Íseáia 57
57
1Téann an fíréan in éag
agus ní mheabhraíonn aon duine ina chroí é.
Tógtar lucht na caoindúthrachta ar shiúl
gan duine ar bith a thabhairt aird air.
2Is ea, de bharr na hurchóide tógtar an fíréan ar shiúl
ach isteach sa tsíocháin a théann sé.
Tá siad ag ligean a scíthe ar a leaba dheireanach,
iad siúd a shiúil bealach na córa.
3Ach tagaigí sibhse i leith anseo, a chlann na caillí feasa,
a phór an adhaltranaigh agus na striapaí.
4Cé faoi atá sibh ag fonóid, cé faoi an clab sin oraibh,
agus cé chuige a shánn sibh amach bhur dteanga?
Síol an pheaca atá ionaibh
agus pór na mbréag!
5Sibhse a dhéanann drúis faoi na crainn teiribinte,
faoi gach crann glas
ag íobairt páistí sna haltáin sléibhe,
i scealpacha na gcarraig!
Tairngire in aghaidh na nÍol
6Clocha snoite na n‑altán, sin iad do chuibhreann,
is iad, is iad do chuid.
Ar a son siúd a dhoirteann tú deochanna ofrála,
chucusan a thugann tú ofrálacha bia.
An bhfuil sásamh le fáil agam ina leithéid?
7Ar shliabh mór ard
atá do leaba cóirithe agat.
Is ann freisin a chuaigh tú suas
a dhéanamh do chuid íobairtí.
8Ar chúl an dorais agus na hursan
is ea a chuir tú do chloch chuimhne in airde.
Dʼimigh tú uaim agus bhain tú díot,
chuaigh tú ar an leaba fhairsing a bhí cóirithe agat.
Tá conradh déanta agat leo siúd
ar mhór leat a leaba,
ag síorstriapachas leo
agus do shúile ar an dia bréige.
9Chuir tú maise ort féin le hola ar son Mhoilic,
ag stealladh cumhrán ort féin;
chuir tú do theachtairí i bhfad i gcéin,
chuir tú iad síos go Seól fiú.
10Tuirseach is mar bhí tú leis an bhfánaíocht ar fad,
níor dhúirt tú: “Tá mé ag éirí as.”
Fuair tú neart agus urra as an nua,
mar sin níl tú tuirseach fós.
11Cé a chuir an eagla agus an t‑uamhan ort
gur shéan tú mé,
go ndearna tú dearmad orm
agus nár choinnigh tú áit i do chroí dom?
Ach mise, an ea nár fhan mé i mo thost, nár dhún mé mo shúile?
Mar sin níl eagla ort romhamsa.
12Ach anois tá mé chun an fhíréantacht seo agat a léiriú go hoscailte,
agus do ghnóthaí gan rath.
13Nuair a screadann tú, sábháladh do dhéithe bréige gránna thú!
Cartfar ar shiúl leis an ngaoth an t‑iomlán acu,
siabfaidh anáil ar shiúl iad.
Ach an té a chuireann a iontaoibh ionamsa, gheobhaidh sé an tír mar oidhreacht,
agus beidh seilbh aige ar mo shliabh beannaithe.
Dán Sóláis
14Agus cloisfear glór á rá:
Tógaigí suas tóchar agus réitigí an bealach,
glanaigí gach constaic as cosán mo mhuintire
15Óir is mar seo a deir an Té is airde,
a bhfuil a chónaí sa tsíoraíocht
agus a bhfuil a ainm naofa:
“Tá cónaí orm in áras atá ard agus naofa,
agus fós i bhfochair an té atá brúite uiríseal ó spiorad,
chun misneach a mhúscailt arís i spiorad na n‑uirísle,
chun misneach a chur ar ais sna croíthe brúite.
16Óir ní bheidh mé ag sárú oraibh i gcónaí,
agus ní bheidh fearg á cothú istigh agam i dtólamh;
mar sa tslí sin mheathfadh romham an bheatha féin
agus gach dúil bheo dá ndearna mé.
17Coiriúlacht agus bradaíl Iosrael a chuir fearg orm seal;
cheil mé mo ghnúis air agus bhuail mé le teann feirge.
Dʼimigh sé leis fiáin sna bealaí a bʼáil lena chroí;
18chonaic mé féin iad na bealaí céanna.
Ach leigheasfaidh mé é agus tabharfaidh mé sólás dó;
líonfaidh mé le suaimhneas é,
é féin agus lucht a chaointe,
19á dhéanamh sin le briathra mo bheola:
Síocháin! Síocháin don uile dhuine, i bhfad agus i ngar!
a deir an Tiarna. Sea go deimhin, tá mé chun tú a leigheas.”
20Ach tá lucht na hurchóide ar nós farraige suaite,
farraige nach féidir di bheith ciúin,
a mbíonn a tonnta ag caitheamh suas salachair agus láibe.
21“Níl síocháin i ndán,” a deir mo Dhia, “do lucht na hurchóide.”
Currently Selected:
Íseáia 57: ABN
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© An Sagart 1981
Úsáidtear le cead. Used by permission.
