اعمال رَسوُلُ 7
7
أَرفِ استیفان
1بعد کاهِنِ اعظم از استیفان پَرسی: «ای چیزا دْرُستَ؟»
2استیفان ب°گَ: «ای ب رادَرُ، ای بَبُگُ، وَ مِ گُش ب دَ اِ! دَمِ که جَدِ ما برا اِم پیغَمبَر دَر بینالنهرین زندگی مِکَ نُ اَنو وَ حَران ن رَفتَ بو، خدا اِ پرجلال خودخا وَ اُ شونی ب دا 3نُ وَ اُ بْگَ: ”از مُلکِ خا نُ از پِشِ خِشُن خا بورو ب یا نُ، وَ اُ مُلکِ که وَ تو شوُنی مِ دا، برُ.“
4نَفا، اُ از مُلکِ کَلدانیگُ اَرکَت کَ نُ دَر حَران ساکن شَ. بعد از مرگِ بَبِ یُ، خدا اُ نَ وَ ای مُلک که ش ما امرُ دَر اُ ساکنِ، ب یاردَک. 5وَلِ خدا دَر اینجا وَ اُ ایچ ارث نَدا حتی وَ اندازِ یَگ وجبِ ؛ ولِ وعدَ ب°دا که برااِمُ نَسلِ که بعد از برااِم م یا اَ مالک ای ملک بُکنَ، اَر چِند که برا اِم دَر اُ مَل اَنو گُچِ نَدِشت. 6خدا وَ اُ بْگَ: ”نسل اُ دَر مَملِکتِ غَریبَگُ، دَر غربت زندگی مِنِ نُ تَ چهارصد سال اُشنَ وَ بردگی م گیرِ نُ وَشُ ظلم مِ نِ.“ 7وَلِ خدا بْگَ: ”مِ اُ قومِ که اُشنَ وَ بردگی گ رَفتَ رَ، مجازات مِنُ نُ بعد از اُ، قوم مِ از اُ مَملِکَتَ بور مِشَ نُ م°نَ دَر این جَ عبادت مِ نِ.“ 8خدا وَ برااِم عهد خَتنَه رَ ب°دا. نَفا اسحاقَ وَر برااِم وَ دنیا ب یُمَ نُ اُ نَ دَر رُزِ اَشتم خَتنَه ب°کَ. نُ اسحاق بَبِ یعقوبَ شَ، یعقوبَ بَبِ د وازده جَدِّ ما ب شَ.
9وَلِ اجدادِ ما از بَخیلی، اِیسُفَ وَ مصر بَفروختِ. ولِ خدا خِ اُ بو 10نُ اِیسَفَ از اَمَّ مصیبتا نجات بْدا. خدا وَ اُ حکمتِ بخشی، دَر ن°ظَرِ فرعون پادُشا اِمصر عزیز بْکَ، طورِ که فرعون اِیسَفَ حاکمِ مصر اُ رئیس دربار خا بْکَ.
11بَعد قحطیُ مصیبتِ کَلُنِ دَر سراسر مصر اُ کَنعان بْ یُمَ نُ اجداد ما چیزِ وَر خواردَ وَدی نْکَردِ. 12وَلِ یعقوب دَم کِه بیَشنی دَر مصر گندم وَدی مِشُ، اجدادِ مَ رَ دَر سفرِ اول بارشُ وَ اُنجا رایی کَ. 13دَر سفرِ دوم، اِیسُف خودخا وَ برادَرُن خا بَشناسُند اُ فرعون خه خُنَواده اِیسُف آشنا شَ. 14نَفا اِیسُف آدَمُنِ رایی کَ، بَبِ خا یعقوب اُ اَمِّ خِشُن خا که أَمَّگی هفتاد اُ پنج نَفَر بودِ وَ مصر دَعوت ب کَ. 15وَ ای جور، یعقوب وَ مصر ب یومَ نُ أَم خودیُ نُ أَم اجدادِ مِشما دَر اُنجا مَردِ؛ 16وَلِ جَسد إِ اُشُنَ وَ شرِ شِکیم وَرگَردُندِ نُ دَر مقبرِه که برااِم وَ قیمتِ نقره از پ سَرُنِ حَمور سْتُندَ بو، وَ خاک کَردِ.
