زبُور 119
119
پَیرَوی از کلامِ خُدا مایِه نیکبَختی اَسته
ا
1 # ۱۱۹:۱ الِف-بای عِبرانی ۲۲ حرف اَسته؛ و امی زبُور دَ مُطابِقِ الِف-بای عِبرانی ۲۲ بَخش دَره که هر بَخش شی ۸ خط دَره و هر هشت خط قد عَینِ حرفِ الِف-بای عِبرانی شُروع مُوشه. مَثلاً بَخشِ اوّل هر هشت خط قد حرفِ الِف شُروع مُوشه. نیک دَ بَختِ کسای که راه-و-رفتار شی بےعَیب اَسته
و دَ مُطابِق شریعتِ خُداوند رفتار مُونه.
2نیک دَ بَختِ کسای که فرمان های ازُو ره دَ جای میره
و قد تمامِ جان-و-دِل اُو ره طلب مُونه،
3کارِ بَد ام نَمُوکنه،
بَلکِه دَ راه ھای خُداوند قَدم مِیزَنه.
4 خُداوندا، تُو دستُورای خُو ره حُکم کدی
تاکه مو اُونا ره کامِلاً دَ جای بیری.
5بیل که راه ھای مه مُستَحکم-و-اُستوار شُنه
تا قانُونای تُو ره دَ جای بیرُم.
6اوخته شرمِنده نَمُوشُم،
چراکه تمامِ احکام تُو ره دَ پیشِ نظر خُو مِیگِیرُم.
7تُو ره قد دِلِ راست شُکر-و-سِپاس مُوگیُم،
وختِیکه احکامِ عادِلانِه تُو ره یاد مِیگِیرُم.
8ما قانُونای تُو ره دَ جای میرُم،
مَره یکسَره ایله نَکُو.
ب
9آدمِ جوان چِطور مِیتَنه که راهِ خُو ره پاک نِگاه کُنه؟
دَ وسِیلِه نِگاه کدونِ کلام تُو.
10قد تمامِ دِل-و-جان خُو تُو ره طلب مُونُم؛
نَیل که از احکام تُو دُور شُنُم.
11کلام تُو ره دَ دِل خُو نِگاه کدیم
تا دَ ضِد تُو گُناه نَکنُم.
12اَی خُداوند، تُو ره سِتایش مُونُم،
قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
13پگِ قضاوَت ها ره که از دان تُو بُر شُده،
قد لبای خُو اِعلان مُونُم.
14ما از پَیرَوی فرمان های تُو خوشحال مُوشُم،
دَ اندازِه تمامِ مال-و-دَولتِ دُنیا.
15ما دَ بارِه دستُورای تُو فِکر مُونُم
و راه های تُو ره دَ پیشِ نظر خُو مِیگِیرُم.
16ما از قانُونای تُو لِذَت مُوبرُم
و کلام تُو ره پُرمُشت نَمُوکنُم.
ج
17دَ حقِ خِدمتگار خُو اِحسان کُو
تا زِنده بُمنُم و کلام تُو ره دَ جای بیرُم.
18چِیمای مَره واز کُو
تا از شریعت تُو چِیزای عجِیب ره بِنگرُم.
19ما دَ رُوی زمی یگ بیگَنه اَستُم،
احکام خُو ره از مه تاشه نَکُو.
20جان مه بخاطرِ شَوقی که بَلدِه قضاوَت های تُو دَره،
هر وخت دَ تَپِش اَسته.
21تُو مردُمای مغرُورِ لعنَتی ره سرزنِش مُونی،
کسای ره که از احکام تُو سرپیچی مُونه.
22نَنگ و رَسوایی ره از مه دُور کُو،
چراکه ما فرمان های تُو ره نِگاه مُونُم.
23اگرچِه کٹهکَلونا یگجای شِشته دَ ضِد مه تَوطیه مُونه،
لیکِن خِدمتگار تُو دَ بارِه قانُونای تُو فِکر مُونه.
24امچُنان فرمان های تُو باعِثِ خوشی مه مُوشه،
اُونا مُشاوِرای مه اَسته.
د
25جان مه دَ خاک برابر شُده،
مُطابِقِ کلام خُو زِندگی مَره تازه کُو.
