Qohélet (Eclesiastés) 3
3
Poema do tempo e a hora
1Todo ten a súa hora, e hai un tempo fixado para cada asunto baixo os ceos:
2Un tempo para nacer, e un tempo para morrer,
un tempo para plantar e un tempo para arrincar o plantado,
3un tempo para asasinar e un tempo para vendar,
un tempo para derrubar e un tempo para edificar,
4un tempo para chorar e un tempo para rir,
un tempo para facer o pranto e un tempo para bailar,
5un tempo para espallar pedras e un tempo para apañalas,
un tempo para abrazar e un tempo para se abster de abrazos,
6un tempo para buscar e un tempo para perder,
un tempo para gardar e un tempo para desbotar,
7un tempo para rachar e un tempo para coser,
un tempo para calar e un tempo para falar,
8un tempo para amar e un tempo para odiar,
un tempo para a guerra e un tempo para a paz.
O tempo está na man de Deus
9Que proveito pode acadar quen se esforza no seu traballo?
10Decateime da tarefa que Deus lles deu ós homes para nela se ocuparen.
11Todo o fixo axeitado no seu tempo, e púxolles na conciencia o senso do inconmensurable, sen que o home descubra a razón da obra que Deus fai desde o principio á fin.
12Recoñecín daquela que non hai cousa mellor para o home que se alegrar, e procurar a felicidade mentres viva.
13Mais tamén que o home coma e beba e o pase ben á conta do seu, é don de Deus.
14Comprendín que todo o que faga Deus durará para sempre:
Nin se lle debe engadir
nin se lle debe toller,
Deus mesmo foi quen o fixo
para que eles o respecten.
15O que sucede xa pasou antes; o que vai vir xa acaeceu; mais Deus pode buscar o que fuxiu.
II. Inxustiza na administración
16Aínda vin outra cousa baixo o sol: no tribunal, o delito; na sede da orde, a transgresión.
17Pensei para min: tanto ó xusto coma ó impío haos de xulgar Deus, pois:
"Hai un tempo para todo
e para cada acción hai un decreto".
18No tocante ós humanos, matinei deste xeito: próbaos Deus para que vexan que de seu son coma as bestas, 19xa que igual é o destino dos homes e o das bestas: como morre este morre aquel; entrambos teñen o mesmo alento. Nin lle leva o home vantaxe ó bruto, xa que todos son un sopro.
20Todos van dar no mesmo lugar: "Todos veñen do po; todos tornan ó po". 21Quen pode saber se o alento dos homes ascende ás alturas ou se o bafo das bestas baixa á terra?
22Decateime que non hai cousa mellor que o que o home se goce das súas obras. Tal é o seu quiñón, pois:
"Quen pode darlle a ver
o que virá despois del?"
Currently Selected:
Qohélet (Eclesiastés) 3: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
