لیکِن امُو خاتُو اَمَده پیشِ پای شی اُفتَد و گُفت: ”یا مَولا، دَز مه کومَک کُو!“ اُو دَ جواب شی گُفت: ”خُوب نِییه که نانِ بچکِیچا ره بِگِیری و دَ پیشِ سَگا پورته کُنی.“ لیکِن امُو خاتُو گُفت: ”اَرے مَولا، قبُول دَرُم، مگم سَگا ام از مَیدگی های که از دِسترخونِ بادار شی موفته مُوخوره.“