มัดธาย 14

เฮโรดใช้คนไปตัดศีรษะโยฮัน

1ครั้งนั้นเฮโรดเจ้าเมืองได้ยินกิตติศัพท์ของพระเยซู 2แล้วจึงกล่าวแก่พวกคนใช้ว่า, “ผู้นี้แหละเป็นโยฮันบัพติศโต, ท่านได้เป็นขึ้นมาจากตายแล้ว, เหตุฉะนั้นท่านจึงทำการอิทธิฤทธิ์ได้.” 3ด้วยว่าเฮโรดได้จับโยฮันมัดแล้วขังคุกไว้, เพราะเห็นแก่นางเฮโรเดียภรรยาของฟีลิปน้องชายของตน. 4เหตุว่าโยฮันเคยทูลท่านว่า, “ท่านไม่ควรรับนางนั้นมาเป็นภรรยา.” 5ครั้นเฮโรดจะฆ่าโยฮันก็กลัวประชาชน, ด้วยว่าเขาทั้งหลายนับถือโยฮันว่าเป็นศาสดาพยากรณ์. 6แต่เมื่อวันพิธีเฉลิมพระชนม์พรรษาของเฮโรด, บุตรีนางเฮโรเดียก็เต้นรำท่ามกลางที่ประชุมขุนนาง, ทำให้เฮโรดชอบพระทัย. 7เหตุฉะนั้นเฮโรดจึงสัญญาโดยสาบานว่า, นางจะขอสิ่งใดๆ ก็จะให้สิ่งนั้น. 8บุตรีก็ทูลตามที่มารดาได้สอนไว้ว่า, “ขอศีรษะโยฮันบัพติศโตใส่ถาดมาให้ข้าพเจ้าที่นี่.” 9ฝ่ายเฮโรดก็เป็นทุกข์, แต่เพราะได้ปฏิญาณไว้ต่อหน้าที่ประชุมโต๊ะเสวยแล้ว, จึงออกคำสั่งอนุญาตให้, 10แล้วก็ใช้คนไปตัดศีรษะโยฮันในคุก. 11เขาจึงเอาศีรษะใส่ถาดมาให้, แล้วนางสาวนั้นก็เอาไปให้มารดาของตน. 12ฝ่ายพวกศิษย์ของโยฮันก็มารับเอาศพไปฝังไว้, แล้วก็มาทูลพระเยซูให้ทรงทราบ

ทรงเลี้ยงห้าพันคน

13เมื่อพระเยซูได้ทรงทราบแล้วจึงลงเรือเสด็จไปจากที่นั่นจะเสด็จไปยังป่าที่สงัดและเมื่อประชาชนทั้งปวงได้ทราบ, เขาก็ออกจากเมืองต่างๆ เดินตามพระองค์ไป. 14เมื่อพระเยซูเสด็จขึ้นจากเรือ ก็ทรงเห็นประชาชนเป็นอันมาก, พระองค์มีพระทัยเมตตาเขาจึงได้ทรงรักษาคนป่วยให้หาย. 15ครั้นเวลาเย็นแล้วพวกสาวกมาทูลพระองค์ว่า, “ตำบลนี้เป็นที่ป่ากันดาร, และบัดนี้ก็เย็นลงมากแล้ว, ขอบอกให้ประชาชนไป, เพื่อเขาจะได้ไปซื้ออาหารรับประทานตามหมู่บ้าน.” 16ฝ่ายพระเยซูตรัสแก่พวกสาวกว่า, “ไม่ต้องให้เขาไปพวกท่านจงเลี้ยงเขาเถิด.” 17พวกสาวกจึงทูลพระองค์ว่า, “พวกข้าพเจ้ามีขนมปังอยู่ที่นี่เพียงห้าอันกับปลาสองตัวเท่านั้น.” 18พระองค์จึงตรัสแก่เขาว่า, “เอามาให้เราที่นี่เถิด.” 19แล้วพระองค์ทรงสั่งให้คนเหล่านั้นนั่งลงที่หญ้า. เมื่อได้รับขนมปังห้าอันกับปลาสองตัวนั้นแล้ว, พระองค์ทรงเงยพระพักตรดูฟ้าขอพร, และหักส่งให้แก่พวกสาวก, พวกสาวกก็แจกให้แก่คนทั้งปวง. 20เขาได้กินอิ่มทุกคน, แล้วเก็บเศษอาหารที่ยังเหลือนั้นได้สิบสองกะบุงเต็ม. 21ฝ่ายคนที่ได้รับประทานอาหารคราวนั้นมีผู้ชายประมาณห้าพันคน, มิได้นับผู้หญิงและเด็ก

