انجیل مَتّی 13
13
مَثَل کَشتَگَر
1اَم رُز، عیسی از خُنَ بیرو ب°یومَ نُ دُوِ دریاچَه بَشنَ. 2وَلِ طورِ جمعیت زیادِ اُ نَ دُرَه کَردَدِ کِ عیسی سوارِ یَک قااِقِ بَشَ، بَشنَ نُ اَمِ جمعیت دَر خشکی بِس°تادِ. 3عیسی خِ مَثَل آ، خِلِ چیزآ وَرشُ بگَ. اُ ب°گَ: «رُزِ کَشتَگرِ وَر پاشیدن دُنَ بیرو ب°رَ. 4دَم کِه دُنَ م پاشی، چُکِ دَر رَ بیَفتی نُ مَرغُنِ آسمُ ب یومَدِ نُ اُشنَ ب خاردِ. 5چُکِ د°گِ رو زمینِ سِنگلاخ بیَفتی کِ خاک زیادِ نَدِشت؛ نَفَ زود سوز کَردِ، وَرچِ که خاکیُ عمق نَدِشت. 6وَلِ دَم کِه خورشِد بیرو بیُمَ، ب سُختِ نُ وَخاطِرِ کِ رِشَ ن دِشتِ خُش شَدِ. 7چُکِ اَ بِنِ خارا بیَفتی. خارا کَلُ شَ نُ اُش نَ خفه کَ. 8وَلِ بقیِّه دُنَ آ رو زمینِ خوب بیَفتی نُ بار ب یاوَ: چُکِ صد براوَر، چُکِ شصت اُ چُکِ سی. 9اَرکَه گُشِ شنوا دارَ، ب یَشنَ.»
قَصدِ مثَل
10بَعد شاگردُ پِشِ عیسی ب یُمَدِنُ پَرسیدِ: «وَرچِ خِ مردم خِ مَثَل آ اَرفِ م زَنی؟» 11عیسی ب°گَ: «فَمیدَنِ رازِ پادشایی آسمُ وَ ش°ما دادَه ش°دَ، وَلِ وَ اُشُ دادَ نَشدَ. 12وَرخاطِرِکِ وَ اُ کِ دارَ، بِشتر دادَ مِ شُ تَ فراوُ دِشتَ بَشَ، وَلِ از اُ کِ ن دارَ، اَتّی اَمُ کِ دارَ اَ، از اُ گ رفتَ مِ شُ. 13وَر اَمی استَ که مِ خِ شُ وَ مَثَل اَرف م زَنُ، وَخاطِرِ کِ:
اُشُ سِه مِنِ، وَلِ ن مِبینِ؛
گُش مِ نِ، وَلِ نَه مِ یَشنِ نُ نَه مفَمِ.
14براستی، اُچیزِ که درباره اُشُ از طریق اِشَعیای پیغمبر گفتَه شتَ بو وَ اَنجام م رَسَ کِ مِگَ:
”براستی م یَشنِ، وَلِ اَرگز ن مِ فَمِ؛
نُ براستی سِ مِنِ، وَلِ اَرگز ن دَرکِن مِنِ.
15وَخاطِرِ کِ دل ای قوم سخت ش°دَ،
گُشِ شُ سِنگی ش تَ
نُ چَشِ خا بَستَ،
تَ نوَدا خِ چَشِ خا بینِ،
نُ خِ گُشِ خا ب یَشنِ
نُ خِ دلِ خا فَمِ
نُ وَرگََردِ وَ سونِ مِ نُ مِ اُشنَ شَفا بدا.“
16وَلِ خوش وَ آل چَشِ ش°ما وَرخاطِرِ کِ م بینَ نُ خوش وَ آل گُشِ ش°ما وَرخاطِرِ کِ م یَشنَ. 17اَقِقَتَ وَ ش°ما مِگُ، خِلِ آ از پِغَمبَرُنُ صالِحُ آرزو دِشتِ اُچیزِرَ کِه ش°ما م بینِ، بینِ نُ ن دیدَ، وَ اُچیزِ کِ ش°ما م یَشنِ، ب یَشنِ نُ ن یَشنیدَ.
