زَبور 17
17
تئیی بانزُلانی چێرا
داوودئے دْوا.
1او هُداوند! منی برهکّێن پریاتان بِشکن و
نالگانُن گۆش دار،
دْوایانُن بِشکن،
که چه بێریاێن دپ و لُنٹان درَ کاینت.
2چه تئیی بارگاها منا دادرسی و آزاتی سر بات،
چمِّت راستێنا بگنداتنت.
3تئو منی دل آزمایش کرتگ و شپپاسان منی چارگا آتکگئے،
منا چکّاستگِت و هچ در نگێتکگ،
اَهدُن کرتگ که دپ گناه مکنت.
4مردمانی کار هر چے که بیت،
بله من چه تئیی لُنٹانی گالا
وتا چه زالِمانی راها دور داشتگ.
5منی پادانی پد تئیی راها نَکش اَنت،
پادُن نلرزتگاَنت.
6او هُدا! ترا لۆٹان، چیا که تئو منا پَسّئوَ دئیئے،
گۆش دار و هبرانُن بِشکن.
7وتی مِهرئے اَجَبَّتیا پێش بدار!
تئو همایانَ رکێنئے
که چه وتی دژمنان تئیی گوَرا مئیار و باهۆٹَ بنت.
8منا چۆ وتی چمّا بسمبال و
وتی بانزُلانی ساهگا چێر بدئے،
9چه آ بدکاران که منا گار و گُمسارَ کننت و
چه هما جئورێن دژمنان که منا اَنگرِّش کرتگ.
10آ وتی سِنگێن دلان مُهرَ کننت و
آیانی زبان پُرکِبر و گُروناکێن هبرَ کنت.
11منی پدِش گپتگاَنت و همے انّون منا اَنگرِّش کرتگ،
چمِّش په من دۆتکگ تان زمینا دئورُن بدئینت.
12آ شێرێئے پئیما اَنت که په شکارا شُدیگ اِنت،
ورناێن شێرێئے پئیما که کمینا نِشتگ،
13او هُداوند! جاه جَن، اِشانی دێما در آ و زمینا بجنِش،
گۆن وتی زَهما منا چه بدکاران برَکّێن.
14هُداوندا! منا چه اے پئیمێن مردمانی دستا آزات کن،
چه اے دنیائے مردمان که نسیبِش تهنا همے دنیا اِنت و بسّ،
که لاپانِش چه وتی هزانگا سێرَ کنئے،
چُکِّش بازَ بنت و
آیانی پَشت کپتگێن چیزّ په چُکّانِشَ رسیت.
15بله من په پهرێزکاری تئیی دێما گندان،
آگاه که بان، چه تئیی گِندگا سێرَ بان.
Currently Selected:
زَبور 17: HPKB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© 2016-22 Wycliffe Bible Translators, Inc.