يُواْنَتَنْ يَثٜىٰ وَ دَاوُدَ «كَتَڢِے دَ سَلَمَ، غَمَا مُنْ رِغَا مُنْيِ وَجُونَ ضَنْڟُوَا دَ سُونَنْ يَهْوٜىٰهْ ثٜىٰوَ ‹يَهْوٜىٰهْ نٜىٰ شَيْدَ ڟَكَانِينَ دَكَيْ دَ كُمَ ظُرِيَاتَ دَ ذُرِيَرْكَ حَرْ أَبَدَا؞› » سَعَنً دَاوُدَ يَتَڢِے، يُواْنَتَنْ كُمَ يَكُواْمَ ثِكِنْ غَرِ؞