معنی مثَل کَشتَگَر
18نَفَ ش°ما معنی مَثَل کَشتَگَرَ ب یَشنِ: 19دَم کِ کَسِ کلام پادشایی آسمُنَ م یَشنَ نُ اُ نَ ن مِفَمَ، اُ شَریر م یا اَ نُ اُچیزِ کِ دَر دلیُ کاشتَه ش°تَ، م قَپَّنُ مبَرَ. ای اَمُ دونَه اِ اَستِ کِ دَر رَم یَفتِ. 20درباره اُ دونِه کِ رو زمینِ سِنگلاخ بیَفتی، اُ، کَسیَ کِ کلامَ م یَشنَ نُ اَمدَم اُ نَ خِ شادی قبول مِنَ، 21وَلِ وَخاطِرِ کِه رِشَ ن دارَ، فَقَط اندکِ طاقَت م یارَ. نُ دَم کِه وَ خاطِرِ اُ کلام، سختی یا جور و جفا م یآ اَ، اَم دَم از ایمانِ خا م یَفتَ. 22درباره اُ دونِه کِ میونِ خارا بیَفتی، اُ، کَسیَ کِ کلامَ م یَشنَ، وَلِ دلواپسی دنیا اُ ف رِبِ مالِ دنیا، اُ کلامَ دَرِیُ خَفَ مِنَ نُ بار ن مِدیَ. 23وَلِ دونِه که دَر زمینِ خوب بیَفتی، اُ، کَسیَ، کِ کلامَ م یَشنَ، اُ نَ م فَمَ، میوَه مِدَنُ وَ بار مِرشینَ، دَر یَکِ صد، دَر یَکِ شصت، دَر یَکِ اَ سی براوَر.»
مَثَل گِندَه علف
24عیسی وَرشُ مَثَلِ د گِ ب یاوَ نُ ب گَ: «پادشایی آسمُ مِثلِ مردِ اَستَ کِ دَر ز مینِ خا دُنِ خوب پاشی. 25وَلِ دَم کِ اَمِ مَردم دَر خُ بودِ، دشمَنیُ ب°یومَ نُ بِنِ گندما، گِندَه علف ب کاشتَکُ ب°رَ. 26دَم کِه گندم سوز کَ نُ خوشَه ب دا، گِندَه علف آ اَ وَدید شَ. 27نوکَرُنِ اُ اَرباب پِشِ اُ ب یُمَدِنُ ب گُفتِ: ”آقا، مَگَ تو دُنَ اِ خوب دَر ز مینِ خا ن کَشتِ؟ نَفَ گِندَه علف آ از اَگجا ب°یومَ؟“ 28اَرباب وَشُ ب گَ: ”ای کارِ دشمَ نَ.“ نوکَرُ وَ اُ بگُفتِ: ”م خا ایی ب رَ نُ اُش نَ جمع کُنِ؟“ 29ارباب ب گَ: ”نه! نَکنَ دَم که گِندَه علف آ رَ جمع مِنِ، گَندُما رَ خِ شُ از رِشَ وَرکَنِ. 30بِلِّ اَر دوُتِّشُ تَ دَمِ د رُ، کَلُ شیَ. بعد دَمِ درُ وَ د رُگَرُ مِ گُ کِ اول گِندَه علف آ رَ جمع کُنِ نُ دستَه بُکنِ تَ سُختَه شیَ، بَعدیُ گندم آ رَ جَمع بُکنِ نُ وَ انبارِ مِ بیَرِ.“»
مَثَل دُنِ خردل
31عیسی وَرشُ مَثَلِ د گِ ب یاوَ نُ ب گَ: «پادشایی آسمُ مثلِ دُنِ خردَلِ اَستَ کِ کَسِ اُ نَ وَدِشتُ دَر ز مینِ خا ب کاشتَک. 32دُنِ خردل، از هَمِّ دُنَه آ خوردترَ، وَلِ دَم کِه سوز مِنَ از هَمِّ چیزِ که دَر باغ کاشتَه شتَ، کَلُتَر مِشُ، درختِ مِشُ، طُورِکِ مَرغُنِ آسمُ م یآ اِنُ دَر شاخَ اِیُ لُنَ د رُس مِنِ.»