17اَمطُ که وَمَلِ وَعدِ خدا وَ برااِم نزدیک مِشَ، تِعداد مردُم ما اَ دَر مصر خِلِ زیاد مِشَ، 18تَ ایکِ پادُشا اِ د°گِ وَ اُکومت ب رَسی که اِیسُفَ ن مِ شناخت. 19اُ خِ قوم ما خِ مَکر رفتار کَ نُ وَ اجداد ما ظلم زیادِ مِکَ نُ أُشنَ مجبور ب°کَ کِ گُچَگُنِ خورد خا بورو وِل بُکنِ تَ زنده نْمُنِ.
20دَر ایطُ روزا بو کِ موسی وَدنیا ب°یُمَ. اُ دَر ن ظَرِ خدا گُچِ خِلِ مَقبول بو. موسی تَ سَ ماهَگی دَر خُنِ بَبِ خا کَلُ شَ. 21دَم کِه اُنَ بورو وِل بْ کَردِ، کِنجِ فرعون اُ نَ وَ فرزِندی بَگرَ نُ مثلِ گُچِ خا کَلُ ب°کَ. 22وَ ای جور موسی أَمِ اِکمَتِ مصریگُنَ یاد بَگرَ نُ دَر گپ زْدَن خا نُ رفتارِ خا آدَمِ پَرقدرتِ ب°شَ.
23دَم کِه موسی چِل ساله شَ، وَ ای فکر کَ که وَ دیدَنِ ب رادَرُنِ خا یعنِ نَسل یعقوبُ ب رِیَ . 24دَم کِه ب دی مردِ مصری وَ یکِّ از ب رادَرُن یُ ظلم مِنَ، وَ پَشتی اُ پُ شَ نُ اُمَردینه مصری رَ ب کُشتُ، حَقِ اُ مظلومَ بَگرَ . 25موسی فِک مِکَ برادَرُنیُ م فَمِ کِ خدا م خا اَ وَدَسِ اُ ایشنَ نجات بْدِیَ، وَلِ اُشُ ن فَمیدِ. 26روزَ بعد، موسی دوُ نَفَرَ ب دی که خه اَم دَعوا مِکَردِ، نُ وَ قصد که اُشنَ آشتی ب دِیَ بْ گَ: ”ای مَردینَگُ، ش°ما برادرِ، وَرچِ وَ یَکُدگِ خا ظلم مِنِ؟“
27ولِ اُن کِ وَ أَمْساإِ خا ظلم مِکَ، موسی رَ کنار بْ زَ نُ بْ گَ: ”چه کَسِ ت رَ وَر ما آکِمُ داور کَردَ؟ 28مَگَ م خا ایی م°نَ اَ بکشی، اَمتو کِ اُ مصری رَ دیرُ بْ کشتی؟“ 29دَم کِه موسی این اَ بْ یَشنی، بْ جَستَک اُ دَر مُلکِ مِدیان وَ غَریبی زندگی ب کَ نُ دَر اُنجا صابِ دوُتا پ°سَر ب°شَ.
30چِل سال بَگذَشت. روزِ دَر بیاوُ، نزدیک کُ اِ سینا، یَگ فرشته دَر زْرُنِ یَگ بوته آتِش گْرَفتَ خودخا وَ موسی شونی ب°دا. 31دَم که موسی اُنَ ب دی از دیدن اُ رویا حیرُ ب°شَ. دَم کِه پِشتَر ب°رَ تَ از نزدیک سِ کُنَ، صداإِ خداوند ب یُمَ که ب گَ: 32”مِ اَستُ خدای اجدادِ تو، خدا اِ برااِم، خدا اِ اِساق اُ خدای اَقوب.“ بَدَنِ موسی شروع و لرزیدَ ب کَ نُ جرأَت نَکَ سِ کُنَ.
