زَبور 49
49
مالئے سرا تئوکل نادانیے
په سازگر و وشآوازانی سالارا، کۆرهئے چُکّانی زَبور.
1او سجّهێن کئومان! بِشکنێت.
او جهانئے درُستیگێن جهمنندان! دلگۆش کنێت.
2بُرز و جَهلێن مردم دوێن،
اَزگار و نێزگار، شما سجّهێن.
3منی دپ، هکمت بئیانَ کنت،
دلئے جُهلانکێن پگر، پَهم و زانتَ بَکشیت.
4گۆشا دێم په نمونه و بتلے ترّێنان،
وتی دلئے چاچئے گرَنچا گۆن چنگئے سازا پَچَ کنان.
5بلاه و سکّیانی رۆچان چیا بترسان،
آ وهدا که رَد دئیۆکانی بدی منا انگرَّ کنت؟
6آیانی تئوکل په وتی زرّ و مالا اِنت و
وتی مزنێن هستیئے سرا پهرَ کننت.
7سَدَّک آن که هچکَس وتی براتئے زِندا مۆکِتَ#49:7 مۆکگ، بزان په کَسێئے جانئے رَکّێنگا گرانێن کیمّتے دئیگ، پارسیا ”بازخرید“. نکنت و
آییئے هۆنبهایا هُدایا داتَ نکنت.
8چیا که زِندئے مۆکگ سَکّ گران اِنت و
هچ کیمّتے آییا پُرّ کرتَ نکنت
9تانکه انسان نمیران بمانیت و
هچبر کبرا مگندیت.
10چیا که گِندگا اێن، دانا هم مرنت و
نادان و بێسُدّ هم هلاکَ بنت و
وتی مال و هستیا په دگرانَ کِلّنت.
11کبر آیانی اَبدمانێن لۆگَ بیت،
نَسلانی نَسل، آیانی مِنندجاه،
هرچُنت که کَلّگانا وتی نامِش پِر کرت.
12آدمی وتی اَرزش و هستۆمندیا نمانیت،
چارپادانی پئیما اِنت که بێرانَ بنت.
13اِش اِنت جاهلانی آسر،
همایانی آکبت که وتی هبرانی منّۆک اَنت. اۆشت...
14پسانی پئیما دێم په مُردگانی جهانا راه دئیگَ بنت،
همۆدا که مرک آیانی شپانکَ بیت.
بامگواهان، نێکدل آیانی سرا هُکمرانیَ کننت و
آیانی جسم و جان کبرا پوسّیت،
دور چه بُرزێن ماڑیان.
15بله هُداوند منی اَرواها چه مُردگانی جهانا مۆکیت و
منا وتی دستا زوریت. اۆشت...
16وهدے شما گندێت کَسے هستۆمندَ بیت و
لۆگئے شئوکتی گێشَ بیت، متُرسێت.
17چیا که مرکئے وهدا چیزّے گۆن وتَ نبارت و
شئوکتی گۆن آییا کبرا نرئوت.
18تان هستۆمند اِنت مردم آییا ستا دئینت.
هرچُنت که زِندا وتا بَهتاور زانتگی،
19بله وتی پت و پیرێنانی همراهَ بیت،
که زِندئے رُژنا هچبرَ نگندنت.
20آدمی وتی اَرزش و هستۆمندیئے تها نادان اِنت،
چارپادانی پئیما اِنت که بێرانَ بنت.
Currently Selected:
زَبور 49: HPKB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© 2016-22 Wycliffe Bible Translators, Inc.
