14
لیلا تے اوہدے لوک
1فیر مَیں دھیان کِیتا تے کِیہ ویکھنا آں پئی اوہ لیلا صِیُّون دے پہاڑ اُتّے کھلوتا اے تے اوہدے نال اِک لَکّھ چتالی ہزار بندے نیں جِنہاں دے متّھیاں اُتّے اوہدا تے اوہدے باپ دا ناں لِکھیا ہویا اے۔ 2تے مَینُوں اسمان اُتّوں اِک اجیہی اواز سُنائی دِتّی جیہڑی زور دے پانی تے بڑے بدّل دے گجّن وانگر سی۔ تے جیہڑی اواز مَیں سُنی اوہ اجیہی سی جیویں بربط والے بربط وجاندے ہون۔ 3اوہ تخت دے سامھنے تے چَوہاں جانداراں تے بزُرگاں دے سامھنے اِک نواں گِیت پئے گاؤندے سن تے اوہناں اِک لَکّھ چتالی ہزار بندیاں دے بِناں جیہڑے دُنیا وِچوں مُل لَئے گئے سن ہور کوئی اوس گِیت نُوں نا سِکھ سکیا۔ 4ایہہ اوہ نیں جیہڑے زنانِیاں نال پلید نئیں ہوئے تے سگوں کوارے نیں ایہہ اوہ نیں جیہڑے لیلے دے پِچّھے پِچّھے جِتّھے اوہ جاندا اے ٹُردے نیں۔ ایہہ خُدا تے لیلے دے لئی پہلے پَھل ہون لئی بندیاں وِچوں مُل لَئے گئے نیں۔ 5تے اوہناں دے مُنھ وِچوں جُھوٹھ نئیں سی لَبّھدا۔ تے اوہ بے عیب نیں۔
تِنّ فرِشتے
6فیر مَیں اِک ہور فرِشتے نُوں اسمان دے وِچ اُڈدیاں ہویاں ویکھیا جِہدے کول زمین دے رہن والیاں دی ہر اِک قوم تے گھرانے تے اہلِ زبان تے اُمّت دے سُنان لئی ہمیشہ دی خُوشخبری سی۔ 7تے اوس اُچّی اواز نال آکھیا پئی خُدا توں ڈرو تے اوہدا جلال ظاہر کرو۔ کیوں جو اوہدی عدالت دا ویلا آ گیا اے تے اوسے دی بندگی کرو جِس اسمان تے زمین تے سمُندر تے پانی دے چشمے پَیدا کِیتے۔
8فیر ایہدے پِچّھوں اِک ہور دُوجا فرِشتہ ایہہ آکھدا ہویا آیا پئی ڈِگّ پیا اوہ وَڈا شہر بابل ڈِگّ پیا جِس اپنی حرامکاری دی غضب والی مَے سارِیاں قوماں نُوں پیائی اے۔
9فیر ایہناں دے پِچّھوں اِک ہور ترِیجے فرِشتے آ کے اُچّی اواز نال آکھیا پئی جیہڑا اوس پشُو تے اوہدے بُت دی پُوجا کرے اوہ اپنے مَتّھے اُتّے یا اپنے ہتّھ اُتّے اوہدا ٹھپّہ لوائے۔ 10اوہ خُدا دے قَہر دی اوس خالص مَے نُوں پئے گا۔ جیہڑی اوہدے غضب دے پیالے وِچ بھری ہوئی اے تے پاک فرِشتیاں تے لیلے دے سامھنے اَگ تے گندھک دے عذاب وِچ پَوے گا۔ 11تے اوہناں دے عذاب دا دُھواں ہمیشہ تِیکر اُٹھدا رہے گا تے جیہڑے اوس پشُو تے اوہدے بُت دی پُوجا کر دے نیں تے جیہڑے اوہدے ناں دا ٹھپّہ لواندے نیں اوہناں نُوں دِنے راتِیں آرام نا مِلے گا۔
12پاک لوکاں یعنی خُدا دے حُکماں اُتّے عمل کرن والیاں تے یِسُوع اُتّے اِیمان لیاؤن والیاں دے صبر دا ایہو ویلا اے۔
13فیر مَیں اسمان وِچوں ایہہ اواز سُنی پئی لِکھ دھنّ نیں اوہ مُردے جیہڑے ہُن توں خُداوند وِچ مر دے نیں۔ رُوح آکھدا اے۔
پئی بے شک کیوں جو اوہ اپنیاں محِنتاں توں آرام پان گے تے اوہناں دے عمل اوہناں دے نال نال ہوندے نیں۔
فصل دی کٹائی
14فیر مَیں دھیان کِیتا تے کِیہ ویکھنا آں پئی اِک چِٹّا بدّل اے تے اوس بدّل اُتّے آدم دے جائے وانگر کوئی بَیٹھا اے۔ جِہدے سِر اُتّے سونے دا تاج تے ہتّھ وِچ تِکھی داتری اے۔ 15فیر اِک ہور فرِشتے ہیکل وِچوں نِکل کے اوس بدّل اُتّے بَیٹھے ہوئے نُوں اُچّی اواز نال آکھیا پئی اپنی داتری ڈاھ تے وَڈّھ کیوں جو وَڈّھن دا ویلا آگیا ایس لئی پئی دھرتی دی فصل بُہت پکّ گئی۔ 16سو جیہڑا بدّل اُتّے بَیٹھا ہویا سی اوس اپنی داتری دھرتی اُتّے واہی تے دھرتی دی فصل وَڈّھی گئی۔
17فیر اِک ہور فرِشتہ اوس ہیکل وِچوں نِکلیا جیہڑی اسمان اُتّے اے اوہدے کول وی تِکھی داتری سی۔ 18فیر اِک ہور فرِشتہ قُربان گاہ وِچوں نِکلیا جِہدا اَگ اُتّے اختیار سی اوس تیز داتری والے نُوں اُچّی اُچّی آکھیا پئی اپنی تیز داتری ڈاھ کے زمین دے انگوراں دے بُوٹیاں دے گُچھّے وَڈّھ لے کیوں جو اوہدے انگور بالکل پکّ گئے نیں۔ 19تے اوس فرِشتے اپنی داتری زمین اُتّے واہی تے زمین دے انگوراں دے بُوٹیاں دی فصل وَڈّھ کے خُدا دے قَہر دے وڈّے حوض وِچ پا دِتّی۔ 20تے شہر دے باہر اوس حوض وِچ انگور لتاڑے گئے تے حوض وِچوں اینا خُون نِکلیا پئی گھوڑیاں دِیاں لگاماں تِیکر اَپڑ گیا تے سولاں سَو فرلانگ تِیکر وَگیا۔