33خداوند وَ اُ بْ گ: ”کُشِ خا از پُ خا در بْ یار، وَرخاطِرِکه جاإِ کِ رو یُ ستاده زْمینِ مقدّسِ استَ. 34مِ مصیبت رَ کِ دَر مصر وَر قوم مِ مِشُ، دیدا نُ نالَ إِ شنَ أَشنیدا، پایی اُمدا تَ اُشنَ نجات ب دا. آلا بیا تَ ت رَ وَ مصر رایی بُکنُ.“
35اَمی موسی که قوم ما اُ نَ قبول نْکَردِ نُ بْ گُفتِ: ”چه کَسِ ت رَ وَر ما آکمُ داور کَردَ؟“ خدا ای مَردِ از طریق دَسِ اُ فرشته کِ دَر بُتَّه آتش گ رَفتَ خودخا وَ اُ شونی ب دا، اُ نَ اَم رییس ب کَن اَم کَسِ که اُشنَ آزاد مِنَ نُ اُنَ رآیی کَ. 36اَمی موسی بو که دَر مصر اُ دُوِ دریای سرخ اُ اَمتو دَر بیابُ چِل سال مُجِزَ آ نُ ن شونی إِ زیادِ انجام ب°دا نُ قوم مَرَ از مصر بورو ب یاوَ.
37اِم موسی بو که وَ قوم خدا بْ گَ: ”خدا از میون برادرُنِ شْما، پِغَمبَرِ مِثلِ مِ وَر شْما رایی مِ نَ.“ 38ای اَمُ کَسِ اَستَ که دَر بیابُ خِ جماعت بو. خِ یَگ فرشته که دَر کُ اِ سینا خِ اُ گَپ مِزَ، نُ خِ اجدادِ مِشْما بو؛ موسی کلام زندگی رَ بَ گْرَ تَ وَ ما ب رَسُنَ.
39ولِ اجدادِ ما از موسی اطاعت ن کَردِ، اُنَ رَد ب کَردِ نُ در دل خا وَ سونِ مصر وَرگَشتِ. 40اُشُ وَ هارون بْ گُفتِ: ”وَر ما چِن تا بت دْرُس کُ تَ پِشتَر از ما ب رَ إِ، وَرخاطِرِ که ن مِ فَمِ وَر سر ای موسی که مَرَ از ملک مصر بورو کَ، چِزِ اُمدَ!“ 41دَر اُ رُزا بو که بُتِ وَ شکل گُسْلَ ب ساختِ نُ وَر اُ بُت، قربُنی پِشکَش کَردِ نُ وَر اُ بُتِ که خه دسِ إِ خا ساختَدِ شادی کَردِ. 42نَفا خدا از اُشُ رو ب گَردُندُ اُشنَ وَ حال خا بِشت تَ سْتارَگُنِ آسمُنَ عبادَت بُکنِ؛ اَمتو کِه دَر کتاب پِغَمبَرُ اُمدَ :
”ای نَسلِ اَقوب، دَر اُ چِل سال که دَر بیاوُ بودِ،
نُ قربُنی ب کَردِ وَ مِ پِشکَش بْ کَردِ؟
43ش°ما چادَرِ بُتِ مُلوکُ ستارِ خدا اِ خا رِفانَ خه خود خا بار ب زَدِ نُ بَردِ.
اَمُ مجسمه أَ رَ که درست کَردِدِ تَ اُشنَ عبادَت بُکنِ.
