تُخمی که دَ زمِینِ سنگلاخ کِشت شُد، کسی اَسته که کلام ره مِیشنَوه و فَوری اُو ره دَ خوشی قبُول مُونه. ولے ازی که از خود رِیشه نَدره، فقط بَلدِه یگ مُدَتِ کوتاه دَوام مُونه و غَیتِیکه مُشکِلات و آزار-و-اَذیَت بخاطرِ کلام پیش مییه، دِستی از راه بُر مُوشه.