Awit pamongé pasamuan kuwi dadi juru-pernatané griyané Gusti Allah, mulané kudu tanpa tyiri, ora gemunggung, ora gampang nesu, ora seneng mendem-mendeman, ora brangasan, ora srakah, nanging seneng ngekèki pondokan, seneng marang sing betyik, wityaksana, adil, sutyi, bisa ngwasani uripé déwé