1
Ишаъё 66:2
Китоби Муқаддас 1992, 1999
KM92
Ва ҳамаи ин чизҳоро дасти Ман офаридааст, ва ҳамаи онҳо ба вуҷуд омадааст, — мегӯяд Худованд. — Ва Ман бар инҳо назар хоҳам кард: бар мискин ва шикастарӯҳ, ва бар касе ки пеши каломи Ман ба ларза меояд.
Compare
Explore Ишаъё 66:2
2
Ишаъё 66:1
Худиванд чунин мегӯяд: «Осмон курсии Ман аст, ва замин — қадамгоҳи Ман; чӣ гуна хонае барои Ман бино хоҳед кард, ва чӣ гуна маконе барои оромиши Ман?
Explore Ишаъё 66:1
3
Ишаъё 66:13
Чунон ки инсонро модараш тасаллӣ медиҳад, ончунон Ман шуморо тасаллӣ хоҳам дод, ва шумо дар Ерусалим тасаллӣ хоҳед ёфт».
Explore Ишаъё 66:13
4
Ишаъё 66:22
Зеро, чунон ки осмони нав ва замини наве ки Ман меофарам, дар хузури Ман поянда хоҳад монд, — мегӯяд Худованд, — ончунон насли шумо ва номи шумо поянда хоҳад буд.
Explore Ишаъё 66:22