مِ اَ ش°مَرَ وَ اُدَسِ بابِل تبعید مِنُ .“
44اجدادِ ما چادَرِ شهادتَ یعنی چادَرِ ده فرمان دَر بیابُ دِشتِ، اَمُ چادَرِ که موسی وَدستورِ خدا اَز رو نمونه که دیدَ بو، ب ساختَک. 45دَم که اجدادِ ما خه یوشَع مُلکِ کنعانَ از اُ مِلَت إِ که خدا پِشِ چَشِ اجدادِ ما بورو کَردَ بو، پَس بَگرَفتِ، چادَرِ شهادتَ خه خا ب یاردِ. اُ چادَر تَ مَلِ پادُشایی داوود اُنجا بو. 46داوود مورد لطف خدا قرار بَگرَ نُ خوااِش ب°کَ که وَر خدااِ یعقوب یَگ جا اِ وَر ساکن اِشتَ آمادَ بُکنَ. 47ولِ سُلِمُن پادُشا بو که وَر خدا خُنِ ب ساخت.
48وَلِ خدا اِ متعال دَر خُنَ إِ که خه دَس ساختَ مِشُ ساکن نْ مِشِیَ، اَمتو کِه اِشعیایِ پِغَمبَر مِگَ :
49”آسمُ تخت پادُشایی مِنُ زمی کُرسی زِرِ پُمِ اَستَ!
اِشتُ خُنِ وَر مِ دْرُس مِنِ؟ خداوند مِگَ:
نُ اَگجِیَ اُ جا اِ که مِ استراحت بُکنِ
50مَگَ دسِ مِ اَمِّ ایشنَ نساختَ؟“
51ای قوم سَرکش، ای آدَمُنِ کِ دِلُ گوش إِ شْما ختنه نَشتَ! شْما اَ مثلِ اجدادِ خا أَمِشَ دَر براوَر روحالقدس مقاومت مِ نِ. 52کَدُ پِغَمبَر است کِ از دسِ اجدادِ ش°ما آزار ن دید بَشَ؟ اُشُ حتی پِغَمبَرُنِ رَ که از پِش اُمدَنِ اُ صالحَ اعلام کردَدِ بْ کُشتِ؛ اَمُ کَسِ رَ که آلا ش°ما اُنَ تسلیم ب کَردِ نُ ب کُشتِ، 53اَمِی شْما که اُ شریعتِ رَ که از طَریقِ فرشتَگُ دادَ ب شَ، بَ گْرَفتِ نُ از اُ اطاعت ن کَردِ.»
سِنگسار ش دَنِ استیفان
54آدَمُنِ شورا دَم کِه ای أَرف أَ رَ بْ یَشنیدِ، غضَّب بْکَردِ نُ وَخاطِرِ اُ دِندُنِ خا رو أَم فشارمِدادِ. 55وَلِ استیفان که پر از روحالقدس بو وَ آسمُ خیرَ ب شَ، جلال خدا رَ ب دی نُ عیسی رَ ب دی کِ وَ دسِ راست خدا س°تادَه بو. 56استیفان ب°گَ: «آلا مِ م بینُ که آسمُ وا ش تَ نُ پ سِ انسانَ وَ دسِ راست خدا س°تادَه .»
57وَلِ اُشُ گُشِ خود خا بْ گرفتِ، نعره ب لِندِ بْ کَشیدِ نُ أَمَ خِ أَم وَ سوُنِ استیفان حملَه کَردِ . 58بعد اُنَ وَ کَشلَ از شهر بورو بردِ، سِنگسار ب کَردِ. اُشُن که شاهد بودِ غبا إِ خا در بیاردِ پِشِ پُ اِ مَردینه جْوُنِ وَ نُم سولُس بِشتِ.
59دَم کِه استیفانَ سِنگسار مِکَردِ، اُ خه فریاد ب°گَ: «ای عیسای خداوند، روح م°نَ ب گیرَک!» 60بَعد رو زینیِ خا ب یَفتی نُ خِ فریاد بْ گَ: «خداوندا، ای گناه رَ وَ پُ ایشُ مَ اِل.» اینَ ب°گَ نُ وَ خُوِ مَرگ ب رَ.