مَثَلِ خمِرما اَ
33عیسی وَرشُ مَثَلِ د°گِ بیاوَ نُ ب°گَ: «پادشایی آسمُ مثلِ خمِرما اِ اَستَ کِ زنِ اُنَ خِ سَ کیسِه آرد قاطی کَ، تَ اَمِ خمِر ت روش شَ.»
وَرچه عیسی خِ مَثَلا اَرف مِزَ
34عیسی اَمِ ای چیزا رَ خِ مَثَل آ وَ مردم بگَ؛ اُ بِ مَثَل ایچی وَ شُ نَگَ. 35ای ب شَ تَ اُچیزِ که از طریق پیغمبر گفتَه شتَ بو وَ اَنجام ب رَسَ کِ:
«مِ دَن خا خِ مَثَل آ وا مِنُ،
وَ اُچیزِ کِ از اول خلقتِ جهان، زِر مُندَ بو، وَزبُم یارُ.»
معنی مَثَلِ گِندَه عَلَفا
36بَعد عیسی از جماعَت جداشَ نُ دَر خُنَ ب°رَ. شاگردُنیُ پِشیُ ب یومَدِ نُ ب گُفتِ: «مَعنِ مَثَل گِندَه عَلَفا رَ وَر ما بُگَک.» 37عیسی دَر جواب ب°گَ: «اُ کِ بذر خوب دَر زمی م کارَه، پ سِ اِنسانَ. 38ز می، ای دنیا اَستَ؛ وَ بذر خوب، گُچَگُنِ پادشایی آسمُ اَستِ. گِندَه عَلَفا، گُچَگُنِ اُ شَریرَ. 39وَ اُ دشمنِ کِ اُ بَذرا رَم کارَه، اِبلیسَ. وقتِ د رُ، آخِرِ دنیا اَستَ؛ وَ د رُگََرُ، فِرِشتَگُ اَستِ. 40اَمتو کِ گِندَه عَلَفا رَ جمع مِنِ نُ دَر آتِش م سُزُنِ، دَر آخِرِ دنیا اَمتو مِ شُ. 41پ سِ اِنسان فرشتَگُن خا رایی مِنَ نُ اُشُ اَرچی کِ مَردُمَ وَ گنام پَرنَ نُ اَمِ اُشُن که قانونا رَ مِشکنِ رَ، از پادشاییُ جمع مِ نِ 42نُ اُشنَ دَر کورِه آتِش م پَرنِ، جا اِ کِ گریَه اُ دِندُ قریچَّک کردَنَ. 43بَعد آدَمُنِ صالِح، دَر پادشایی پدرِ آسمُنی خا، مثلِ خورشِد چ رُخ م گیرِه. اَرکَه گُشِ شنوا دارَ، ب یَشنَ.
مَثَلِ گنج که زِرَ
44پادشایی آسمُ مثلِ گنجِ اَستَ که دَر دلِ یَک زمی زِر شتَ نُ یَک مَردِ اُ نَ پِدا کَ نُ د گَ لِ اُنَ زِر کَ. بعد از خوشآلی ب رَ نُ اَرچی کِ دِشت، بَفرُختَکُ اُ زمی نَ بَستُندَک.
مَثَلِ مرواریدِ گرُ قِمَت
45اَمتو پادشایی آسمُ مِثلِ تاجِرِ اَستَ که وَرَدِ مُرواریدِ خوب م گَردَ. 46دَم کِه یَک مرواریدِ گرُ قِمَت وَدی کَ، ب رَ، اَرچی کِ دِشت، بَفرُختَکُ اُنَ بَستُندَک.
مَثَل دُمِ مایی گیری
47وَ باز پادشایی آسمُ مِثلِ دُمِ اَستَ کِ وَ دریا پَرُندَ شَ نُ اَمَّ جُر ماایی جَم کَ. 48دَم کِ دُم پَر شَ، مَردکُ اُ نَ وَ ساحل بکَشیدِ، بَشنَستِ نُ ماایی اِ خوبَ دَر س بَد جمع کَردِ، وَلِ مااییگُنِ بَدَ دور پَرُندِه. 49دَر آخِرای زَمُ اَ اَمتو مِشُ. فرشتَگو م یا اِ نُ آدَمُنِ بدکارَ از آدَمُنِ صالِح جدا مِنِ 50نُ بدکارُنَ دَر کورِه آتِش م پَرنِ، جا اِ کِ گریَه اُ دِندُ قریچَّک کردَنَ.»
