تو اِ آدمِ کِ اُشُن که ای کارَرَ مِنِ قضاوت مِنی نُ خودْ تَ اَم کارَ رَ مِنی، فِک مِنی که از داوری خدا فرار مِنی؟ یا ایکِ مهربُنی به حد اُ اندازه اُ تَئَمُّل صبرُ اُنَ کم وَ إِساب م یاری، نُ ن مِفَمی کِ مهربُنی خدا وَر ای خاطِرَ که ت رَ وَ سونِ توبه ب یَرَ؟