Currently Selected:
اعمال رَسوُلُ 7: SBT
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2026 Korpu Company
اعمال رَسوُلُ 7
7
أَرفِ استیفان
1بعد کاهِنِ اعظم از استیفان پَرسی: «ای چیزا دْرُستَ؟»
2استیفان ب°گَ: «ای ب رادَرُ، ای بَبُگُ، وَ مِ گُش ب دَ اِ! دَمِ که جَدِ ما برا اِم پیغَمبَر دَر بینالنهرین زندگی مِکَ نُ اَنو وَ حَران ن رَفتَ بو، خدا اِ پرجلال خودخا وَ اُ شونی ب دا 3نُ وَ اُ بْگَ: ”از مُلکِ خا نُ از پِشِ خِشُن خا بورو ب یا نُ، وَ اُ مُلکِ که وَ تو شوُنی مِ دا، برُ.“
4نَفا، اُ از مُلکِ کَلدانیگُ اَرکَت کَ نُ دَر حَران ساکن شَ. بعد از مرگِ بَبِ یُ، خدا اُ نَ وَ ای مُلک که ش ما امرُ دَر اُ ساکنِ، ب یاردَک. 5وَلِ خدا دَر اینجا وَ اُ ایچ ارث نَدا حتی وَ اندازِ یَگ وجبِ ؛ ولِ وعدَ ب°دا که برااِمُ نَسلِ که بعد از برااِم م یا اَ مالک ای ملک بُکنَ، اَر چِند که برا اِم دَر اُ مَل اَنو گُچِ نَدِشت. 6خدا وَ اُ بْگَ: ”نسل اُ دَر مَملِکتِ غَریبَگُ، دَر غربت زندگی مِنِ نُ تَ چهارصد سال اُشنَ وَ بردگی م گیرِ نُ وَشُ ظلم مِ نِ.“ 7وَلِ خدا بْگَ: ”مِ اُ قومِ که اُشنَ وَ بردگی گ رَفتَ رَ، مجازات مِنُ نُ بعد از اُ، قوم مِ از اُ مَملِکَتَ بور مِشَ نُ م°نَ دَر این جَ عبادت مِ نِ.“ 8خدا وَ برااِم عهد خَتنَه رَ ب°دا. نَفا اسحاقَ وَر برااِم وَ دنیا ب یُمَ نُ اُ نَ دَر رُزِ اَشتم خَتنَه ب°کَ. نُ اسحاق بَبِ یعقوبَ شَ، یعقوبَ بَبِ د وازده جَدِّ ما ب شَ.
9وَلِ اجدادِ ما از بَخیلی، اِیسُفَ وَ مصر بَفروختِ. ولِ خدا خِ اُ بو 10نُ اِیسَفَ از اَمَّ مصیبتا نجات بْدا. خدا وَ اُ حکمتِ بخشی، دَر ن°ظَرِ فرعون پادُشا اِمصر عزیز بْکَ، طورِ که فرعون اِیسَفَ حاکمِ مصر اُ رئیس دربار خا بْکَ.
11بَعد قحطیُ مصیبتِ کَلُنِ دَر سراسر مصر اُ کَنعان بْ یُمَ نُ اجداد ما چیزِ وَر خواردَ وَدی نْکَردِ. 12وَلِ یعقوب دَم کِه بیَشنی دَر مصر گندم وَدی مِشُ، اجدادِ مَ رَ دَر سفرِ اول بارشُ وَ اُنجا رایی کَ. 13دَر سفرِ دوم، اِیسُف خودخا وَ برادَرُن خا بَشناسُند اُ فرعون خه خُنَواده اِیسُف آشنا شَ. 14نَفا اِیسُف آدَمُنِ رایی کَ، بَبِ خا یعقوب اُ اَمِّ خِشُن خا که أَمَّگی هفتاد اُ پنج نَفَر بودِ وَ مصر دَعوت ب کَ. 15وَ ای جور، یعقوب وَ مصر ب یومَ نُ أَم خودیُ نُ أَم اجدادِ مِشما دَر اُنجا مَردِ؛ 16وَلِ جَسد إِ اُشُنَ وَ شرِ شِکیم وَرگَردُندِ نُ دَر مقبرِه که برااِم وَ قیمتِ نقره از پ سَرُنِ حَمور سْتُندَ بو، وَ خاک کَردِ.