51عیسی پَرسی: «ش ما اَمِ ای چیزارَ فَمیدِ؟» اُشُ جواب ب دادِ: «بله!» 52عیسی بگَ: «نَفَ اَر معلمِ توراتِ کِ درباره پادشایی آسمُ تعلیم گ رَفتَ بَشَ، مثلِ صاب خُنِه اَستَ کِ از خزُنِه خا چیزِ نو وُ کُنَ بیرو م یارَ.»
مردم ناصرَه، عیسی رَ رَد مِنِ
53دَم کِه عیسی ای مَثَل آ رَ تمام کَ، اَز اُنجا ب°رَ 54نُ وَ شَرِ خودخا ب یُمَ نُ، دَر عبادتگاهِ اُشُ مردمَ تعلیم ب دا. طورِ که مردم تعجب مِکَردِ نُ مِگُفتِ: «ای مرد ای تُ اِکَمت اُ قدرتِ معجزَه کَردَنَ از اَگجا وَ دَس آردَ؟ 55مَگَ اُ پ°سِ نَمُ نجار نیّیَ؟ مَگَ اسمِ مُکِیُ مریم نیّیَ؟ مَگَ برادَرُنیُ یعقوب اُ اِیسُف اُ شَمعون اُ یهودا نییِّ؟ 56مَگَ اَمِّ اَمشیرَگُنیُ اینجا خِ ما نیِّ؟ نَفَ ای مرد اَمِ ای چیزآ رَ از اَگجا وَ دَس آردَ؟» 57نَفَ رو خا از اُ وَرگَردُندِه. وَلِ عیسی وَ شُ ب°گَ: «ایچ پِغَمبَرِ بِحرمت ن مِشُ غِر از شَرِ خودخا نُ بِنِ اهلِ خُنِ خود خا!» 58وَ دَر اُنجا وَخاطِرِ بِ ایمانی شُ، زیاد معجزَه نَکَ.
Currently Selected:
انجیل مَتّی 13: SBT
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2026 Korpu Company
انجیل مَتّی 13
13
مَثَل کَشتَگَر
1اَم رُز، عیسی از خُنَ بیرو ب°یومَ نُ دُوِ دریاچَه بَشنَ. 2وَلِ طورِ جمعیت زیادِ اُ نَ دُرَه کَردَدِ کِ عیسی سوارِ یَک قااِقِ بَشَ، بَشنَ نُ اَمِ جمعیت دَر خشکی بِس°تادِ. 3عیسی خِ مَثَل آ، خِلِ چیزآ وَرشُ بگَ. اُ ب°گَ: «رُزِ کَشتَگرِ وَر پاشیدن دُنَ بیرو ب°رَ. 4دَم کِه دُنَ م پاشی، چُکِ دَر رَ بیَفتی نُ مَرغُنِ آسمُ ب یومَدِ نُ اُشنَ ب خاردِ. 5چُکِ د°گِ رو زمینِ سِنگلاخ بیَفتی کِ خاک زیادِ نَدِشت؛ نَفَ زود سوز کَردِ، وَرچِ که خاکیُ عمق نَدِشت. 6وَلِ دَم کِه خورشِد بیرو بیُمَ، ب سُختِ نُ وَخاطِرِ کِ رِشَ ن دِشتِ خُش شَدِ. 7چُکِ اَ بِنِ خارا بیَفتی. خارا کَلُ شَ نُ اُش نَ خفه کَ. 8وَلِ بقیِّه دُنَ آ رو زمینِ خوب بیَفتی نُ بار ب یاوَ: چُکِ صد براوَر، چُکِ شصت اُ چُکِ سی. 9اَرکَه گُشِ شنوا دارَ، ب یَشنَ.»
