2. Samuel 22
22
David dankt Gott
(Psa 18,1-51)
1Aun dän Dach aus de Har David von aul siene Fiend, un von Saul siene Macht rad, säd hee dise Varzh to däm Harn:
2De Har es fa mie een steenana Schutz,
hee es een sechra Plauz, un hee es dee, dee mie rat.
3Mien Gott es mien sechra Schutz, opp dän ekj mie velot;
du best mien Schilt un miene Krauft;
eene foadje Mia, dee mie secha helt;
mien Heilant, dee mie von de beese Macht rat.
4Preist däm Harn! Ekj roopt am aun,
un hee rad mie von miene Fiend.
5Runtom mie wieren jefäadelje Walen;
furchtboaret Äwaschwamen dreiwd mie.
6Däm Doot siene Schlenj wia om mie;
siene Faul wia reed fa mie.
7En miene Angst roopt ekj dän Harn aun;
ekj schrieech no mienen Gott om Help.
En sienen Tempel hieed hee miene Stemm;
siene Uaren hieeden mie roopen.
8De Ieed zettad un bewäajd sikj,
daut waut de Stierns helt, scheddad, wiels hee sikj oajad.
9Am rieekjad daut ut de Näs,
un am kjeem een vetäarendet Fia utem Mul.
Doa wia jlieejendet Gloot to seenen.
10Hee buach dän Himmel un kjeem rauf,
met eene schwoatdiestre Wolkj unjare Feet.
11Hee reet opp een Cherub un fluach oppem Wint.
12Hee muak daut rom sikj aula diesta;
hee kjeem en dikje Räajenwolkjen.
13En daut blenkjren ver am, flaumden de Kolen opp;
14daut rummeld vom Harn em Himmel,
un däm Aulmajchtjen siene Stemm kjeem no ons.
15Hee schoot siene Feilen un dreef de Fiend uteneen;
hee leet daut blitzen, daut see fa Angst randen.
16Dan wia de Boddem vom See to seenen,
un de Gruntloag von de Ieed lach openboa
aus de Har opp de Fiend breld
un ut de Näs met däm Wint schnoof.
17Hee langd von huach rauf un foot mie om;
hee trock mie ut daut deepe Wota rut.
18Hee rad mie von miene majchtje Fiend,
un von dee waut jäajen mie wieren,
un dee väl too stoakj fa mie wieren.
19Aus ekj schwak wia, jreepen dee mie aun,
oba ekj kunn mie opp däm Harn veloten.
20Hee brocht mie ut de Jefoa un muak mie frie;
hee rad mie, wiels hee sien Jefaulen aun mie haud.
21De Har beloond mie doafäa daut ekj jerajcht wia;
hee veschoond mie, wiels ekj oschuldich wia.
22Ekj hab mie aun däm Harn siene Wäaj jehoolen,
un sie nich no schlajchtet von am jegonen.
23Ekj hab mie aun siene Väaschreften jehoolen,
un hab siene Jesazen nich jebroaken.
24Ekj sie ver am oschuldich jebläwen
un hab mie nich vesindicht.
25De Har haft mie jesäajent, doano aus ekj jerajcht wia,
un doano aus hee mie oschuldich ver am sach.
26Du best tru to dee, dee die tru sent;
de oschuldje deist du nich beschuljen;
27bie de reine best du rein,
un de kromme vedreist du.
28Du radsd een deemootjet Volkj,
oba de huachmootje deemootichst du.
29Du, Har, helst miene Laump aum brennen,
un mien Gott brinjt Licht, wua mie daut diesta es.
30Met die opp miene Sied kaun ekj mie äwa een Kjrichsvolkj äwahäa moaken,
un met mienen Gott kaun ekj äwa de huage Mia sprinjen.
31Gott siene Wäaj sent volkomen,
däm Harn siene Wieed sent to vetruen;
hee es een Schilt fa dee, dee sien Schutz sieekjen.
32Wua es een Gott, soona aus de Har?
Waut beschizt mie, soo aus Gott deit.
33Gott es mien majchtja Schutz; un mien foadja Wajch.
34Hee haft miene Feet soo jemoakt aus de Feet von een Ree,
hee moakt daut mäajlich fa mie huach to stonen.
35Hee lieet miene Henj kjriejen,
daut miene Oarms dän bronsnen Boagen bieejen kjennen.
36Du best aus een Schilt fa mie jewast,
derch diene Help sie ekj groot jeworden.
