás,
a máis vella e a máis nova,
pois dareichas a ti por fillas,
e farei firme a túa alianza.
62Porque eu manterei a miña alianza contigo,
e ti recoñecerás que eu son o Señor,
63para que te acordes e te avergonces
e nunca máis teñas que abrir a boca con vergonza,
cando eu che perdoe todo o que fixeches
—é o Señor quen fala—.
Currently Selected:
Ezequiel 16: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
Ezequiel 16
16
Alegoría dos amores culpables de Xerusalén
1Veume a palabra do Señor nestes termos:
2Fillo de Adam,
faille saber a Xerusalén as súas abominacións,
3dille: así fala o meu Señor, Iavé:
Xerusalén! As túas orixes e mais os teus devanceiros
proveñen do país dos cananeos:
teu pai é o amorreo e túa nai é hitita.
4Tales son os teus devanceiros:
O día que naciches,
non che ataron o cordón do embigo,
non te lavaron con auga por pura compaixón,
nin te lavaron con auga salgada,
nin te enfaixaron.
5Ninguén se apiadou de ti
facéndoche algunha destas cousas,
por compaixón de ti,
senón que dabas noxo,
e fuches botada ó campo
o día que naciches.
6Pero pasei eu onda ti, e olleite
no teu propio sangue,
e a ti, que estabas no teu propio sangue, repetinche:
"Vive 7e medra, vólvete coma as herbas do campo".
E ti medraches e fixécheste moza,
chegaches á ledicia do teu crecemento:
os dous peitos afirmáronseche
e naceuche o teu pelo,
pero estabas espida e en coiros.
8Volvín pasar onda ti e fixeime en ti:
Velaí, a túa idade era a idade do namoro;
estendín o meu manto sobre ti
e cubrín a túa nudez;
comprometinme contigo con xuramento,
e entrei en alianza contigo
—é o meu Señor, Iavé, quen fala—
e fuches miña.
9Logo laveite con auga, limpeiche o sangue de enriba de ti
e unxinte con aceite.
10Despois púxenche roupas bordadas,
calceite con pel de coiro fino,
púxenche un cinto de liño ben curado,
e cubrinte cun mantón de seda.
11Engalaneite de xoias:
puxen pulseiras nos teus brazos
e colares no teu pescozo.
12Puxen un anel no teu nariz,
pendentes nas túas orellas
e unha coroa preciosa na túa cabeza.
13Engalanábaste con ouro e prata,
os teus vestidos eran de liño ben curado, seda e bordados;
comías a flor da fariña, mel e aceite;
estabas moi fermosa e conseguiches ser raíña.
14O teu nome correu entre as nacións por mor da túa beleza,
co esplendor que eu puxera en ti,
tan perfecta era a túa beleza!
—é o meu Señor, Iavé, quen fala—.
15Fiácheste da túa beleza
e afincada no teu renome,
décheste á prostitución.
Ofreciches a cantos pasaban os teus engados de prostituta
—é ben certo que así segue sendo—.
16Colliches os teus vestidos
e fixeches con eles prostíbulos de cores,
para fornicar fóra sobre os vestidos;
e deste xeito segue sendo.
17Colliches as túas preciosas xoias,
feitas co ouro e a prata que eu che regalara,
e facías para ti imaxes de homes
para prostituírte con elas.
18Collías os teus vestidos bordados
para as cubrires, e ante elas
ofrecías o meu aceite e mais o meu incenso.
19A comida que eu che daba
—a flor da fariña, o aceite e mais o mel con que eu te alimentaba—
ofrecíchela ante elas coma perfume agradable:
así segue sendo,
é o meu Señor, Iavé, quen fala.
20Collías os teus fillos e fillas,
os fillos que ti me deras,
e ofrecíalos en sacrificio ás imaxes para que os comesen.
Acaso isto é menos grave cá túa prostitución?
21Degolabas os meus fillos,
e facíalos pasar polo lume en honra delas.
22Ante as túas abominacións e prostitucións
non te lembrabas dos días da túa mocidade,
cando estabas espida e en coiros,
a rebolos no teu propio sangue.
23E velaí, ademais de toda a túa ruindade,
Ai, ai de ti! —é o meu Señor, Iavé, quen o di—
24construías os teus altares,
e facías os teus enganos en todas as prazas.
25Por todos os camiños máis importantes
construías os teus enganos;
emporcallabas a túa fermosura;
ofrecendo o teu corpo a todo aquel que pasa,
multiplicando así as túas prostitucións.
26Décheste á prostitución cos exipcios, os teus veciños,
de robusta natureza;
e tanto multiplicaches as túas prostitucións,
que me anoxaches a min.
27E así eu estendín a miña man contra ti,
e cortei as túas pretensións;
entregueite ás apetencias das túas inimigas,
as fillas dos filisteos,
que estaban avergonzadas do teu comportamento infame.
28Fornicaches cos fillos de Asur sen te fartares,
e volviches fornicar con eles
e tampouco te fartaches.
29Multiplicácher as túas fornicacións con Caldea,
no país de Canaán,
e nin con isto te fartaches.
30Que ardoroso estaba o teu furor sexual
—é o Señor, Iavé, quen fala—
cando facías todas estas cousas,
feitos de esposa prostituta e dominante!
31Cando construías os teus altares
nos camiños máis importantes,
e facías os teus enganos en todas as prazas,
non eras coma as outras prostitutas.
Ti burlábaste da paga!
32Er a muller adúltera, que en vez de ó seu esposo,
acolle a alleos!