17اَمطُ که وَمَلِ وَعدِ خدا وَ برااِم نزدیک مِشَ، تِعداد مردُم ما اَ دَر مصر خِلِ زیاد مِشَ، 18تَ ایکِ پادُشا اِ د°گِ وَ اُکومت ب رَسی که اِیسُفَ ن مِ شناخت. 19اُ خِ قوم ما خِ مَکر رفتار کَ نُ وَ اجداد ما ظلم زیادِ مِکَ نُ أُشنَ مجبور ب°کَ کِ گُچَگُنِ خورد خا بورو وِل بُکنِ تَ زنده نْمُنِ.
20دَر ایطُ روزا بو کِ موسی وَدنیا ب°یُمَ. اُ دَر ن ظَرِ خدا گُچِ خِلِ مَقبول بو. موسی تَ سَ ماهَگی دَر خُنِ بَبِ خا کَلُ شَ. 21دَم کِه اُنَ بورو وِل بْ کَردِ، کِنجِ فرعون اُ نَ وَ فرزِندی بَگرَ نُ مثلِ گُچِ خا کَلُ ب°کَ. 22وَ ای جور موسی أَمِ اِکمَتِ مصریگُنَ یاد بَگرَ نُ دَر گپ زْدَن خا نُ رفتارِ خا آدَمِ پَرقدرتِ ب°شَ.
23دَم کِه موسی چِل ساله شَ، وَ ای فکر کَ که وَ دیدَنِ ب رادَرُنِ خا یعنِ نَسل یعقوبُ ب رِیَ . 24دَم کِه ب دی مردِ مصری وَ یکِّ از ب رادَرُن یُ ظلم مِنَ، وَ پَشتی اُ پُ شَ نُ اُمَردینه مصری رَ ب کُشتُ، حَقِ اُ مظلومَ بَگرَ . 25موسی فِک مِکَ برادَرُنیُ م فَمِ کِ خدا م خا اَ وَدَسِ اُ ایشنَ نجات بْدِیَ، وَلِ اُشُ ن فَمیدِ. 26روزَ بعد، موسی دوُ نَفَرَ ب دی که خه اَم دَعوا مِکَردِ، نُ وَ قصد که اُشنَ آشتی ب دِیَ بْ گَ: ”ای مَردینَگُ، ش°ما برادرِ، وَرچِ وَ یَکُدگِ خا ظلم مِنِ؟“
27ولِ اُن کِ وَ أَمْساإِ خا ظلم مِکَ، موسی رَ کنار بْ زَ نُ بْ گَ: ”چه کَسِ ت رَ وَر ما آکِمُ داور کَردَ؟ 28مَگَ م خا ایی م°نَ اَ بکشی، اَمتو کِ اُ مصری رَ دیرُ بْ کشتی؟“ 29دَم کِه موسی این اَ بْ یَشنی، بْ جَستَک اُ دَر مُلکِ مِدیان وَ غَریبی زندگی ب کَ نُ دَر اُنجا صابِ دوُتا پ°سَر ب°شَ.
30چِل سال بَگذَشت. روزِ دَر بیاوُ، نزدیک کُ اِ سینا، یَگ فرشته دَر زْرُنِ یَگ بوته آتِش گْرَفتَ خودخا وَ موسی شونی ب°دا. 31دَم که موسی اُنَ ب دی از دیدن اُ رویا حیرُ ب°شَ. دَم کِه پِشتَر ب°رَ تَ از نزدیک سِ کُنَ، صداإِ خداوند ب یُمَ که ب گَ: 32”مِ اَستُ خدای اجدادِ تو، خدا اِ برااِم، خدا اِ اِساق اُ خدای اَقوب.“ بَدَنِ موسی شروع و لرزیدَ ب کَ نُ جرأَت نَکَ سِ کُنَ.
