Spricha 1
1
Äwaschreft un Zwakj vom Buak: Belierunk en de Weisheit
1De Spricha von Salomo, von David sienem Sän, däm Kjennich von Israel: 2Om Weisheit un Zucht too kjanen, om Wieed det Vetruens too vestonen, 3om to emfangen ensechtsvolle Zucht, Jerajchtichkjeit, Rajcht un Opprechtichkjeit; 4om eenfeltje Kluakheit to jäwen, däm Jinjlinkj Erkjantnis un Besonnenheit. 5De Weisa woat hieren un aun Kjantnis toonämen, un de Veständja woat sikj weisen Rot holen; 6om eenen Spruch too vestonen un rotselhauften Räden, Wieed de Weise un äare Rotsel.
7De Forcht Gottes es Aunfank de Erkjantnis; de Noaren veachten Weisheit un Zucht.
Woarnunk, sikj nich veleiden loten Jewault to eewen
8Hea, mien Sän, de Zucht von dienem Voda, un velot nich de Belierunk von diene Mutta! 9Dan see woaren een scheena Kraunz dienem Haupt sennen un een Schmuck dienem Hauls.
10Mien Sän, wan Sinda die locke, soo wellich nich en. 11Wan see sajen: Go met ons, wie wellen opp Bloot luaren, wellen däm Onschuldjen onen Uasoak nostonen; 12wie wellen an läwendich veschlinjen aus de Scheol, un onvelazt, aus dän, dee plazlich enne Kul rauffoaren; 13wie woaren aulahaunt kostboaret Goot erlangen, woaren onse Hiesa met Raup fellen; 14du saust dien Loss medden unja ons schmieten, wie aula woaren eenen Biedel haben: 15Mien Sän, waundel nich met an opp däm Wajch, hool dienen Foot trigj von äarem Stich; 16dan äare Feet ranen nom Beesen, un see spooden sikj, Bloot too vejeeten. 17Dan vejäfs woat daut Nat utjespaunt ver de Uagen aule Väajel; 18oba see luaren opp äa ieejnet Bloot, stonen äare ieejne Seel no. 19Soo sent aul dee äare Wäaj, dee no Habsucht trachten: See nemt äarem ieejnen Haren daut Läwen.
20De Weisheit schricht buten, see lat oppe Gaussen äare Stemm schaule.
Woarnunk fa Ojjehuarsom jäajenäwa de Weisheit
21See roopt aun de Akj loarmende Plauz; aun de Däaren de Dooasch, enne Staut räd see äare Wieed: 22Woo lang, jie Eenfeltje, well jie Eenfeltichkjeit leewen, un woaren Spata äare Lost aum Spott haben, un Noaren Erkjantnis haussen? 23Dreit junt om no miene Zucht! Kjikj, ekj well junt mienem Jeist väaschtreeme loten, well junt toweeten loten miene Räd.
24Wiels ekj roopt, un jie junt jewäat ha, miene Haunt utjestrakjt, un kjeena doaropp acht, 25un jie aulen mienen Rot veschmäten, un miene Zucht nich haben wullen: 26Soo woa uk ekj bie junem Onjlekj lachen, woa spotten, wan jun Schrakj kjemt; 27wan jun Schrakj kjemt aus een Onwada, un jun Onjlekj nenn brakjt aus een Storm, wan Bedrenkjnis un Angst äwa junt komen. 28Dan woaren see mie aunroopen, un ekj woa nich auntwuaden; see woaren mie iewrich sieekjen, un mie nich finjen: 29Doarom, daut see Erkjantnis jehaust un de Forcht Gottes nich erwält ha, 30nich ennjewellicht ha en mienem Rot, vespotten aule miene Zucht. 31Un see woaren äten von äare wäajes Frucht, un von äare Rotschläaj saut woaren. 32Dan daut Auffaulen de Eenfeltje woat an doot moaken, un de Sorjloosichkjeit de Noaren an ombrinjen; 33oba wäa opp mie hieet, woat secha wonen, un woat ruich sennen ver daut Onjlekjsschrakj.
Currently Selected:
Spricha 1: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