26ما از راه های خُو دَزتُو نقل کدُم و تُو مَره قبُول کدی.
قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
27طرِیقِ فرمان های خُو ره دَزمه بُفامَن،
اوخته ما دَ بارِه کارای عجِیب تُو فِکر مُونُم.
28جان مه از شِدَّتِ غَم ناله-و-فِغان مُونه،
مُطابِقِ کلام خُو مَره اُستوار کُو.
29راه های دروغ ره از مه دُور کُو
شریعت خُو ره از رُوی لُطف دَزمه عطا کُو.
30ما راهِ وفاداری ره اِنتِخاب کدیم
و قضاوَت های تُو ره دَ پیشِ نظر خُو گِرِفتیم.
31اَی خُداوند، ما خود ره دَ فرمان های تُو مِیچسپَنُم؛
نَیل که شرمِنده شُنُم.
32ما دَ راهِ احکام تُو دَ تیزی قَدم مِیزَنُم،
چراکه تُو دِل مَره بَلدِه ازوا پِراخ مُونی.
ه
33اَی خُداوند، راه-و-طرِیقِ قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی؛
اوخته ما اُونا ره تا آخِر نِگاه مُونُم.
34بَلدِه مه فامِیدَگی بِدی تا شریعت تُو ره نِگاه کنُم
و اُو ره قد تمامِ دِل خُو دَ جای بیرُم.
35مَره دَ راهِ احکام خُو ھِدایَت کُو،
چراکه ما ازوا لذَت مُوبرُم.
36دِل مَره سُون فرمان های خُو مایل کُو،
نَه سُون فایدِه دُنیایی.
37چِیمای مَره از دِیدونِ چِیزای بےفایده دَور بِدی
و دَ وسِیلِه راه های خُو زِندگی مَره تازه کُو.
38وعدِه خُو ره دَ حقِ خِدمتگار خُو پُوره کُو،
بَلدِه کسی که از تُو ترس دَره.
39رَسوایی ره که از شی ترس دَرُم از مه دُور کُو،
چراکه قضاوَت های تُو نیکو اَسته.
40اینه، ما بَلدِه احکام تُو شَوق دَرُم،
دَ وسِیلِه عدالت خُو زِندگی مَره تازه کُو.
و
41اَی خُداوند، رَحمت های خُو ره نصِیب مه کُو
و دَ مُطابِقِ وعدِه خُو مَره نِجات بِدی.
42اوخته ما مِیتنُم جوابِ کسای ره بِدیُم که مَره طعنه مِیدیه،
چراکه ما دَ کلام تُو تَوَکُل دَرُم.
43کلامِ راستی ره کامِلاً از دان مه نَگِیر،
چراکه اُمِید مه دَ قضاوَت های ازتُو یَه.
44ما شریعت تُو ره همیشه دَ جای میرُم
تا اَبَداُلاباد.
45ما آزادانه قَدم مِیزَنُم،
چُون همیشه دَ طلبِ دستُورای تُو اَستُم.
46ما دَ حُضُورِ پادشایو از فرمان های تُو توره مُوگیُم
و شرمِنده نَمُوشُم.
47خوشی مه دَ پُوره کدونِ احکامِ ازتُو یَه
که ما اُونا ره دوست دَرُم.
48ما احکام تُو ره اِحترام مُونُم،#۱۱۹:۴۸ دَ زِبونِ عِبرانی اینی رقم نوِشته یَه: ”ما دِستای خُو ره بَلدِه احکام تُو باله مُونُم.“ چراکه دوست دَرُم
و دَ بارِه قانُونای تُو فِکر مُونُم.
ز
49وعدِه خُو ره که قد خِدمتگار خُو کدُدی، دَ یاد خُو بَیرُو،
چراکه دَ وسِیلِه ازُو مَره اُمِید دَدی.
50تَسَلی مه دَ غَیتِ مُصِیبت امی اَسته
که وعدِه تُو زِندگی مَره تازه مُونه.
51آدمای مغرُور مَره کَلو رِیشخَند مُونه،
لیکِن ما از شریعت تُو رُوی گردو نَمُوشُم.
