Sak durungé wong loro kuwi pada turu, Rahab munggah marani wong-wong mau menyang ing payoné, lan omong: “Kula ngerti, yèn GUSTI wis ngekèkké negara iki marang sampéyan, lan kula pada katekan wedi awit sangka sampéyan, uga kabèh wong ing kéné pada gemeter ing ngarepé sampéyan