33خداوند وَ اُ بْ گ: ”کُشِ خا از پُ خا در بْ یار، وَرخاطِرِکه جاإِ کِ رو یُ ستاده زْمینِ مقدّسِ استَ. 34مِ مصیبت رَ کِ دَر مصر وَر قوم مِ مِشُ، دیدا نُ نالَ إِ شنَ أَشنیدا، پایی اُمدا تَ اُشنَ نجات ب دا. آلا بیا تَ ت رَ وَ مصر رایی بُکنُ.“
35اَمی موسی که قوم ما اُ نَ قبول نْکَردِ نُ بْ گُفتِ: ”چه کَسِ ت رَ وَر ما آکمُ داور کَردَ؟“ خدا ای مَردِ از طریق دَسِ اُ فرشته کِ دَر بُتَّه آتش گ رَفتَ خودخا وَ اُ شونی ب دا، اُ نَ اَم رییس ب کَن اَم کَسِ که اُشنَ آزاد مِنَ نُ اُنَ رآیی کَ. 36اَمی موسی بو که دَر مصر اُ دُوِ دریای سرخ اُ اَمتو دَر بیابُ چِل سال مُجِزَ آ نُ ن شونی إِ زیادِ انجام ب°دا نُ قوم مَرَ از مصر بورو ب یاوَ.
37اِم موسی بو که وَ قوم خدا بْ گَ: ”خدا از میون برادرُنِ شْما، پِغَمبَرِ مِثلِ مِ وَر شْما رایی مِ نَ.“ 38ای اَمُ کَسِ اَستَ که دَر بیابُ خِ جماعت بو. خِ یَگ فرشته که دَر کُ اِ سینا خِ اُ گَپ مِزَ، نُ خِ اجدادِ مِشْما بو؛ موسی کلام زندگی رَ بَ گْرَ تَ وَ ما ب رَسُنَ.
39ولِ اجدادِ ما از موسی اطاعت ن کَردِ، اُنَ رَد ب کَردِ نُ در دل خا وَ سونِ مصر وَرگَشتِ. 40اُشُ وَ هارون بْ گُفتِ: ”وَر ما چِن تا بت دْرُس کُ تَ پِشتَر از ما ب رَ إِ، وَرخاطِرِ که ن مِ فَمِ وَر سر ای موسی که مَرَ از ملک مصر بورو کَ، چِزِ اُمدَ!“ 41دَر اُ رُزا بو که بُتِ وَ شکل گُسْلَ ب ساختِ نُ وَر اُ بُت، قربُنی پِشکَش کَردِ نُ وَر اُ بُتِ که خه دسِ إِ خا ساختَدِ شادی کَردِ. 42نَفا خدا از اُشُ رو ب گَردُندُ اُشنَ وَ حال خا بِشت تَ سْتارَگُنِ آسمُنَ عبادَت بُکنِ؛ اَمتو کِه دَر کتاب پِغَمبَرُ اُمدَ :
”ای نَسلِ اَقوب، دَر اُ چِل سال که دَر بیاوُ بودِ،
نُ قربُنی ب کَردِ وَ مِ پِشکَش بْ کَردِ؟
43ش°ما چادَرِ بُتِ مُلوکُ ستارِ خدا اِ خا رِفانَ خه خود خا بار ب زَدِ نُ بَردِ.
اَمُ مجسمه أَ رَ که درست کَردِدِ تَ اُشنَ عبادَت بُکنِ.