52اَی خُداوند، قضاوَت های تُو ره که از قدِیم اَسته،
دَ یاد خُو میرُم و خود ره تَسَلی مِیدیُم.
53از شِدَّتِ قار دَر مِیگِیرُم
وختِیکه آدمای شرِیر شریعت تُو ره ایله مُونه.
54قانُونای تُو سرُود های مه اَسته
دَ ھر جای که خانِه مه بَشه.
55اَی خُداوند، دَ غَیتِ شاو نام تُو ره یاد مُونُم
و شریعت تُو ره دَ جای میرُم.
56اِی عادت مه شُده،
چراکه دستُورای تُو ره نِگاه کدیم.
ح
57اَی خُداوند، تُو اِنتِخاب مه اَستی؛
ما وعده مُونُم که کلامِ تُو ره دَ جای میرُم.
58ما حُضُور تُو ره قد تمامِ دِل خُو طلب مُونُم،
مُطابِقِ تورِه خُو دَ بَلِه مه رَحم کُو.
59ما دَ بارِه راه ھای خُو فِکر کدُم
و قَدم های خُو ره سُون فرمان های تُو دَور دَدُم.
60ما عَجَله مُونُم و طال نَمِیدیُم
تا احکام تُو ره دَ جای بیرُم.
61ریسپونای مردُمای شرِیر دَ گِرد مه پیچ خورده،
لیکِن ما شریعت تُو ره پُرمُشت نَمُونُم.
62دَ نِیمِ شاو باله مُوشُم تا تُو ره شُکر-و-سِپاس کنُم
بخاطرِ قضاوَت های عادِلانِه تُو.
63ما رفِیقِ پگِ کسای اَستُم که از تُو ترس دَره،
رفِیقِ کسای که دستُورای تُو ره دَ جای میره.
64اَی خُداوند، زمی پُر از رَحمت تُو اَسته،
قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
ط
65اَی خُداوند، تُو دَ مُطابِقِ کلام خُو
دَ حقِ خِدمتگار خُو اِحسان کدی.
66حِکمت و قضاوَتِ دُرُست ره دَزمه یاد بِدی،
چُون دَ احکام تُو ایمان دَرُم.
67پیش از دِیدونِ مُصِیبت، ما دَ گُمراهی قَدم مِیزَدُم،
لیکِن آلی کلام تُو ره دَ جای میرُم.
68تُو نیک اَستی و نیکی مُونی؛
قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
69آدمای کِبری-و-مغرُور دَ ضِد مه دروغ گُفته،
ولے ما قد تمامِ دِل خُو دستُورای تُو ره نِگاه مُونُم.
70دِلِ ازوا سخت و بےاحساس اَسته،#۱۱۹:۷۰ دَ جای «دِلِ ازوا سخت و بےاحساس اَسته» دَ زِبونِ عِبرانی اینی رقم نوِشته یَه: «دِلِ ازوا پوشَنده یَه، رقمی که قد چربی پوشَنده شُده بَشه.»
لیکِن ما از شریعت تُو لِذَت مُوبرُم.
71بَلدِه مه خُوب شُد که مُصِیبت دِیدُم؛
تا قانُونای تُو ره یاد بِگِیرُم.
72شریعتِ دان تُو بَلدِه مه بِهتر اَسته،
از هزاران ٹوٹِه طِلّا و نُقره.
ی
73دِستای تُو مَره جور کده شکل دَد؛
بَلدِه مه فامِیدگی بِدی تا احکام تُو ره یاد بِگِیرُم.
74کسای که از تُو ترس دَره مَره مِینگره و خوشحال مُوشه،
چراکه ما دَ کلامِ ازتُو اُمِید دَرُم.
75اَی خُداوند، ما مِیدَنُم که قضاوَت های تُو عادِلانه اَسته
و مُصِیبتی ره که دَ بَلِه مه اَوُردی بَرحق بُود.
76بیل که مُحَبَت تُو باعِثِ تَسَلی مه شُنه،
مُطابِقِ وعدِه که تُو دَ خِدمتگار خُو دَدی.
