حتی اَگَه اُمبِئِه افتخار بِکنام نادون نِهام، اَسِی که از حکیکت حرف اَزنام. ولی ما اُمنائِه افتخار بِکنام. تَ کسی فکر نِکو که یَک چی بِشتَه از مِ چِی که تِی ما اَبِنِه یا از ما اَشناوِ، هام.
پَ اَسِی اِکِه ما وَخاطر گَپِنِ بی حد و اندازَه اِ وَحییا مغرور نِبام، یَک خاری تِی جسمُم اُ ما دَدَ بُدِ، یَک کاصد از طرف شیطون، تَ آزارُم هادَ و نِهِر مغرور بِبام.