जेरमयाह, तैही शुण ऐबै! एऊ देशे सोभ, यहूदा मुल्खो राज़अ, कार-करिंदै, प्रोहत अर सोभ लोग हणैं तेरै खलाफ। पर आझ़ दैनअ मंऐं ताल्है इहअ बल कि तूह तिन्नां नदरी खल़अ टेक्की सके, तूह हणअ फेर-फिरदै गहल़ा आल़ी नगरी, लोहेए थाम्हा अर कांस्से भित्ती ज़िहअ। तिंयां निं ताखा ज़िती सकदै किल्हैकि तेरी फाज़त करदअ हणअ ताह संघै हुंह आप्पै। अह गल्ल डाही मंऐं बिधाता ताल्है बोली।”