قَصدِ مثَل
10بَعد شاگردُ پِشِ عیسی ب یُمَدِنُ پَرسیدِ: «وَرچِ خِ مردم خِ مَثَل آ اَرفِ م زَنی؟» 11عیسی ب°گَ: «فَمیدَنِ رازِ پادشایی آسمُ وَ ش°ما دادَه ش°دَ، وَلِ وَ اُشُ دادَ نَشدَ. 12وَرخاطِرِکِ وَ اُ کِ دارَ، بِشتر دادَ مِ شُ تَ فراوُ دِشتَ بَشَ، وَلِ از اُ کِ ن دارَ، اَتّی اَمُ کِ دارَ اَ، از اُ گ رفتَ مِ شُ. 13وَر اَمی استَ که مِ خِ شُ وَ مَثَل اَرف م زَنُ، وَخاطِرِ کِ:
اُشُ سِه مِنِ، وَلِ ن مِبینِ؛
گُش مِ نِ، وَلِ نَه مِ یَشنِ نُ نَه مفَمِ.
14براستی، اُچیزِ که درباره اُشُ از طریق اِشَعیای پیغمبر گفتَه شتَ بو وَ اَنجام م رَسَ کِ مِگَ:
”براستی م یَشنِ، وَلِ اَرگز ن مِ فَمِ؛
نُ براستی سِ مِنِ، وَلِ اَرگز ن دَرکِن مِنِ.
15وَخاطِرِ کِ دل ای قوم سخت ش°دَ،
گُشِ شُ سِنگی ش تَ
نُ چَشِ خا بَستَ،
تَ نوَدا خِ چَشِ خا بینِ،
نُ خِ گُشِ خا ب یَشنِ
نُ خِ دلِ خا فَمِ
نُ وَرگََردِ وَ سونِ مِ نُ مِ اُشنَ شَفا بدا.“
16وَلِ خوش وَ آل چَشِ ش°ما وَرخاطِرِ کِ م بینَ نُ خوش وَ آل گُشِ ش°ما وَرخاطِرِ کِ م یَشنَ. 17اَقِقَتَ وَ ش°ما مِگُ، خِلِ آ از پِغَمبَرُنُ صالِحُ آرزو دِشتِ اُچیزِرَ کِه ش°ما م بینِ، بینِ نُ ن دیدَ، وَ اُچیزِ کِ ش°ما م یَشنِ، ب یَشنِ نُ ن یَشنیدَ.
معنی مثَل کَشتَگَر
18نَفَ ش°ما معنی مَثَل کَشتَگَرَ ب یَشنِ: 19دَم کِ کَسِ کلام پادشایی آسمُنَ م یَشنَ نُ اُ نَ ن مِفَمَ، اُ شَریر م یا اَ نُ اُچیزِ کِ دَر دلیُ کاشتَه ش°تَ، م قَپَّنُ مبَرَ. ای اَمُ دونَه اِ اَستِ کِ دَر رَم یَفتِ. 20درباره اُ دونِه کِ رو زمینِ سِنگلاخ بیَفتی، اُ، کَسیَ کِ کلامَ م یَشنَ نُ اَمدَم اُ نَ خِ شادی قبول مِنَ، 21وَلِ وَخاطِرِ کِه رِشَ ن دارَ، فَقَط اندکِ طاقَت م یارَ. نُ دَم کِه وَ خاطِرِ اُ کلام، سختی یا جور و جفا م یآ اَ، اَم دَم از ایمانِ خا م یَفتَ. 22درباره اُ دونِه کِ میونِ خارا بیَفتی، اُ، کَسیَ کِ کلامَ م یَشنَ، وَلِ دلواپسی دنیا اُ ف رِبِ مالِ دنیا، اُ کلامَ دَرِیُ خَفَ مِنَ نُ بار ن مِدیَ. 23وَلِ دونِه که دَر زمینِ خوب بیَفتی، اُ، کَسیَ، کِ کلامَ م یَشنَ، اُ نَ م فَمَ، میوَه مِدَنُ وَ بار مِرشینَ، دَر یَکِ صد، دَر یَکِ شصت، دَر یَکِ اَ سی براوَر.»