77بیل که رَحمتای تُو دَزمه بِرَسه تاکه ما زِنده بُمنُم،
چُون ما از شریعت تُو خوشی حاصِل مُونُم.
78بیل که آدمای مغرُور شرمِنده شُنه،
چراکه اُونا قد حِیله-و-مَکر مَره از پای اَندخت.
لیکِن ما دَ بارِه دستُورای تُو فِکر مُونُم.
79کسای که از تُو ترس دَره، بیل که سُون ازمه بییه،
کسای که فرمان های تُو ره مِیدَنه.
80بیل که دِل مه دَ مُطابِقِ قانُونای تُو بےعَیب بَشه
تاکه شرمِنده نَشُنُم.
ک
81جان مه بَلدِه نِجات تُو مِیتَپه؛
ما دَ کلامِ ازتُو اُمِید دَرُم.
82چِیمای مه دَ اِنتِظارِ وعدِه تُو خِیره شُده؛
ما پُرسان مُونُم: ”چی وخت مَره تَسَلی مِیدی؟“
83اگرچِه ما رقمِ مَشکی جور شُدیم که دَ مَنِه دُود مَنده،
لیکِن قانُونای تُو ره پُرمُشت نَکدیم.
84تا کَی خِدمتگار تُو اِنتِظار بِکشه؟
چی غَیت کسای ره که مَره آزار-و-اَذیَت مُونه قضاوَت مُوکُنی؟
85آدمای مغرُور بَلدِه مه چاه کنده؛
اُونا دَ خِلافِ شریعت تُو اَسته.
86پگِ احکام تُو قابِلِ اِعتبار اَسته؛
اُونا دروغ گُفته مَره آزار-و-اَذیَت مُونه؛ دَزمه کومَک کُو.
87نزدِیک بُود که اُونا مَره از رُوی زمی نابُود کُنه،
لیکِن ما دستُورای تُو ره ایله نَکدُم.
88دَ مُطابِقِ رَحمت خُو زِندگی مَره تازه کُو،
تا فرمان های دان تُو ره دَ جای بیرُم.
ل
89اَی خُداوند، کلام تُو تا اَبَد
دَ آسمونا پایَدار-و-اُستوار اَسته.
90وفاداری تُو نسل اَندر نسل اِدامه دَره،
تُو زمی ره بُنیاد ایشتی و اُو برقرار باقی مُومنه.
91 تمامِ خِلقَت #۱۱۹:۹۱ دَ جای «تمامِ خِلقَت» دَ زِبونِ عِبرانی «اُونا» نوِشته یَه. دَ حُکمِ ازتُو تا اِمروز برقرار اَسته،
چراکه پگِ ازوا دَ خِدمتِ ازتُو یَه.
92اگه شریعت تُو باعِثِ خوشی مه نَمُوبُود،
ما حتماً دَ وسِیلِه مُصِیبتی که دَ بَلِه مه اَمَدُد نابُود مُوشُدُم.
93دستُورای تُو ره تا اَبَد پُرمُشت نَمُونُم،
چراکه دَ وسِیلِه ازوا زِندگی مَره تازه کدی.
94ما دَزتُو تعلُق دَرُم، مَره نِجات بِدی؛
چراکه ما دَ طلبِ احکام تُو بُودیم.
95مردُمای شرِیر اِنتِظار مِیکشه که مَره نابُود کُنه،
لیکِن ما دَ بارِه فرمان های تُو خُوب فِکر مُونُم.
96بَلدِه هر کارِ کامِل دِیدُم که یگ حد وجُود دَره،
لیکِن احکام تُو حد-و-آخِر نَدره.
م
97آه، که شریعت تُو ره چِیقَس دوست دَرُم؛
اُو تمامِ روز دَ فِکر مه اَسته.
98احکام تُو مَره از دُشمنای مه کده داناتَر جور مُونه،
چراکه همیشه قد مه اَسته.
99ما از پگِ معلِمای خُو کده فامِیدهتَر شُدیم،
چراکه فرمان های تُو دایم دَ فِکر مه اَسته.
100ما از آدمای پِیر کده کَلو مُوفامُم،
چراکه دستُورای تُو ره نِگاه مُونُم.
