Popular Bible Verses from 1 Korintus 13

Share

Katrésnan kuwi sabar; katrésnan kuwi loma; ora mèri, ora gemunggung lan kementus. Katrésnan kuwi ora saru tumindaké lan ora golèk kepénaké awaké déwé. Katrésnan kuwi ora gampang nesu lan ora nyimpen kesalahané liyané.

Katrésnan kuwi nutupi samubarang, ngandel samubarang, ngarep-arep samubarang, nyabari samubarang.

Katrésnan kuwi ora bungah awit sangka anané tumindak sing ora adil, nanging awit sangka kabeneran.

Dadiné kari telung perkara iki, ya kuwi: Pertyaya, pengarep-arep lan katrésnan, nanging sing gedé déwé ing antarané kuwi, ya kuwi: katrésnan.

Katrésnan kuwi ora ana entèkké; nubuat kuwi bakal ana pungkasané; basa roh bakal mandek; kaweruh bakal entèk.

Senajan aku bisa ngutyapké sak rupané basané manungsa lan mulékat, nanging yèn ora nduwé katrésnan, aku pada waé kaya gong sing ngumandang utawa ketyer sing gumenjrèng.

Senajan aku kanggonan kapinteran bisa nubuat, ngerti sak rupané perkara lan weruh sak kabèhé kaweruh, lan senajan aku nduwé pengandel sing sampurna nganti bisa mindah gunung, nanging yèn aku ora nduwé katrésnan, kuwi ora ajiné babar pisan.

Lan senajan aku ngedum-edum sembarang duwèkku kabèh, malah senajan aku masrahké awakku supaya diobong, nanging yèn ora nduwé katrésnan, kuwi ora maédahi apa-apa marang aku.

Nalika aku ijik botyah, tembungku kaya botyah, pangrasaku kaya botyah, pikiranku kaya botyah. Bareng saiki aku wis déwasa, kahananku kaya botyah mau wis tak buwang.