مَثَل گِندَه علف
24عیسی وَرشُ مَثَلِ د گِ ب یاوَ نُ ب گَ: «پادشایی آسمُ مِثلِ مردِ اَستَ کِ دَر ز مینِ خا دُنِ خوب پاشی. 25وَلِ دَم کِ اَمِ مَردم دَر خُ بودِ، دشمَنیُ ب°یومَ نُ بِنِ گندما، گِندَه علف ب کاشتَکُ ب°رَ. 26دَم کِه گندم سوز کَ نُ خوشَه ب دا، گِندَه علف آ اَ وَدید شَ. 27نوکَرُنِ اُ اَرباب پِشِ اُ ب یُمَدِنُ ب گُفتِ: ”آقا، مَگَ تو دُنَ اِ خوب دَر ز مینِ خا ن کَشتِ؟ نَفَ گِندَه علف آ از اَگجا ب°یومَ؟“ 28اَرباب وَشُ ب گَ: ”ای کارِ دشمَ نَ.“ نوکَرُ وَ اُ بگُفتِ: ”م خا ایی ب رَ نُ اُش نَ جمع کُنِ؟“ 29ارباب ب گَ: ”نه! نَکنَ دَم که گِندَه علف آ رَ جمع مِنِ، گَندُما رَ خِ شُ از رِشَ وَرکَنِ. 30بِلِّ اَر دوُتِّشُ تَ دَمِ د رُ، کَلُ شیَ. بعد دَمِ درُ وَ د رُگَرُ مِ گُ کِ اول گِندَه علف آ رَ جمع کُنِ نُ دستَه بُکنِ تَ سُختَه شیَ، بَعدیُ گندم آ رَ جَمع بُکنِ نُ وَ انبارِ مِ بیَرِ.“»
مَثَل دُنِ خردل
31عیسی وَرشُ مَثَلِ د گِ ب یاوَ نُ ب گَ: «پادشایی آسمُ مثلِ دُنِ خردَلِ اَستَ کِ کَسِ اُ نَ وَدِشتُ دَر ز مینِ خا ب کاشتَک. 32دُنِ خردل، از هَمِّ دُنَه آ خوردترَ، وَلِ دَم کِه سوز مِنَ از هَمِّ چیزِ که دَر باغ کاشتَه شتَ، کَلُتَر مِشُ، درختِ مِشُ، طُورِکِ مَرغُنِ آسمُ م یآ اِنُ دَر شاخَ اِیُ لُنَ د رُس مِنِ.»
مَثَلِ خمِرما اَ
33عیسی وَرشُ مَثَلِ د°گِ بیاوَ نُ ب°گَ: «پادشایی آسمُ مثلِ خمِرما اِ اَستَ کِ زنِ اُنَ خِ سَ کیسِه آرد قاطی کَ، تَ اَمِ خمِر ت روش شَ.»
وَرچه عیسی خِ مَثَلا اَرف مِزَ
34عیسی اَمِ ای چیزا رَ خِ مَثَل آ وَ مردم بگَ؛ اُ بِ مَثَل ایچی وَ شُ نَگَ. 35ای ب شَ تَ اُچیزِ که از طریق پیغمبر گفتَه شتَ بو وَ اَنجام ب رَسَ کِ:
«مِ دَن خا خِ مَثَل آ وا مِنُ،
وَ اُچیزِ کِ از اول خلقتِ جهان، زِر مُندَ بو، وَزبُم یارُ.»
معنی مَثَلِ گِندَه عَلَفا
36بَعد عیسی از جماعَت جداشَ نُ دَر خُنَ ب°رَ. شاگردُنیُ پِشیُ ب یومَدِ نُ ب گُفتِ: «مَعنِ مَثَل گِندَه عَلَفا رَ وَر ما بُگَک.» 37عیسی دَر جواب ب°گَ: «اُ کِ بذر خوب دَر زمی م کارَه، پ سِ اِنسانَ. 38ز می، ای دنیا اَستَ؛ وَ بذر خوب، گُچَگُنِ پادشایی آسمُ اَستِ. گِندَه عَلَفا، گُچَگُنِ اُ شَریرَ. 39وَ اُ دشمنِ کِ اُ بَذرا رَم کارَه، اِبلیسَ. وقتِ د رُ، آخِرِ دنیا اَستَ؛ وَ د رُگََرُ، فِرِشتَگُ اَستِ. 40اَمتو کِ گِندَه عَلَفا رَ جمع مِنِ نُ دَر آتِش م سُزُنِ، دَر آخِرِ دنیا اَمتو مِ شُ. 41پ سِ اِنسان فرشتَگُن خا رایی مِنَ نُ اُشُ اَرچی کِ مَردُمَ وَ گنام پَرنَ نُ اَمِ اُشُن که قانونا رَ مِشکنِ رَ، از پادشاییُ جمع مِ نِ 42نُ اُشنَ دَر کورِه آتِش م پَرنِ، جا اِ کِ گریَه اُ دِندُ قریچَّک کردَنَ. 43بَعد آدَمُنِ صالِح، دَر پادشایی پدرِ آسمُنی خا، مثلِ خورشِد چ رُخ م گیرِه. اَرکَه گُشِ شنوا دارَ، ب یَشنَ.
