YouVersion Logo
Search Icon

زبُور 90

90
بَخشِ چارُم
خُدا و اِنسانِ فانی
دُعای مُوسیٰ، مَردِ خُدا.
1یا مَولا، تُو بَلدِه ازمو دَ پگِ نسل ها
پناهگاهِ مو بُودے.
2پیش ازی که کوه ها پَیدا شُنه
یا زمی و دُنیا ره آست کنی،
از اَزَل تا اَبَد تُو خُدا اَستی.
3تُو اِنسان ره پس دَ خاک رَیی مُونی و مُوگی:
”اَی بَنی آدم، پس دَ خاک بورِید.“
4هزار سال دَ نظرِ ازتُو
رقمِ دِیروز اَسته که تیر شُد
یا رقمِ یگ پَیرِه شاو.
5رقمِ سیل اُونا ره مُوبری؛
اُونا رقمِ خاو اَلّی اَسته،
رقمِ عَلفی که دَ غَیتِ صُبح بُر مُوشه:
6صُبح سَوُز کده بُر مُوشه
و شام پژمُرده شُده خُشک مُوشه.
7چُون مو دَ وسِیلِه قار تُو نابُود مُوشی
و دَ وسِیلِه غَضَب تُو وَحشَت زَده مُوشی.
8تُو خطاهای مو ره دَ پیشِ رُوی خُو ایشتے
و گُناه های تاشَکی مو ره دَ روشَنی حُضُور خُو.
9چُون تمامِ روزای مو زیرِ سایِه قار تُو تیر مُوشه
و سال های عُمر خُو ره رقمِ یگ آه کشِیدو تیر مُونی.
10روزای عُمر مو هفتاد سال اَسته
و اگه قَوی بَشی، هشتاد سال.
لیکِن زورِه ازوا تنها زَحمت و غَم اَسته؛
اُونا دَ زُودی تیر مُوشه و مو پَرواز مُونی.
11کِی اَسته که زورِ قار تُو ره پَی بُبره و غَضَب تُو ره،
دَ اندازِه که باید از تُو ترس دَشته بَشه؟
12پس دَز مو یاد بِدی که حِسابِ روزای عُمر خُو ره بِگِیری،
تا یگ دِلِ دانا حاصِل کنی.
13اَی خُداوند، سُون مو پس بیه!
تا چی وخت خود ره دُور مِیگِیری؟
دَ خِدمتگارای خُو دِلسوزی کُو.
14دَ غَیتِ صُبح مو ره از رَحمت خُو سیر کُو
تا دَ تمامِ روزای عُمر خُو سرُودِ خوشی بِخانی و خوشحال بَشی.
15دَ عِوَضِ روزای که مو ره گِرِفتارِ مُصِیبت کدی
و دَ عِوَضِ سال های که مو بَدی-و-بَدبَختی ره دِیدی،
خوشحالی نصِیب مو کُو.
16بیل که کارای عجِیب تُو دَ خِدمتگارای تُو معلُومدار شُنه
و بُزُرگی-و-جلال تُو بَلدِه اَولادای ازوا.
17بیل که لُطفِ خُداوند، خُدای مو دَ بَلِه مو بَشه.
اَی خُداوند، کارِ دِستای مو ره بَلدِه مو کامیاب-و-پایَدار کُو،
اَرے، کارِ دِستای مو ره کامیاب-و-پایَدار کُو.

Currently Selected:

زبُور 90: HAZ

Highlight

Copy

Compare

Share

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in