เปโตรเดินบนน้ำ

22ขณะเมื่อพระองค์กำลังให้ประชาชนเหล่านั้นไป, ในประเดี๋ยวนั้นพระเยซูตรัสสั่งพวกสาวกให้ลงเรือข้ามฟากไปก่อน 23และเมื่อให้คนเหล่านั้นไปหมดแล้ว, พระองค์เสด็จขึ้นไปบนภูเขาที่สงัดเพื่อจะอธิษฐาน. ครั้นพลบค่ำแล้วพระองค์ยังทรงอยู่ที่นั่นผู้เดียว. 24แต่ขณะนั้นเรือถูกคลื่นโคลงอยู่กลางทะเลเพราะคลื่นลมจัดต้านหน้าไว้. 25ครั้นถึงยามสามพระเยซูก็ได้เสด็จดำเนินบนทะเลมาหาเขา. 26เมื่อพวกสาวกเห็นพระองค์ดำเนินมาบนทะเล, เขาก็ตกใจคิดว่าเป็นผีเขาจึงร้องอื้ออึงขึ้นเพราะความกลัว. 27ในทันใดนั้นพระเยซูตรัสแก่เขาว่า, “จงชื่นใจเถิด, คือเราเอง, อย่ากลัวเลย.” 28ฝ่ายเปโตรจึงทูลพระองค์ว่า, “พระองค์เจ้าข้า, ถ้าเป็นพระองค์แน่แล้ว, ขอทรงโปรดให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาพระองค์.” 29พระองค์ตรัสว่า, “มาเถิด.” เปโตรจึงลงจากเรือเดินบนน้ำจะไปหาพระเยซู. 30แต่เมื่อเห็นลมพัดแรงก็กลัวและเมื่อกำลังจะจมก็ร้องว่า, “พระองค์เจ้าข้า, ขอทรงช่วยข้าพเจ้าให้รอดเถิด.” 31ในทันใดนั้นพระเยซูทรงเอื้อมพระหัตถ์จับเขาไว้แล้วตรัสว่า, “โอคนมีความเชื่อน้อย, เจ้าสงสัยทำไม?” 32เมื่อพระองค์กับเปโตรขึ้นเรือแล้ว, ลมก็สงบ. 33เขาทั้งหลายที่อยู่ในเรือจึงมากราบไหว้พระองค์ทูลว่า, “แท้จริงพระองค์เป็นบุตรของพระเจ้า.” 34ครั้นเขาข้ามฟากแล้วก็มาถึงเขตต์แดนเฆ็นเนซาเร็ต. 35เมื่อคนในตำบลนั้นรู้จักพระองค์แล้วก็ใช้คนไปทั่วแว่นแคว้นนั้น, และให้พาบรรดาคนโรคต่างๆ มาเฝ้าพระองค์. 36เขาทูลขอพระองค์อนุญาตให้เขาถูกต้องแต่พู่ห้อยเสื้อของพระองค์เท่านั้นและเมื่อผู้ใดได้ถูกต้องแล้ว, ผู้นั้นก็หายโรค

ที่ได้เลือกล่าสุด:

มัดธาย 14: TH1940

เน้นข้อความ

คัดลอก

เปรียบเทียบ

แบ่งปัน