101ما پایای خُو ره از هر راهِ بَد نِگاه کدیم،
تا کلام تُو ره دَ جای بیرُم.
102ما از قضاوَت های تُو رُویگردو نَشُدیم،
چراکه تُو دَزمه تعلِیم دَدے.
103چِیقَس شِیرِین اَسته کلامِ ازتُو وختی اُو ره مَزه مُونُم،
شِیرِینتَر از عسل دَ دان مه.
104از دستُورای تُو فامِیدگی حاصِل مُونُم،
امزی خاطر از هر راهِ دروغ نفرَت دَرُم.
ن
105کلام تُو بَلدِه پایای مه چِراغ اَسته
و بَلدِه راهِ مه نُور.
106ما قَسم خوردیم و دَز شی پایبَند اَستُم
که دستُورای عادِلانِه تُو ره دَ جای میرُم.
107اَی خُداوند، ما سخت دَ مُصِیبت اَستُم؛
مُطابِقِ کلام خُو زِندگی مَره تازه کُو.
108اَی خُداوند، هدیه های داوطلبانِه دان مَره قبُول کُو
و احکام خُو ره دَزمه یاد بِدی.
109خُون مه همیشه دَ قفِ اَلغِه مه اَسته،
لیکِن ما شریعت تُو ره پُرمُشت نَمُونُم.
110مردُمای شرِیر بَلدِه مه دام ایشته،
ولے ما از دستُورای تُو دُور نَشُدیم.
111فرمان های تُو تا اَبَد بَلدِه مه میراث مُومنه،
چراکه اُونا خوشی دِل مه اَسته.
112دِل خُو ره بَلدِه نِگاه کدونِ قانُونای تُو مایل کدیم،
تا اَبَد و تا آخِر.
س
113ما از مردُمای دُو رُوی بَد مُوبرُم،
لیکِن شریعت تُو ره دوست مِیدَنُم.
114تُو پناهگاه و سِپر مه اَستی،
اُمِید مه دَ کلامِ ازتُو یَه.
115اَی بَدکارا، از مه دُور شُنِید،
تا احکامِ خُدای خُو ره دَ جای بیرُم.
116دَ مُطابِقِ وعدِه خُو از مه حِمایت کُو تا زِنده بُمنُم
و نَیل که از اُمِید خُو نااُمِید شُده شرمِنده شُنُم.
117از مه حِمایت کُو تا نِجات پَیدا کنُم
و قانُونای تُو ره دایم دَ پیشِ نظر خُو بِگِیرُم.
118پگِ کسای ره که از قانُونای تُو سرپیچی مُونه، خار-و-حقِیر حِساب مُونی،
چراکه حِیله-و-مَکرِ ازوا بےفایده اَسته.
119تمامِ مردُمای شرِیرِ زمی ره رقمِ تُفاله دُور پورته مُونی؛
امزی خاطر ما فرمان های تُو ره دوست مِیدَنُم.
120از ترس تُو مُوی جان مه خیسته#۱۱۹:۱۲۰ دَ زِبونِ عِبرانی اینی رقم نوِشته یَه: ”از ترس تُو گوشت مه مِیلَرزه.“
و ما از قضاوَت های تُو ترس دَرُم.
ع
121ما اِنصاف و عدالت ره دَ جای اَوُردیم،
مَره دَ دِستِ کسای که دَ بَلِه مه ظُلم مُونه تسلِیم نَکُو.
122سلامَتی خِدمتگار خُو ره ضمانَت کُو
و نَیل که آدمای کِبری-و-مغرُور دَ بَلِه مه ظُلم کُنه.
123چِیمای مه دَ اِنتِظارِ نِجات تُو خِیره شُده،
دَ اِنتِظارِ وعدِه عادِلانِه تُو.
124قد خِدمتگار خُو دَ مُطابِقِ رَحمت خُو عمل کُو
و قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
125ما خِدمتگار تُو اَستُم،
دَزمه فامِیدگی بِدی تا فرمان های تُو ره پَی بُبرُم.
126اَی خُداوند، وخت شی اَمَده که عمل کُنی
چُون بَدکارا شریعت تُو ره تَی پای کده.