33A todas as prostitutas lles dan regalos,
pero ti dábaslles o teu regalo de voda
ós teus amantes, e agasallábalos
para que viñesen a ti de todo o arredor
por mor das túas prostitucións.
34Pasaba contigo, nas túas prostitucións,
o contrario das outras mulleres:
detrás de ti non ía ninguén,
ti dabas o teu regalo,
pero regalo a ti non che daban,
e deste xeito ti andabas ó revés.
35Por iso, ti, prostituta, escoita a palabra do Señor:
36Así fala o meu Señor, Iavé:
—Xa que a lisura da túa pel se murchou,
e a túa nudez se descubriu nas fornicacións
cos teus amantes e con todos os teus abominables ídolos,
polo sangue dos teus fillos,
que ti lles ofreciches;
37por isto vou eu reunir
a todos os que odias, a todos os teus amantes,
os que ti compraciches,
a todos os que lles querías ben:
vounos reunir na túa presenza de todo o contorno
e vou descubrir a túa nudez diante deles,
para que miren toda a túa nudez.
38Xulgareite coa sentencia das adúlteras
e das que verten sangue
e lamentaraste baixo o meu furor e os meus celos.
39Poñereite nas súas mans, para que destrúan os teus prostíbulos
e rompan os teus enganos,
para que che quiten os vestidos
collan as túas preciosas alfaias,
e te deixen espida e en coiros.
40Farán subir a xente contra ti,
para que te acantacen con pedras
e te esnaquicen coas súas espadas.
41Queimarán as túas casas con lume
e cumprirán contigo a sentencia
á vista de moitas mulleres;
farei que deixes de ser unha prostituta,
e non volverás facer regalos.
42Aplacarei a miña ira contra ti,
os meus celos apartaranse de ti
e quedarei tranquilo para non volver irarme.
43Por non te dares acordado dos días da túa mocidade,
e mostrar o teu enfado contra min con todas estas cousas,
tamén eu farei recaer o teu comportamento
sobre a túa cabeza,
—é o meu Señor, Iavé, quen fala—
e realizarei de certo o meu plan,
á vista de todas as túas abominacións.
44E todos os que fan refráns,
din este acerca de ti:
"De tal nai, tal filla".
45Es ben filla de túa nai,
que renega do seu home e mais dos seus fillos;
es ben irmá das túas irmás
que renegaron dos seus homes e mais dos seus fillos.
A vosa nai era hitita
e o voso pai amorreo.
46A túa irmá maior é Samaría e mais as súas fillas,
vive á túa dereita;
e a túa irmá máis nova,
a que vive á túa esquerda,
é Sodoma e mais as súas fillas.
47Non imitaches moderadamente o seu comportamento
nin só cometiches as súas abominacións,
senón que con todo o teu comportamento
pecaches máis ca elas.
48Xuro pola miña vida —é o meu Señor, Iavé, quen fala—
que Sodoma, a túa irmá, e mais as súas fillas,
non se comportaron como vos comportastes ti e mais as túas.
49Velaquí o delito de Sodoma:
soberbia, fartura de pan e tranquilidade imperturbable
tiñan ela e mais as súas fillas,
pero non sostiveron o poder do desgraciado e do pobre.
50Ensoberbecéronse e cometeron abominacións na miña presenza,
e entón eu refugueinas tan pronto como as vin.
51E Samaría non cometeu nin a metade dos teus pecados;
ti multiplicaches as túas abominacións máis ca ela,
de xeito que coas abominacións que ti cometiches
fixeches parecer xustas as túas irmás.
52Pois ti soporta logo a túa vergonza,
xa que cos teus pecados fas de mediadora
en favor das túas irmás.
Xa que te fixeches máis abominable ca elas,
son elas máis xustas ca ti.
Avergónzate, pois, e soporta a túa vergonza,
xa que fas parecer xustas as túas irmás.
53Trocarei a súa catividade:
a catividade de Sodoma e das súas fillas,
e mais a catividade de Samaría e das súas fillas.
Catividade será a túa en comparanza coa delas,
54para que soportes a túa ignominia e te avergonces
de todo canto fixeches,
servíndolles así de consolación a elas.
55As túas irmás, Sodoma e mais as súas fillas,
volverán ó seu estado anterior,
e Samaría e mais as súas fillas
volverán ó seu estado de antes;
pero tamén ti e mais as túas fillas
volveredes ó voso estado de antes.
56Sodoma, a túa irmá, serviu de burla na túa boca
o día do teu orgullo, 57Antes de que se descubrise a túa ruindade.
Certo, está chegando a vergonza das fillas de Aram
e todas as súas veciñas, e as fillas dos filisteos,
vanse burlar de ti por todo o arredor.
58Soporta, pois, a túa depravación e mais as túas abominacións
é o Señor quen fala.
59Pois, así fala o meu Señor, Iavé:
Comportareime contigo tal coma ti fixeches comigo,
pois desprezaches o xuramento
e rompiches a alianza.
60Pero eu lembrareime da miña alianza,
do sinal que che dei desde os días da túa mocidade,
e manterei contigo unha alianza eterna.
61E ti lembraraste do teu comportamento
e avergonzaraste, cando ti acollas as túas irmás,
a máis vella e a máis nova,
pois dareichas a ti por fillas,
e farei firme a túa alianza.
62Porque eu manterei a miña alianza contigo,
e ti recoñecerás que eu son o Señor,
63para que te acordes e te avergonces
e nunca máis teñas que abrir a boca con vergonza,
cando eu che perdoe todo o que fixeches
—é o Señor quen fala—.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT