1. Mose 48

Jakob säajent siene Grootkjinja Efraim un Manasse

1Un daut passieed no dise Dinj, daut maun däm Josef säd: Kjikj, dien Voda es krank. Un hee neem siene beid Säns, Manasse un Efraim, met sikj. 2Un maun berecht däm Jakob un säd: Kjikj, dien Sän Josef kjemt no die. Un Israel muak sikj stoakj un sad sikj oppem Bad. 3Un Jakob säd to Josef: Gott, de Aulmajchtja, erschien mie en Lus em Launt Kanaan, un hee säajend mie 4un säd to mie: Kjikj, ekj well die fruchtboa moaken un die vemieren un die to eenem Hupe Velkja moaken, un ekj well dit Launt dienem Somen no die toom eewjen Ieejentum jäwen. 5Un nu, diene beid Säns, dee die em Ägiptenlaunt jebuaren sent, ea ekj no die no Ägipten kaum, sellen miene sennen; Efraim un Manasse sellen miene sennen aus Ruben un Simeon. 6Oba dien Jeschlajcht, daut du no an jebuaren hast, saul dient sennen; nom Nomen äare Breeda sellen see jenant woaren en äarem Oawdeel. 7Dan ekj – aus ekj ut Paddan kaum, storf Rahel bie mie oppem Wajch em Launt Kanaan, aus noch eene Strakj Launt ver ons wia, om no Efrat too komen; un ekj begroow ar doa oppem Wajch no Efrat, daut es Betlehem.

8Un Israel sach Josef siene Säns un säd: Wäa sent dise? 9Un Josef säd to sienem Voda: Daut sent miene Säns, dee Gott mie hia jejäft haft. Doa säd hee: Brinj an doch no mie häa, daut ekj an säajen! 10Oba Israel siene Uagen wieren schwoa fa Ella, hee kunn nich seenen. Un hee fieed an dichta no am, un hee kust an un ommoarmd an. 11Un Israel säd to Josef: Ekj haud nich jedocht, dien Aunjesecht wada to seenen, un kjikj, Gott haft mie soogoa dien Somen seenen loten! 12Un Josef fieed an von siene Kjnee rut un bekjt sikj dol met sienem Aunjesecht bette Ieed. 13Un Josef neem an beid, Efraim met siene Rajchte, too Linkje Israels, un Manasse met siene Linkje, too Rajche Israels, un fieed an dichta no am. 14Un Israel strakjt siene Rajchte ut un läd dee opp Efraim sien Haupt – hee wia oba de Jinjra – un siene Linkje opp Manasse sien Haupt; hee läd siene Henj aufsechtlich aulsoo [äwakjrietz], dan Manasse wia de Ieeschtjebuarna. 15Un hee säajend Josef un säd: Dee Gott, ver däm sien Aunjesecht miene Vodasch, Abraham un Isaak, jewaundelt ha, dee Gott, dee mie bewoat haft, mien Läwen lank bat opp disem Dach, 16dee Enjel, dee mie erleest haft von aulem Iebel, säajent de Junges; un en an woat mien Nomen jenant un de Nomes miene Vodasch, Abraham un Isaak, un see sellen sikj vemieren to eene Menj oppe Ieed!

17Un aus Josef sach, daut sien Voda siene Rajchte Haunt opp Efraim sien Haupt läd, wia daut iebel en siene Uagen; un hee neem däm Voda siene Haunt, om dee von Efraim sienem Haupt wajch todoonen – opp daut Haupt von Manasse. 18Un Josef säd to sienem Voda: Nich soo, mien Voda! Dan disa es de Ieeschtjebuarna; laj diene rajchte opp sien Haupt. 19Oba sien Voda wäad sikj un säd: Ekj weet daut mien Sän, ekj weet daut. Uk hee woat to eenem Volkj woaren, un uk hee woat groot sennen; oba doch woat sien jinjra Brooda jrata sennen aus hee, un sien Somen woat eene Menj von Nazionen woaren. 20Un hee säajend an aun janem Dach un säd: En die woat Israel säajnen un sajen: Gott moak die aus Efraim un aus Manasse! Un hee sad Efraim ver Manasse. 21Un Israel säd to Josef: Kjikj, ekj stoaw; un Gott woat met junt sennen un junt en daut Launt june Vodasch trigjbrinjen. 22Un ekj jäw die een Launtstekj äwa diene Breeda häa, daut ekj von de Haunt de Amorita jenomen ha met mienem Schwieet un met mienem Boagen.

Currently Selected:

1. Mose 48: PBJHF

Highlight

Copy

Compare