127واقعاً، ما احکام تُو ره دوست دَرُم،
کَلوتر از طِلّا، کَلوتر از طِلّای خالِص.
128امزی خاطر ما تمامِ احکام تُو ره کامِلاً راست-و-حقِیقت مِیدَنُم
و از ھر راهِ غَلَط-و-دروغ نفرَت دَرُم.
پ
129فرمان های تُو حَیرَت-آوَر اَسته،
امزی خاطر، جان مه اُونا ره نِگاه مُونه.
130واز کدونِ کلام تُو دَ اِنسان نُور مُوبَخشه
و دَ آدمای ساده-دِل فامِیدگی مِیدیه.
131ما دان خُو ره واز کده نَفَسَک مِیزَنُم،
چراکه بَلدِه احکام تُو شَوق دَرُم.
132دَزمه نظر کُو و دَ حق مه رحِیم بَش،
امُو رقم که عادت تُو دَ حقِ کسای اَسته که نام تُو ره دوست دَره.
133قَدم های مَره دَ راهِ کلام خُو اُستوار نِگاه کُو،
تا هیچ بَدی دَ بَلِه مه حاکِم نَشُنه.
134مَره از ظُلمِ اِنسان خلاصی بِدی
تا دستُورای تُو ره دَ جای بیرُم.
135بیل که نُورِ رُوی تُو دَ بَلِه خِدمتگار تُو روشَنی کُنه
و قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
136جوی-های آودِیده از چِیمای مه جاری یَه،
چراکه مردُم شریعت تُو ره دَ جای نَمیره.
ص
137اَی خُداوند، تُو عادِل اَستی
و قضاوَت های تُو راست اَسته.
138فرمان های خُو ره که اَمر کدے
کامِلاً عادِلانه و قابِلِ اِعتماد اَسته.
139غَیرَت مه وجُود مَره مُوسوزَنه،
چراکه دُشمنای مه کلام تُو ره پُرمُشت کده.
140تورِه تُو بےاندازه خالِص اَسته
و خِدمتگار تُو اُو ره دوست دَره.
141 اگرچِه ما ناچِیز و حقِیر اَستُم،
لیکِن دستُورای تُو ره پُرمُشت نَمُونُم.
142عدالت تُو یگ عدالتِ اَبَدی اَسته
و شریعت تُو حقِیقت.
143مُشکِلات و پریشانی دَ بَلِه مه اَمَده،
لیکِن احکام تُو باعِثِ خوشی مه اَسته.
144فرمان های تُو تا اَبَد عادِلانه اَسته،
بَلدِه مه فامِیدگی عطا کُو تا زِنده بُمنُم.
ق
145ما قد تمامِ دِل خُو ناله-و-فریاد کدُم؛
اَی خُداوند، دُعای مَره قبُول کُو
و ما قانُونای تُو ره نِگاه مُونُم.
146ما دَ پیش تُو ناله-و-فریاد مُونُم؛ مَره نِجات بِدی،
تاکه فرمان های تُو ره دَ جای بیرُم.
147ما پیش از روزواز شُدو باله مُوشُم و بَلدِه کومَک ناله-و-فریاد مُونُم؛
ما اُمِید خُو ره دَ کلامِ ازتُو کدیم.
148چِیمای مه شاو زِنده-داری مُونه،
تاکه دَ بارِه کلام تُو فِکر کنُم.
149بخاطرِ رَحمت خُو آواز مَره بِشنَو، اَی خُداوند؛
مُطابِقِ قضاوَت های خُو مَره زِنده نِگاه کُو.
150کسای که پُشتِ نقشه های پلِید مِیگرده، نزدِیک مییه؛
اُونا از شریعت تُو کَلو دُور شُده.
151 لیکِن تُو نزدِیک اَستی، اَی خُداوند؛
و پگِ احکام تُو راست اَسته.
152غَدر وخت پیش ما از فرمان های تُو فامِیدُم
که بُنیادِ ازوا ره اَبَدی ایشتے.
ر
153سُون مُصِیبت مه نظر کُو و مَره نِجات بِدی،
چراکه شریعت تُو ره پُرمُشت نَکدیم.