مِ اَ ش°مَرَ وَ اُدَسِ بابِل تبعید مِنُ .“
44اجدادِ ما چادَرِ شهادتَ یعنی چادَرِ ده فرمان دَر بیابُ دِشتِ، اَمُ چادَرِ که موسی وَدستورِ خدا اَز رو نمونه که دیدَ بو، ب ساختَک. 45دَم که اجدادِ ما خه یوشَع مُلکِ کنعانَ از اُ مِلَت إِ که خدا پِشِ چَشِ اجدادِ ما بورو کَردَ بو، پَس بَگرَفتِ، چادَرِ شهادتَ خه خا ب یاردِ. اُ چادَر تَ مَلِ پادُشایی داوود اُنجا بو. 46داوود مورد لطف خدا قرار بَگرَ نُ خوااِش ب°کَ که وَر خدااِ یعقوب یَگ جا اِ وَر ساکن اِشتَ آمادَ بُکنَ. 47ولِ سُلِمُن پادُشا بو که وَر خدا خُنِ ب ساخت.
48وَلِ خدا اِ متعال دَر خُنَ إِ که خه دَس ساختَ مِشُ ساکن نْ مِشِیَ، اَمتو کِه اِشعیایِ پِغَمبَر مِگَ :
49”آسمُ تخت پادُشایی مِنُ زمی کُرسی زِرِ پُمِ اَستَ!
اِشتُ خُنِ وَر مِ دْرُس مِنِ؟ خداوند مِگَ:
نُ اَگجِیَ اُ جا اِ که مِ استراحت بُکنِ
50مَگَ دسِ مِ اَمِّ ایشنَ نساختَ؟“
51ای قوم سَرکش، ای آدَمُنِ کِ دِلُ گوش إِ شْما ختنه نَشتَ! شْما اَ مثلِ اجدادِ خا أَمِشَ دَر براوَر روحالقدس مقاومت مِ نِ. 52کَدُ پِغَمبَر است کِ از دسِ اجدادِ ش°ما آزار ن دید بَشَ؟ اُشُ حتی پِغَمبَرُنِ رَ که از پِش اُمدَنِ اُ صالحَ اعلام کردَدِ بْ کُشتِ؛ اَمُ کَسِ رَ که آلا ش°ما اُنَ تسلیم ب کَردِ نُ ب کُشتِ، 53اَمِی شْما که اُ شریعتِ رَ که از طَریقِ فرشتَگُ دادَ ب شَ، بَ گْرَفتِ نُ از اُ اطاعت ن کَردِ.»
سِنگسار ش دَنِ استیفان
54آدَمُنِ شورا دَم کِه ای أَرف أَ رَ بْ یَشنیدِ، غضَّب بْکَردِ نُ وَخاطِرِ اُ دِندُنِ خا رو أَم فشارمِدادِ. 55وَلِ استیفان که پر از روحالقدس بو وَ آسمُ خیرَ ب شَ، جلال خدا رَ ب دی نُ عیسی رَ ب دی کِ وَ دسِ راست خدا س°تادَه بو. 56استیفان ب°گَ: «آلا مِ م بینُ که آسمُ وا ش تَ نُ پ سِ انسانَ وَ دسِ راست خدا س°تادَه .»
57وَلِ اُشُ گُشِ خود خا بْ گرفتِ، نعره ب لِندِ بْ کَشیدِ نُ أَمَ خِ أَم وَ سوُنِ استیفان حملَه کَردِ . 58بعد اُنَ وَ کَشلَ از شهر بورو بردِ، سِنگسار ب کَردِ. اُشُن که شاهد بودِ غبا إِ خا در بیاردِ پِشِ پُ اِ مَردینه جْوُنِ وَ نُم سولُس بِشتِ.
59دَم کِه استیفانَ سِنگسار مِکَردِ، اُ خه فریاد ب°گَ: «ای عیسای خداوند، روح م°نَ ب گیرَک!» 60بَعد رو زینیِ خا ب یَفتی نُ خِ فریاد بْ گَ: «خداوندا، ای گناه رَ وَ پُ ایشُ مَ اِل.» اینَ ب°گَ نُ وَ خُوِ مَرگ ب رَ.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2026 Korpu Company