Spricha 14
14
1De Frues Weisheit but äa Hus, un äare Noaheit ritt daut met de ieejne Henj dol.
2Wäa en siene Opprechtichkjeit waundelt, fercht däm Harn; oba wäa en siene Wäaj vekjieet es, veacht am.
3Em Mul de Noaren es een Aust von Huachmoot; oba de Leppen de Weise, dee bewoaren an.
4Woa kjeene Rinda sent, es de Kjrebb rein; oba väl Jewenst es derch de Krauft de Ossen.
5Een trua Zeij licht nich, oba een faulscha Zeij räd Läajes ut.
6De Spata sieekjt Weisheit, un dee es nich doa; oba fa däm Vestendjen es Erkjantnis leicht.
7Go wajch von eenem noarischen (dommen) Maun, un bie wäm du nich Leppen met Erkjantnis moakjst.
8De Weisheit de Kluake es, opp sienen Wajch too moakje, un de Noaheit de Noaren es Faulschheit.
9De Noa spott daut Schultopfa, oba unja de Opprechtje es Wooljefaulen.
10Daut Hoat kjant siene ieejne Bettanis, un kjeen Framda kaun sikj en siene Freid mische.
11Daut Hus de Gottloose woat vetilcht woaren, oba daut Zelt de Opprechtje woat oppblieejen.
12Doa es een Wajch dee eenem Mensch jlikj schient, oba sien Enj sent Wäaj toom Doot.
13Uk biem Lache haft daut Hoat Kumma, un daut Enj vonne Freid es Truarichkjeit.
14Von siene Wäaj woat saut jemoakt, wäa em Hoaten aufjefollen es, un von däm, waut en am es, de gooda Maun.
15De Eenfeltja jleeft jiedrem Wuat, oba de Kluaka moakjt opp siene Schräd.
16De Weisa enjst sikj un jeit vom Beesen, oba de Noa bruzht opp un es sorjloos.
17De Onjeduldja bejeit Noaheit, un de polluksche Maun woat jehaust.
18De Eenfeltje oawen Noaheit, oba de Kluake woaren met Erkjantnis jekjreent.
19De Beese bekjen sikj ver däm Gooden, un de Gottloose stonen aun de Dooasch de Jerajchte.
20Selfst von sienem Näakjsten woat de Oama jehaust; oba dee, dee däm Rikjen leeft, sent väl.
21Wäa sienen Näakjsten veacht, sindicht; oba wäa sikj de Älendje erboarmt, es jlekjseelich.
22Woaren nich err gonen, dee Beeset schmäden, oba Goodet un Woarheit finjen, dee Goodet schmäden?
23Bie jiedre Mieej woat Jewenst sennen, oba Leppenjeräd rieekjt blooss toom Mangel.
24Rikjtum es de Kroon de Weise; de Noaheit de Noaren es (blift) Noaheit.
25Een woarhauftja Zeij rad Seelen; oba wäa Läajes uträd, es voll Onwoarheit.
26Enne Angst Gottes es een stoakjet Vetruen, un siene Kjinja ha eene Tooflucht.
27De Angst Gottes es eene Läwenskjwal, om däm Faulstrank vom Doot too entgonen.
28Enne Volkjsmenj es de Harlichkjeit von eenem Kjennich, oba em Veschwinjen de Bevelkjerung es däm Ferscht sien Unjagank.
29Een Langmootja haft väl Vestaunt, oba een Onjeduldja erhäft de Noaheit.
30Een linderndet Hoat es daut Läwen fa däm Lief, oba Aufgonst es Fulet fa de Knoakes.
31Wäa däm Oamen unjadrekjt, vespott däm, dee am jemoakt haft; oba wäa sikj däm Oamen erboarmt, ieet am.
32En sienem Onjlekj woat de Gottloosa omjeschmäten, oba de Jerajchta vetrut uk en sienem Doot.
33De Weisheit rut em Hoaten de Vestendje; oba waut em Ennalichen de Noaren es, jeft sikj to weeten. 34Jerajchtichkjeit erhäft eene Nazion, oba de Sind es de Velkja Schaund.
35Daut Kjennichswooljefaulen woat däm ensechtjem Kjnajcht tomdeel; oba de Schentelja woat jäajenstaund von sienem Oaja sennen.