154دَ داد مه بِرَس و مَره نِجات بِدی،
دَ مُطابِقِ وعدِه خُو مَره زِنده نِگاه کُو.
155نِجات از مردُمای شرِیر دُور اَسته،
چراکه اُونا دَ طلبِ قانُونای تُو نِییه.
156اَی خُداوند، رَحمت های تُو کَلو اَسته؛
دَ مُطابِقِ قضاوَت های خُو زِندگی مَره تازه کُو.
157آزار-و-اَذیَت کُنِنده های مه و دُشمنای مه کَلو اَسته،
لیکِن ما از فرمان های تُو رُوی گردو نَمُوشُم.
158وختِیکه سُون خیانَتکارا توخ مُونُم، ازوا بَد مه مییه،
چراکه اُونا کلام تُو ره دَ جای نَمیره.
159توخ کُو که دستُورای تُو ره چِیقَس دوست دَرُم؛
مُطابِقِ رَحمت خُو مَره زِنده نِگاه کُو.
160جُملِه کلام تُو راست-و-حقِیقت اَسته
و تمامِ قضاوَت های عادِلانِه تُو تا اَبَد باقی مُومنه.
ش
161کٹهکَلونا بےدلِیل مَره آزار-و-اَذیَت مُونه،
لیکِن دِل مه از کلامِ ازتُو بِیم دَره.
162ما دَ بارِه وعدِه تُو خوشحال اَستُم،
مِثلِ کسی که وُلجِه پِرَیمو پَیدا کده بَشه.
163ما از دروغ بَد مُوبرُم و بیزار اَستُم،
ولے شریعت تُو ره دوست دَرُم.
164روزِ ھفت دَفعه تُو ره حمد-و-ثنا مُوگیُم،
بخاطرِ قضاوَت های عادِلانِه تُو.
165کسای که شریعت تُو ره دوست مِیدَنه، آرامِشِ کَلو دَره
و ھیچ چِیز باعِثِ لخشِیدونِ ازوا نَمُوشه.
166اَی خُداوند، اُمِید مه دَ نِجاتِ ازتُو یَه
و ما احکام تُو ره دَ جای میرُم.
167جان مه فرمان های تُو ره دَ جای میره
و ما اُونا ره بےاندازه دوست دَرُم.
168ما دستُورا و فرمان های تُو ره دَ جای میرُم،
چراکه پگِ راه های مه دَ زیرِ نظر تُو اَسته.
ت
169اَی خُداوند، بیل که ناله-و-فریاد مه دَ حُضُور تُو بِرَسه؛
دَ مُطابِقِ کلام خُو دَزمه فامِیدگی بِدی.
170بیل که عُذر-و-زاری مه دَ درگاهِ تُو بِرَسه؛
دَ مُطابِقِ وعدِه خُو مَره خلاصی بِدی.
171از لَبای مه حمد-و-ثنا جاری مُوشه،
چراکه تُو قانُونای خُو ره دَزمه یاد مِیدی.
172زِبون مه دَ وَصفِ کلام تُو سرُود میخانه،
چراکه تمامِ احکام تُو عادِلانه یَه.
173بیل که دِست تُو بَلدِه کومَک مه آماده بَشه،
چراکه ما دستُورای تُو ره اِنتِخاب کدیم.
174اَی خُداوند، ما دَ شَوقِ نِجات تُو اَستُم
و شریعت تُو باعِثِ خوشی مه اَسته.
175بیل که جان مه زِنده بُمنه تا تُو ره حمد-و-ثنا بُگیُم
و بیل که دستُورای تُو یار-و-مَدَدگار مه بَشه.
176ما رقمِ یگ گوسپونِ گُمشُده، راه گُمَک شُدیم؛
دَ طلبِ خِدمتگار خُو بُر شُو،
چراکه ما احکام تُو ره پُرمُشت نَکدیم.
Currently Selected:
زبُور 119: HAZ
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Text of this book may be quoted in any form (written, visual, electronic or audio) up to and inclusive of five hundred (500) verses without express written permission of the publisher, provided the verses quoted do not amount to a complete book of the Bible nor do the verses quoted account for 25% of the total text of the work in which they are quoted. Notice of copyright must appear on the copyright page of the work as follows:
Scripture taken from Hazaragi Bible.