37Du hast mie eenen breeden Stich unjare Feet jelajcht,
daut ekj mie nich vestaupen doo.
38Ekj juach miene Fiend hinjaraun un venicht an,
ekj jeef nich opp bat dee gaunz to nuscht wieren.
39Ekj brocht dee en de Grunt un vehakt an, daut see nich oppstonen kunnen;
ekj kjrieech dee aula unjare Feet.
40Du hast mie met Krauft toom kjriejen vesorcht;
du hast mie dee unjare Feet jelajcht, dee jäajen mie wieren.
41Du muakst daut, daut miene Fiend mie äare Rigjes handreiden un wajchranden,
un ekj brocht dee om dee jäajen mie wieren.
42See kjikjten sikj rom no Help,
oba doa wia kjeena an to halpen;
see roopten dän Harn aun,
oba hee jeef kjeene Auntwuat.
43Ekj reef an to fienet Stoff opp de Ieed,
ekj jinkj opp an rom aus opp däm Blott opp de Gaus.
44Du hast mie frie jemoakt von Oneenichkjeit en mien Volkj;
du hast mie daut väaschte mank de Velkja jesat.
Een Volkj dee ekj nich kjand, deenen mie.
45Framde kjremden sikj ver mie;
see jehorchen fuaz wan see mie hieren.
46De framde veluaren äaren Moot
un kjeemen veenjst utem Vestäakj.
47De Har läft; ekj veiea däm dee mie secha helt.
Lot mienen Gott veharlicht sennen;
dee, dee mie rat,
48dee fa mie Rach eeft,
un dee de Velkja mie unjadon moakt.
49Hee rad mie von miene Fiend,
un sad mie äwa dee, dee jäajen mie wieren.
Hee rad mie von ruchloose Mana.
50Nu woa ekj die, Har, mank de Velkja ieren,
un dienen Nomen met Leeda lowen.
51Hee jeft sienen Kjennich grooten Erfolch
un bewiest am truhoatje Leew;
soont deit hee fa sienen Jesaulwden,
fa David un däm siene Nokomen opp emma.
Currently Selected:
2. Samuel 22: PB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Plautdietsch Bible © 2003 Kindred Productions and United Bible Societies Association, Inc.
2. Samuel 22
22
David dankt Gott
(Psa 18,1-51)
1Aun dän Dach aus de Har David von aul siene Fiend, un von Saul siene Macht rad, säd hee dise Varzh to däm Harn:
2De Har es fa mie een steenana Schutz,
hee es een sechra Plauz, un hee es dee, dee mie rat.
3Mien Gott es mien sechra Schutz, opp dän ekj mie velot;
du best mien Schilt un miene Krauft;
eene foadje Mia, dee mie secha helt;
mien Heilant, dee mie von de beese Macht rat.
4Preist däm Harn! Ekj roopt am aun,
un hee rad mie von miene Fiend.
5Runtom mie wieren jefäadelje Walen;
furchtboaret Äwaschwamen dreiwd mie.
6Däm Doot siene Schlenj wia om mie;
siene Faul wia reed fa mie.
7En miene Angst roopt ekj dän Harn aun;
ekj schrieech no mienen Gott om Help.
En sienen Tempel hieed hee miene Stemm;
siene Uaren hieeden mie roopen.
8De Ieed zettad un bewäajd sikj,
daut waut de Stierns helt, scheddad, wiels hee sikj oajad.
9Am rieekjad daut ut de Näs,
un am kjeem een vetäarendet Fia utem Mul.
Doa wia jlieejendet Gloot to seenen.
10Hee buach dän Himmel un kjeem rauf,
met eene schwoatdiestre Wolkj unjare Feet.
11Hee reet opp een Cherub un fluach oppem Wint.
12Hee muak daut rom sikj aula diesta;
hee kjeem en dikje Räajenwolkjen.
13En daut blenkjren ver am, flaumden de Kolen opp;
14daut rummeld vom Harn em Himmel,
un däm Aulmajchtjen siene Stemm kjeem no ons.
15Hee schoot siene Feilen un dreef de Fiend uteneen;
hee leet daut blitzen, daut see fa Angst randen.
16Dan wia de Boddem vom See to seenen,
un de Gruntloag von de Ieed lach openboa
aus de Har opp de Fiend breld
un ut de Näs met däm Wint schnoof.
17Hee langd von huach rauf un foot mie om;
hee trock mie ut daut deepe Wota rut.
