Bible App logo
Search Icon

نامه دوّم پِطرُس 2

2
انبیا نُ معلّمُنِ وَدرُغ
1وَلِ دَر میون قوم، انبیا اِ وَدرُغ اَ بودَ اَمتو که دَر میون ش°ما اَ معلّمُنِ وَدرُغ اَست اِ که زِرَکایی تعلیمِ غلط میارِ إِ که مِکشَ نُ اَمُ آقایی رَ که اُشن اَز نو خَریدَ حاشا مِ نَ نُ ای طور بلا اِ ناگهونی وَسَر خودخا م یار. 2نُ خِلِ آ پیرووِ بِ عفتیَ اُشُ مِشَ نُ وَ‌خاطِرِ اُشُ وَ رِ حقیقت کفر مِگَ. 3نُ رز رَ اِ طمع خود خا خِ اَرفِ درُغ ش°ما رَ غارت مِنَ. محکومیتِ اُشُ که از قَدیم تعیین اِشدَ دَر جلووِ ایشُ اَستَ نُ نابودیِ اُشُ خو نَشتَ!
4ورَخاطِرِکه اَگَ خدا وَر فرشتگُنِ که گنا بْ کَردِ رحم نَکَ، بلکه اُشنَ رَ دَر سیَ چالَ اِ جَهندم پَروندک نُ اُشنَ وَ تاریکی غلیظ سپردک تَ وَر داوری دَر اُنجا مونِ؛ 5نُ اَگَ وَر دنیای قدیم اَ رحم نَکَ، وَلِ نوح رَ کِ قاصد عدالت بو اَمرا اِ اَفت نَفَرِ دِگَ محافظت کَ اُ دَم کِ او طوفانَ وَر دنیایِ بی دینُ بیاوَ؛ 6نُ اَگَ شهر إِ سُدوم اُ غَمورَه رَ خاکستر ب کَ نُ وَ نابودی محکوم ب°کَ نُ از عاقبتِ بی‌دینی، 7نُ اگَ لوطِ صالح رَ که از هرزگی آ اِ شریرُ وَ ستوه اُمدَ بو، نجات بْ دا - 8ورَخاطِرِکه اُ مردِ صالح أَر رُزَ دَر میون اُشُ وَسَر م بَ نُ جونِ صالحیُ از دیدن نُ اَشنیدن رفتار زشتِ شُ وَ عذاب بو - 9نَفا خداوند م ‌فَمَ ش°تُ دیندارونَ از امتحان آ رهایی ب دِیَ نُ آدَمِ کِ صالح نییَّ وَر مکافاتِ روزِ داوری نِگَ دَرَ 10بخصوص اُشُن رَ که وَ رَد میل إِ فاسدِ نفس خا استِ نُ اقتدار خداوند اَ خوار وَ اِساب م یارِ.
ایشُ طورِ گستاخ إِ نُ خودپسند که از کفر گفتَ وَ کَلُنُنِ آسمُنی پروا اِ ن دارِ؛ 11خِ ایکه فرشتَگُ که از بابتِ قوت اُ قدرت کَلو تَر استَ دَر اُضورِ خداوند خِ کفر ور اُشُ اُکم نِمِنَ. 12وَلِ ایشُ مثلِ حِوُنِ بِ شعور اَستِ کِ خِ غریزَ رَفتار مِنَ کِ وَر دُم اَفتیدَ نُ کُشتَ شَدَ وَ دنیا اُمدَ نُ نسبت بِ چیزَ اِ کِ نِمِتنِ فَمِ دُ مِدَ نُ دَر فسادِ خود خا نابود مِشُ، 13نُ دَر عوض اُ بدی که کردَ، بد مِ بینِ. خوشی اُشُ عِش اُ نوش دَر رُزِ رُشِ اَستَ. لکه‌ إِ ننگِ اَستِ که حتی دَمِ شرکت دَر مِمونی خه شما، از غرق شْ تَ دَر لَذَّت إِ پَر ف رِب خا دس ن مِکَشِ. 14اُشُ چَش إِ دارِ پر از زنا که از گنا کَردَ سیرِن مِشُ.اُشُ جونِ کِ سست اَستِ وَ دُم پرونِ نُ دِلِ اُشنَ وَ طمع خو کَردَ نُ گوچَگونِ طمع اَستِ! 15رِ راست اَ وِل کَردَ، نُ از رَ بِ رَشدَ.اُشُ وَ رَدِ بَلعام پ سِ بِعور رَفتَ اُ که مزد ناراستی رَ دُس مِدِشت. 16وَلِ بَلعام وَ‌خاطِرِ بد رفتاری خا از ز بُنِ الاغِ توبیخ ب°شَ. حیوُنِ بِ زبُ مِثلِ آدَمِ گَف بْ زَ نُ وَر دُونَگی نبی لَجُم ب زَ.
17ای معلّمُنِ وَ د رُغ، چشمَه إِ‌ بِ اُ وُ بخارإِ رُندَ از طوفان که تاریکی غلیظِ دَر انتظارِ اُشُ اَستَ. 18ورَخاطِرِکه خِ صدا اِ بِلِند أَرف إِ کِ پَر از غرور اُ نافَمی اَستَ مِگِ اُشُنِ کِ وَ سختی از چِنگِ آدَمونِ بَد فلار کَردَ وَ دُمِ شهوَتِ نفسانی خا مِندازِ . 19وَخاطِرِ کِ اَر چیز کِ وَر آدم سوارَ آدم بَندَ اِ اُ مِشَ. 20ورَخاطِرِکه اَگَ بعد از ایکه اُشُن وَخاطِرِ که شِناخت خداوند نُ نجات دَهندَ اِ ما عیسی مسیح، از فساد دنیا رهاشدَ دِگَلِ دَر اُ چیزا گیر بییَفتَ نُ شکستِ بخَرِ،عاقبَتِشو بَد تَر از اول مِشو . 21بهتر اُ مِ ‌بوُ که از شروع، رِ صالح بودَن اَ ن مِ ‌شناخت إِ، تَ ایکِ بعد از شناختَ، از اُکم مقدّسِ که وَشُ دادَ شَ، رو وَر گَردُنِ. 22ای مثل دربارَ اِ اُ چیزِ اَرف مِزَنَ کِ وَر اُشُ پِش اُمدَ :
«سگ وَ استفراغِ خا وَر م ‌گردَ»،
نُ
«خوک شُشتَه شْ تَ، وَ غَلتیدَ دَر گِل.»

Highlight

Copy

Compare

Share

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in