Íseáia 57
57
1Téann an fíréan in éag
agus ní mheabhraíonn aon duine ina chroí é.
Tógtar lucht na caoindúthrachta ar shiúl
gan duine ar bith a thabhairt aird air.
2Is ea, de bharr na hurchóide tógtar an fíréan ar shiúl
ach isteach sa tsíocháin a théann sé.
Tá siad ag ligean a scíthe ar a leaba dheireanach,
iad siúd a shiúil bealach na córa.
3Ach tagaigí sibhse i leith anseo, a chlann na caillí feasa,
a phór an adhaltranaigh agus na striapaí.
4Cé faoi atá sibh ag fonóid, cé faoi an clab sin oraibh,
agus cé chuige a shánn sibh amach bhur dteanga?
Síol an pheaca atá ionaibh
agus pór na mbréag!
5Sibhse a dhéanann drúis faoi na crainn teiribinte,
faoi gach crann glas
ag íobairt páistí sna haltáin sléibhe,
i scealpacha na gcarraig!
Tairngire in aghaidh na nÍol
6Clocha snoite na n‑altán, sin iad do chuibhreann,
is iad, is iad do chuid.
Ar a son siúd a dhoirteann tú deochanna ofrála,
chucusan a thugann tú ofrálacha bia.
An bhfuil sásamh le fáil agam ina leithéid?
7Ar shliabh mór ard
atá do leaba cóirithe agat.
Is ann freisin a chuaigh tú suas
a dhéanamh do chuid íobairtí.
8Ar chúl an dorais agus na hursan
is ea a chuir tú do chloch chuimhne in airde.
Dʼimigh tú uaim agus bhain tú díot,
chuaigh tú ar an leaba fhairsing a bhí cóirithe agat.
Tá conradh déanta agat leo siúd
ar mhór leat a leaba,
ag síorstriapachas leo
agus do shúile ar an dia bréige.
9Chuir tú maise ort féin le hola ar son Mhoilic,
ag stealladh cumhrán ort féin;
chuir tú do theachtairí i bhfad i gcéin,
chuir tú iad síos go Seól fiú.
10Tuirseach is mar bhí tú leis an bhfánaíocht ar fad,
níor dhúirt tú: “Tá mé ag éirí as.”
Fuair tú neart agus urra as an nua,
mar sin níl tú tuirseach fós.
11Cé a chuir an eagla agus an t‑uamhan ort
gur shéan tú mé,
go ndearna tú dearmad orm
agus nár choinnigh tú áit i do chroí dom?
Ach mise, an ea nár fhan mé i mo thost, nár dhún mé mo shúile?
Mar sin níl eagla ort romhamsa.
12Ach anois tá mé chun an fhíréantacht seo agat a léiriú go hoscailte,
agus do ghnóthaí gan rath.
13Nuair a screadann tú, sábháladh do dhéithe bréige gránna thú!
Cartfar ar shiúl leis an ngaoth an t‑iomlán acu,
siabfaidh anáil ar shiúl iad.
Ach an té a chuireann a iontaoibh ionamsa, gheobhaidh sé an tír mar oidhreacht,
agus beidh seilbh aige ar mo shliabh beannaithe.
Dán Sóláis
14Agus cloisfear glór á rá:
Tógaigí suas tóchar agus réitigí an bealach,
glanaigí gach constaic as cosán mo mhuintire
15Óir is mar seo a deir an Té is airde,
a bhfuil a chónaí sa tsíoraíocht
agus a bhfuil a ainm naofa:
“Tá cónaí orm in áras atá ard agus naofa,
agus fós i bhfochair an té atá brúite uiríseal ó spiorad,
chun misneach a mhúscailt arís i spiorad na n‑uirísle,
chun misneach a chur ar ais sna croíthe brúite.
16Óir ní bheidh mé ag sárú oraibh i gcónaí,
agus ní bheidh fearg á cothú istigh agam i dtólamh;
mar sa tslí sin mheathfadh romham an bheatha féin
agus gach dúil bheo dá ndearna mé.
17Coiriúlacht agus bradaíl Iosrael a chuir fearg orm seal;
cheil mé mo ghnúis air agus bhuail mé le teann feirge.
Dʼimigh sé leis fiáin sna bealaí a bʼáil lena chroí;
18chonaic mé féin iad na bealaí céanna.
Ach leigheasfaidh mé é agus tabharfaidh mé sólás dó;
líonfaidh mé le suaimhneas é,
é féin agus lucht a chaointe,
19á dhéanamh sin le briathra mo bheola:
Síocháin! Síocháin don uile dhuine, i bhfad agus i ngar!
a deir an Tiarna. Sea go deimhin, tá mé chun tú a leigheas.”
20Ach tá lucht na hurchóide ar nós farraige suaite,
farraige nach féidir di bheith ciúin,
a mbíonn a tonnta ag caitheamh suas salachair agus láibe.
21“Níl síocháin i ndán,” a deir mo Dhia, “do lucht na hurchóide.”
Currently Selected:
:
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© An Sagart 1981
Úsáidtear le cead. Used by permission.