Skip to content

สุภาษิต 7

7
1ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​รักษา​คำ​ของ​เรา, และ​สะสม​บัญญัติ​ของ​เรา​ไว้. 2จง​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา​และ​ดำรง​ชีพ​อยู่​ตาม​แบบ​นั้น; และ​รักษา​โอวาท​ของ​เรา​ไว้​ดุจ​แก้วตา​ของ​เจ้า. 3จง​มัด​ติด​ไว้​กับ​นิ้ว​ของ​เจ้า; จง​จารึก​ไว้​บน​แผ่น​หัวใจ​ของ​เจ้า. 4จง​กล่าว​แก่​พระ​ปัญญา​ว่า, “พระองค์​เป็น​พี่สาว​ของ​ข้าพ​เจ้า.” และ​จง​เรียก​ความ​เข้าใจ​ว่า, “ญาติ​ของ​ท่าน:” 5เพื่อ​ว่า​พระ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​นั้น​จะ​รักษา​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​หญิง​นอกใจ​สามี​นั้น, ให้​พัน​จาก​หญิง​งาม​เมือง​ที่​ใช้​คำ​เล่ห์​ลิ้น​เกลี้ยงเกลา. 6เพราะว่า​จาก​หน้าต่าง​ของ​เรา, เรา​ได้​มอง​ออก​ไป​ทาง​เกล็ด; 7และ​ใน​หมู่​คน​โง่, ใน​หมู่​ยุวชน​เรา​เห็น​ชายหนุ่ม​คน​หนึ่ง​ผู้​ไร้​ความ​เข้าใจ. 8กำลัง​เดิน​ไป​ตาม​ถนน​ใกล้​มุม​บ้าน​ของ​หญิง​นั้น, และ​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​ที่​จะ​ไป​บ้าน​นาง​นั้น. 9ใน​เวลา​ขมุกขมัว, ใน​เวลา​พลบค่ำ, ใน​เวลา​เที่ยงคืน​และ​ใน​ยาม​มืด​ทึบ, 10และ​นี่​แน่ะ, มี​หญิง​คน​หนึ่ง​มา​พบ​เขา; หญิง​นั้น​แต่งตัว​เยี่ยง​หญิง​โสเภณี, และ​มี​หัวใจ​เจ้าเล่ห์. 11(หล่อน​เป็น​คน​จัดจ้าน​และ​หัวเห็ด; นาง​เป็น​คน​อยู่​บ้าน​ไม่​ติด; 12ประเดี๋ยว​ก็​ไป​อยู่​ที่​ถนน, ประเดี๋ยว​ก็​ไป​อยู่​ตาม​ลาน​กว้าง, และ​ซุ่ม​คอย​อยู่​ทุก​แพร่ง). 13และ​หล่อน​ก็​จับ​เขา​ไว้, และ​จูบ​เขา, และ​กล่าว​แก่​เขา​อย่า​หน้าด้าน​ว่า: 14“ถึง​กำหนด​ที่​ฉัน​ต้อง​ถวาย​เครื่องบูชา​สมาน​ไมตรี; วันนี้​เอง​ฉัน​ได้​แก้​สินบน​แล้ว. 15เพราะฉะนั้น​ฉัน​จึง​ออก​มา​เพื่อ​จะ​พบ​เธอ, อุ​สส่าห์​มองหา​ดวง​หน้า​ของ​เธอ, และ​มัน​ก็ได้​พบ​เธอ​แล้ว. 16ฉัน​ได้​ปู​ที่​นอน​ไว้​แล้ว​ด้วย​เจียม​ทอ, และ​ด้วย​สม​ปัก​ริ้ว​ขนสัตว์​อย่าง​อาย​ฆุปต์. 17ฉัน​ได้​นำ​เครื่อง​หอม​คือ มด​ยอบ, และ​อบเชย​มา​พรม​บน​ที่​นอน​ของ​ฉัน. 18มา​ซิ, ให้​เรา​อิ่มใจ​ใน​เสน่หา​จน​รุ่งเช้า; ให้​เรา​กำหนัด​ยินดี​ใน​ความ​รัก. 19เพราะ​นาย​ผู้ชาย​ไม่​อยู่​บ้าน; เขา​ไป​ทางไกล. 20เขา​เอา​ถุง​เงิน​ไป​ด้วย; วันพระ​จันทร์​เต็มดวง​เขา​จึง​จะ​กลับ​บ้าน.” 21ด้วย​คำ​อ่อนหวาน​นานา​หล่อน​ทำ​ให้​เขา​ต้อง​ยอมตาม: ด้วย​คำ​เล่ห์​ส​วา​ท​จาก​ลิ้น​ของ​หล่อนๆ บังคับ​ให้​เขา​ยอมตาม. 22เขา​ก็ตาม​หล่อน​ไป​ทันที, เหมือน​กับ​โค​ซึ่ง​เดิน​ไป​หา​ผู้​ฆ่า, หรือ​เหมือน​สุนัข​ที่​ล่อ​เอา​ไป​ล่าม​ไว้; 23เหมือน​นก​ที่​ด่วน​ไปสู่​ข่าย, และ​ไม่​รู้​ว่า​ข่าย​นั้น​เป็น​เครื่อง​ดัก​เอาชีวิต​ของ​ตน, จน​กะ​ทั่ง​ธนู​ทิ่ม​ทะลุ​ตับ​ของ​มัน
24เพราะฉะนั้น​นี่​แน่ะ​ศิษย์​ของ​เรา​เอ๋ย, จง​ฟัง​เรา, และ​เอาใจใส่​ต่อ​คำ​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เรา. 25อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​น้อม​ไป​ใน​ทาง​ของ​หญิง​นั้น; อย่า​หลง​ไป​ใน​ทาง​ของ​หล่อน. 26เพราะ​หญิง​นั้น​ได้​ทำ​ให้​คน​เป็น​มัน​มาก​ต้อง​บาดเจ็บ; เออ, คน​ที่​หล่อน​ผลาญ​ชีวิต​เสีย​นั้น​นับ​จำนวน​มาก​นักหนา. 27เรือน​ของ​หญิง​นั้น​คือ​ทาง​ไป​หลุม​ฝังศพ, ลง​ไป​สู่​ขุม​แห่ง​ความ​มรณา