18Hee rad mie von miene majchtje Fiend,
un von dee waut jäajen mie wieren,
un dee väl too stoakj fa mie wieren.
19Aus ekj schwak wia, jreepen dee mie aun,
oba ekj kunn mie opp däm Harn veloten.
20Hee brocht mie ut de Jefoa un muak mie frie;
hee rad mie, wiels hee sien Jefaulen aun mie haud.
21De Har beloond mie doafäa daut ekj jerajcht wia;
hee veschoond mie, wiels ekj oschuldich wia.
22Ekj hab mie aun däm Harn siene Wäaj jehoolen,
un sie nich no schlajchtet von am jegonen.
23Ekj hab mie aun siene Väaschreften jehoolen,
un hab siene Jesazen nich jebroaken.
24Ekj sie ver am oschuldich jebläwen
un hab mie nich vesindicht.
25De Har haft mie jesäajent, doano aus ekj jerajcht wia,
un doano aus hee mie oschuldich ver am sach.
26Du best tru to dee, dee die tru sent;
de oschuldje deist du nich beschuljen;
27bie de reine best du rein,
un de kromme vedreist du.
28Du radsd een deemootjet Volkj,
oba de huachmootje deemootichst du.
29Du, Har, helst miene Laump aum brennen,
un mien Gott brinjt Licht, wua mie daut diesta es.
30Met die opp miene Sied kaun ekj mie äwa een Kjrichsvolkj äwahäa moaken,
un met mienen Gott kaun ekj äwa de huage Mia sprinjen.
31Gott siene Wäaj sent volkomen,
däm Harn siene Wieed sent to vetruen;
hee es een Schilt fa dee, dee sien Schutz sieekjen.
32Wua es een Gott, soona aus de Har?
Waut beschizt mie, soo aus Gott deit.
33Gott es mien majchtja Schutz; un mien foadja Wajch.
34Hee haft miene Feet soo jemoakt aus de Feet von een Ree,
hee moakt daut mäajlich fa mie huach to stonen.
35Hee lieet miene Henj kjriejen,
daut miene Oarms dän bronsnen Boagen bieejen kjennen.
36Du best aus een Schilt fa mie jewast,
derch diene Help sie ekj groot jeworden.
37Du hast mie eenen breeden Stich unjare Feet jelajcht,
daut ekj mie nich vestaupen doo.
38Ekj juach miene Fiend hinjaraun un venicht an,
ekj jeef nich opp bat dee gaunz to nuscht wieren.
39Ekj brocht dee en de Grunt un vehakt an, daut see nich oppstonen kunnen;
ekj kjrieech dee aula unjare Feet.
40Du hast mie met Krauft toom kjriejen vesorcht;
du hast mie dee unjare Feet jelajcht, dee jäajen mie wieren.
41Du muakst daut, daut miene Fiend mie äare Rigjes handreiden un wajchranden,
un ekj brocht dee om dee jäajen mie wieren.
42See kjikjten sikj rom no Help,
oba doa wia kjeena an to halpen;
see roopten dän Harn aun,
oba hee jeef kjeene Auntwuat.
43Ekj reef an to fienet Stoff opp de Ieed,
ekj jinkj opp an rom aus opp däm Blott opp de Gaus.
44Du hast mie frie jemoakt von Oneenichkjeit en mien Volkj;
du hast mie daut väaschte mank de Velkja jesat.
Een Volkj dee ekj nich kjand, deenen mie.
45Framde kjremden sikj ver mie;
see jehorchen fuaz wan see mie hieren.
46De framde veluaren äaren Moot
un kjeemen veenjst utem Vestäakj.
47De Har läft; ekj veiea däm dee mie secha helt.
Lot mienen Gott veharlicht sennen;
dee, dee mie rat,
48dee fa mie Rach eeft,
un dee de Velkja mie unjadon moakt.
49Hee rad mie von miene Fiend,
un sad mie äwa dee, dee jäajen mie wieren.
Hee rad mie von ruchloose Mana.
50Nu woa ekj die, Har, mank de Velkja ieren,
un dienen Nomen met Leeda lowen.
51Hee jeft sienen Kjennich grooten Erfolch
un bewiest am truhoatje Leew;
soont deit hee fa sienen Jesaulwden,
fa David un däm siene Nokomen opp emma.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Plautdietsch Bible © 2003 Kindred Productions and United Bible Societies Association, Inc.