โฮเชยา 13:4-6 - Compare All Versions
โฮเชยา 13:4-6 THA-ERV (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)
เรายาห์เวห์ เป็นพระเจ้าของเจ้าตั้งแต่เจ้ายังอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ เจ้าไม่ผูกพันกับพระเจ้าอื่นใดนอกจากเรา และไม่มีผู้ช่วยให้รอดอื่นนอกจากเรา เป็นเรานี่แหละ ที่รู้จักเจ้าในที่เปล่าเปลี่ยวแห้งแล้งนั้น ในแผ่นดินที่ร้อนแผดเผานั้น ตอนที่เราเลี้ยงดูและนำทางพวกเขานั้น พวกเขามีกินอย่างเหลือเฟือ แต่พวกเขาก็เย่อหยิ่งจองหองขึ้นมา และลืมเรา
โฮเชยา 13:4-6 THSV11 (ฉบับมาตรฐาน)
เราคือยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า ตั้งแต่ครั้งแผ่นดินอียิปต์ เจ้าทั้งหลายไม่รู้จักพระเจ้าอื่นนอกจากเรา ไม่มีผู้ช่วยอื่นใดนอกจากเรา เราเองที่คุ้นเคยกับเจ้าในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินที่กันดารน้ำ เมื่อเขารับประทานจนอิ่มหนำ เขาอิ่มหนำแล้ว ใจก็ผยองขึ้น ฉะนั้นเขาจึงลืมเรา
โฮเชยา 13:4-6 KJV (พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV)
เราคือพระเยโฮวาห์ พระเจ้าของเจ้า ตั้งแต่ครั้งแผ่นดินอียิปต์ เจ้าทั้งหลายไม่รู้จักพระอื่นนอกจากเรา เพราะไม่มีผู้ช่วยอื่นใดนอกจากเรา เรานี่แหละที่คุ้นเคยกับเจ้าที่ในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินที่กันดารน้ำ เมื่อเขาได้รับประทานเต็มคราบแล้ว เขาก็อิ่มหนำ และจิตใจของเขาก็ผยองขึ้น เพราะฉะนั้นเขาจึงลืมเราเสีย
โฮเชยา 13:4-6 TH1971 (พระคัมภีร์ไทย ฉบับ 1971)
เราคือพระเยโฮวาห์ พระเจ้าของเจ้า ตั้งแต่ครั้งแผ่นดินอียิปต์ เจ้าทั้งหลายไม่รู้จักพระเจ้าอื่นนอกจากเรา ไม่มีผู้ช่วยอื่นใดนอกจากเรา เรานี่แหละที่คุ้นเคยกับเจ้าที่ในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินที่กันดารน้ำ เมื่อเขาได้รับประทานเต็มคราบแล้ว เขาก็อิ่มหนำ และจิตใจของเขาก็ผยองขึ้น เพราะฉะนั้นเขาจึงลืมเราเสีย
โฮเชยา 13:4-6 TNCV (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
“แต่เราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้นำเจ้าออกมาจากอียิปต์ เจ้าจะไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากเรา และไม่มีผู้ช่วยให้รอดอื่นใดยกเว้นเรา เราฟูมฟักดูแลเจ้าในทะเลทราย ในดินแดนอันร้อนระอุ เมื่อเราเลี้ยงดูพวกเขา พวกเขาก็อิ่มหนำ เมื่ออิ่มหนำแล้ว พวกเขาก็หยิ่งผยองขึ้น และลืมเรา
โฮเชยา 13:4-6 NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))
“แต่เราเป็นพระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้า ซึ่งนำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ เจ้าไม่ควรยอมรับพระเจ้าใดๆ นอกจากเรา และนอกเหนือจากเราแล้ว ไม่มีผู้ใดช่วยให้รอดพ้นได้ เรานั่นแหละเป็นผู้ที่รู้จักเจ้าในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินอันแห้งผาก แต่เมื่อพวกเขารับการเลี้ยงดูในทุ่งหญ้า พวกเขาก็อิ่ม พวกเขาได้รับจนอิ่มหนำแล้ว ใจของพวกเขาก็หยิ่งผยองขึ้น แล้วก็ลืมเรา