مَثَلِ گنج که زِرَ
44پادشایی آسمُ مثلِ گنجِ اَستَ که دَر دلِ یَک زمی زِر شتَ نُ یَک مَردِ اُ نَ پِدا کَ نُ د گَ لِ اُنَ زِر کَ. بعد از خوشآلی ب رَ نُ اَرچی کِ دِشت، بَفرُختَکُ اُ زمی نَ بَستُندَک.
مَثَلِ مرواریدِ گرُ قِمَت
45اَمتو پادشایی آسمُ مِثلِ تاجِرِ اَستَ که وَرَدِ مُرواریدِ خوب م گَردَ. 46دَم کِه یَک مرواریدِ گرُ قِمَت وَدی کَ، ب رَ، اَرچی کِ دِشت، بَفرُختَکُ اُنَ بَستُندَک.
مَثَل دُمِ مایی گیری
47وَ باز پادشایی آسمُ مِثلِ دُمِ اَستَ کِ وَ دریا پَرُندَ شَ نُ اَمَّ جُر ماایی جَم کَ. 48دَم کِ دُم پَر شَ، مَردکُ اُ نَ وَ ساحل بکَشیدِ، بَشنَستِ نُ ماایی اِ خوبَ دَر س بَد جمع کَردِ، وَلِ مااییگُنِ بَدَ دور پَرُندِه. 49دَر آخِرای زَمُ اَ اَمتو مِشُ. فرشتَگو م یا اِ نُ آدَمُنِ بدکارَ از آدَمُنِ صالِح جدا مِنِ 50نُ بدکارُنَ دَر کورِه آتِش م پَرنِ، جا اِ کِ گریَه اُ دِندُ قریچَّک کردَنَ.»
51عیسی پَرسی: «ش ما اَمِ ای چیزارَ فَمیدِ؟» اُشُ جواب ب دادِ: «بله!» 52عیسی بگَ: «نَفَ اَر معلمِ توراتِ کِ درباره پادشایی آسمُ تعلیم گ رَفتَ بَشَ، مثلِ صاب خُنِه اَستَ کِ از خزُنِه خا چیزِ نو وُ کُنَ بیرو م یارَ.»
مردم ناصرَه، عیسی رَ رَد مِنِ
53دَم کِه عیسی ای مَثَل آ رَ تمام کَ، اَز اُنجا ب°رَ 54نُ وَ شَرِ خودخا ب یُمَ نُ، دَر عبادتگاهِ اُشُ مردمَ تعلیم ب دا. طورِ که مردم تعجب مِکَردِ نُ مِگُفتِ: «ای مرد ای تُ اِکَمت اُ قدرتِ معجزَه کَردَنَ از اَگجا وَ دَس آردَ؟ 55مَگَ اُ پ°سِ نَمُ نجار نیّیَ؟ مَگَ اسمِ مُکِیُ مریم نیّیَ؟ مَگَ برادَرُنیُ یعقوب اُ اِیسُف اُ شَمعون اُ یهودا نییِّ؟ 56مَگَ اَمِّ اَمشیرَگُنیُ اینجا خِ ما نیِّ؟ نَفَ ای مرد اَمِ ای چیزآ رَ از اَگجا وَ دَس آردَ؟» 57نَفَ رو خا از اُ وَرگَردُندِه. وَلِ عیسی وَ شُ ب°گَ: «ایچ پِغَمبَرِ بِحرمت ن مِشُ غِر از شَرِ خودخا نُ بِنِ اهلِ خُنِ خود خا!» 58وَ دَر اُنجا وَخاطِرِ بِ ایمانی شُ، زیاد معجزَه نَکَ.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2026 Korpu Company