โรม 10:5-8 - Compare All Versions

แบ่งปัน

โมเสส​ได้​เขียน​ถึง​คน​ที่​คิด​ว่า​พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​เขา​เพราะ​เขา​ทำ​ตาม​กฎ​ที่​จะ​ทำ​ให้​คน​สะดุดว่า “คน​ที่​ทำ​อย่างนี้ จะ​ต้อง​ใช้​ชีวิต​ตาม​กฎ​นั้น​ทุก​อย่าง” ส่วน​คน​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​พระเจ้า โมเสส​พูด​ว่า “ไม่​ต้อง​คิด​ใน​ใจ​ว่า แล้ว​ใคร​จะ​เป็น​คน​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์” (หมายถึง​ขึ้น​ไป​เชิญ​พระคริสต์​ลง​มา​บน​โลก​เพื่อ​ช่วย​เรา) “หรือ​ใคร​จะ​เป็น​คน​ลง​ไป​ใน​หลุม​ที่​ลึก​มาก” (หมายถึง​ลง​ไป​เชิญ​พระคริสต์​ขึ้น​มา​จาก​ความตาย) เพราะ​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “ถ้อยคำ​นั้น​อยู่​ใกล้​กับ​คุณ​แล้ว มัน​อยู่​ใน​ปาก​และ​อยู่​ใน​ใจ​ของ​คุณ” นี่แหละ​คือ​เรื่อง​ที่​เรา​ประกาศ

โมเสสได้เขียนเรื่องความชอบธรรมที่มาทางธรรมบัญญัติว่า “คนที่ประพฤติตามธรรมบัญญัติ ก็จะมีชีวิตอยู่โดยธรรมบัญญัตินั้น ” แต่ความชอบธรรมที่มาทางความเชื่อว่าอย่างนี้ว่า “อย่านึกในใจของตัวว่า ใครจะขึ้นไปบนสวรรค์?” (คือจะเชิญพระคริสต์ลงมา) “หรือ ใครจะลงไปยังที่ลึก?” (คือจะเชิญพระคริสต์ขึ้นมาจากความตาย) แต่ความชอบธรรมว่าอย่างไร? ก็ว่า “ถ้อยคำนั้นอยู่ใกล้ท่าน อยู่ในปากของท่าน และอยู่ในใจของท่าน” (คือคำซึ่งก่อให้เกิดความเชื่อที่เราทั้งหลายประกาศอยู่นั้น)

โมเสสได้​เข​ียนเรื่องความชอบธรรมซึ่​งม​ี​พระราชบัญญัติ​เป็​นม​ูลฐานว่า ‘คนใดที่​ประพฤติ​ตามสิ่งเหล่านั้นจะได้​ชี​วิตโดยการประพฤติ​นั้น​’ แต่​ความชอบธรรมที่​มี​ความเชื่อเป็​นม​ูลฐานว่าอย่างนี้​ว่า “อย่านึกในใจของตั​วว​่า ใครจะขึ้นไปบนสวรรค์” (คือจะเชิญพระคริสต์ลงมาจากเบื้องบน) หรือ “ใครจะลงไปยังที่​ลึก​” (คือจะเชิญพระคริสต์ขึ้นมาจากความตายอีก) แต่​ความชอบธรรมนั้​นว​่าอย่างไร ก็​ว่า “ถ้อยคำนั้นอยู่​ใกล้​ท่าน อยู่​ในปากของท่านและอยู่ในใจของท่าน” คือคำแห่งความเชื่อที่เราทั้งหลายประกาศอยู่​นั้น

โมเสสได้เขียนเรื่องความชอบธรรมซึ่งมีธรรมบัญญัติเป็นมูลฐานว่า คนใดที่ประพฤติตามจะได้ชีวิตโดยการประพฤตินั้น แต่ความชอบธรรมที่มีความเชื่อเป็นมูลฐานว่าอย่างนี้ว่า <<อย่านึกในใจของตัวว่า ใครจะขึ้นไปบนสวรรค์>> (คือจะเชิญพระคริสต์ลงมา) <<หรือ ใครจะลงไปยังที่ลึก>> (คือจะเชิญพระคริสต์ขึ้นมาจากความตาย) แต่ความชอบธรรมนั้นว่าอย่างไร ก็ว่า <<ถ้อยคำนั้นอยู่ใกล้ท่าน อยู่ในปากของท่าน และอยู่ในใจของท่าน>> (คือคำซึ่งก่อให้เกิดความเชื่อที่เราทั้งหลายประกาศอยู่นั้น)

โมเสสบรรยายถึงความชอบธรรมโดยบทบัญญัติไว้อย่างนี้คือ “ผู้ใดที่ทำสิ่งเหล่านี้จะมีชีวิตอยู่โดยสิ่งเหล่านี้” แต่ความชอบธรรมโดยความเชื่อกล่าวว่า “อย่านึกในใจว่า ‘ใครเล่าจะขึ้นไปบนสวรรค์?’” (คือเชิญพระคริสต์ลงมา) “หรือ ‘ใครจะลงสู่เบื้องลึก?’” (คือเชิญพระคริสต์ขึ้นจากความตาย) แต่ความชอบธรรมนั้นว่าอย่างไร? “ถ้อยคำนี้อยู่ใกล้ตัวท่าน อยู่ในปากและอยู่ในใจของท่าน” คือถ้อยคำแห่งความเชื่อที่เรากำลังประกาศอยู่

โมเสส​เขียน​ไว้​ว่า ความ​ชอบธรรม​ที่​ถือ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​คือ “คน​ที่​ถือ​ตาม​พระ​บัญญัติ​จะ​มี​ชีวิต​ได้​โดย​การ​ปฏิบัติ​ตาม​นั้น” แต่​ความ​ชอบธรรม​ที่​ได้​มา​โดย​ความ​เชื่อ​กล่าว​ว่า “อย่า​นึก​ใน​ใจ​ว่า ‘ใคร​จะ​ขึ้น​ไป​สวรรค์’ (หมายถึง​ขึ้นไป​เพื่อ​พา​พระ​คริสต์​ลงมา) หรือ ‘ใคร​จะ​ลง​ไป​ถึง​ขุมนรก’ (หมายถึง​ลงไป​เพื่อ​พา​พระ​คริสต์​ขึ้นมา​จาก​ความ​ตาย)” แต่​พระ​คัมภีร์​ระบุ​ว่า​อย่างไร “คำกล่าว​อยู่​ใกล้​ท่าน คือ​อยู่​ใน​ปาก​และ​ใน​จิต​ใจ​ของ​ท่าน” นั่น​คือ​คำกล่าว​แห่ง​ความ​เชื่อ​ซึ่ง​เรา​กำลัง​ประกาศ​อยู่