Currently Selected:
Spricha 14: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
Spricha 14
14
1De Frues Weisheit but äa Hus, un äare Noaheit ritt daut met de ieejne Henj dol.
2Wäa en siene Opprechtichkjeit waundelt, fercht däm Harn; oba wäa en siene Wäaj vekjieet es, veacht am.
3Em Mul de Noaren es een Aust von Huachmoot; oba de Leppen de Weise, dee bewoaren an.
4Woa kjeene Rinda sent, es de Kjrebb rein; oba väl Jewenst es derch de Krauft de Ossen.
5Een trua Zeij licht nich, oba een faulscha Zeij räd Läajes ut.
6De Spata sieekjt Weisheit, un dee es nich doa; oba fa däm Vestendjen es Erkjantnis leicht.
7Go wajch von eenem noarischen (dommen) Maun, un bie wäm du nich Leppen met Erkjantnis moakjst.
8De Weisheit de Kluake es, opp sienen Wajch too moakje, un de Noaheit de Noaren es Faulschheit.
9De Noa spott daut Schultopfa, oba unja de Opprechtje es Wooljefaulen.
10Daut Hoat kjant siene ieejne Bettanis, un kjeen Framda kaun sikj en siene Freid mische.
11Daut Hus de Gottloose woat vetilcht woaren, oba daut Zelt de Opprechtje woat oppblieejen.
12Doa es een Wajch dee eenem Mensch jlikj schient, oba sien Enj sent Wäaj toom Doot.
13Uk biem Lache haft daut Hoat Kumma, un daut Enj vonne Freid es Truarichkjeit.
14Von siene Wäaj woat saut jemoakt, wäa em Hoaten aufjefollen es, un von däm, waut en am es, de gooda Maun.
15De Eenfeltja jleeft jiedrem Wuat, oba de Kluaka moakjt opp siene Schräd.
16De Weisa enjst sikj un jeit vom Beesen, oba de Noa bruzht opp un es sorjloos.
17De Onjeduldja bejeit Noaheit, un de polluksche Maun woat jehaust.
18De Eenfeltje oawen Noaheit, oba de Kluake woaren met Erkjantnis jekjreent.
19De Beese bekjen sikj ver däm Gooden, un de Gottloose stonen aun de Dooasch de Jerajchte.
20Selfst von sienem Näakjsten woat de Oama jehaust; oba dee, dee däm Rikjen leeft, sent väl.
21Wäa sienen Näakjsten veacht, sindicht; oba wäa sikj de Älendje erboarmt, es jlekjseelich.
22Woaren nich err gonen, dee Beeset schmäden, oba Goodet un Woarheit finjen, dee Goodet schmäden?
23Bie jiedre Mieej woat Jewenst sennen, oba Leppenjeräd rieekjt blooss toom Mangel.
24Rikjtum es de Kroon de Weise; de Noaheit de Noaren es (blift) Noaheit.
25Een woarhauftja Zeij rad Seelen; oba wäa Läajes uträd, es voll Onwoarheit.
26Enne Angst Gottes es een stoakjet Vetruen, un siene Kjinja ha eene Tooflucht.
27De Angst Gottes es eene Läwenskjwal, om däm Faulstrank vom Doot too entgonen.
28Enne Volkjsmenj es de Harlichkjeit von eenem Kjennich, oba em Veschwinjen de Bevelkjerung es däm Ferscht sien Unjagank.
29Een Langmootja haft väl Vestaunt, oba een Onjeduldja erhäft de Noaheit.
30Een linderndet Hoat es daut Läwen fa däm Lief, oba Aufgonst es Fulet fa de Knoakes.
31Wäa däm Oamen unjadrekjt, vespott däm, dee am jemoakt haft; oba wäa sikj däm Oamen erboarmt, ieet am.
32En sienem Onjlekj woat de Gottloosa omjeschmäten, oba de Jerajchta vetrut uk en sienem Doot.
33De Weisheit rut em Hoaten de Vestendje; oba waut em Ennalichen de Noaren es, jeft sikj to weeten. 34Jerajchtichkjeit erhäft eene Nazion, oba de Sind es de Velkja Schaund.
35Daut Kjennichswooljefaulen woat däm ensechtjem Kjnajcht tomdeel; oba de Schentelja woat jäajenstaund von sienem Oaja sennen.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.