Copyright © 2025 UBS. Used by permission. All rights reserved.
زبُور 119
119
پَیرَوی از کلامِ خُدا مایِه نیکبَختی اَسته
ا
1 # ۱۱۹:۱ الِف-بای عِبرانی ۲۲ حرف اَسته؛ و امی زبُور دَ مُطابِقِ الِف-بای عِبرانی ۲۲ بَخش دَره که هر بَخش شی ۸ خط دَره و هر هشت خط قد عَینِ حرفِ الِف-بای عِبرانی شُروع مُوشه. مَثلاً بَخشِ اوّل هر هشت خط قد حرفِ الِف شُروع مُوشه. نیک دَ بَختِ کسای که راه-و-رفتار شی بےعَیب اَسته
و دَ مُطابِق شریعتِ خُداوند رفتار مُونه.
2نیک دَ بَختِ کسای که فرمان های ازُو ره دَ جای میره
و قد تمامِ جان-و-دِل اُو ره طلب مُونه،
3کارِ بَد ام نَمُوکنه،
بَلکِه دَ راه ھای خُداوند قَدم مِیزَنه.
4 خُداوندا، تُو دستُورای خُو ره حُکم کدی
تاکه مو اُونا ره کامِلاً دَ جای بیری.
5بیل که راه ھای مه مُستَحکم-و-اُستوار شُنه
تا قانُونای تُو ره دَ جای بیرُم.
6اوخته شرمِنده نَمُوشُم،
چراکه تمامِ احکام تُو ره دَ پیشِ نظر خُو مِیگِیرُم.
7تُو ره قد دِلِ راست شُکر-و-سِپاس مُوگیُم،
وختِیکه احکامِ عادِلانِه تُو ره یاد مِیگِیرُم.
8ما قانُونای تُو ره دَ جای میرُم،
مَره یکسَره ایله نَکُو.
ب
9آدمِ جوان چِطور مِیتَنه که راهِ خُو ره پاک نِگاه کُنه؟
دَ وسِیلِه نِگاه کدونِ کلام تُو.
10قد تمامِ دِل-و-جان خُو تُو ره طلب مُونُم؛
نَیل که از احکام تُو دُور شُنُم.
11کلام تُو ره دَ دِل خُو نِگاه کدیم
تا دَ ضِد تُو گُناه نَکنُم.
12اَی خُداوند، تُو ره سِتایش مُونُم،
قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
13پگِ قضاوَت ها ره که از دان تُو بُر شُده،
قد لبای خُو اِعلان مُونُم.
14ما از پَیرَوی فرمان های تُو خوشحال مُوشُم،
دَ اندازِه تمامِ مال-و-دَولتِ دُنیا.
15ما دَ بارِه دستُورای تُو فِکر مُونُم
و راه های تُو ره دَ پیشِ نظر خُو مِیگِیرُم.
16ما از قانُونای تُو لِذَت مُوبرُم
و کلام تُو ره پُرمُشت نَمُوکنُم.
ج
17دَ حقِ خِدمتگار خُو اِحسان کُو
تا زِنده بُمنُم و کلام تُو ره دَ جای بیرُم.
18چِیمای مَره واز کُو
تا از شریعت تُو چِیزای عجِیب ره بِنگرُم.
19ما دَ رُوی زمی یگ بیگَنه اَستُم،
احکام خُو ره از مه تاشه نَکُو.
20جان مه بخاطرِ شَوقی که بَلدِه قضاوَت های تُو دَره،
هر وخت دَ تَپِش اَسته.
21تُو مردُمای مغرُورِ لعنَتی ره سرزنِش مُونی،
کسای ره که از احکام تُو سرپیچی مُونه.
22نَنگ و رَسوایی ره از مه دُور کُو،
چراکه ما فرمان های تُو ره نِگاه مُونُم.
23اگرچِه کٹهکَلونا یگجای شِشته دَ ضِد مه تَوطیه مُونه،
لیکِن خِدمتگار تُو دَ بارِه قانُونای تُو فِکر مُونه.
24امچُنان فرمان های تُو باعِثِ خوشی مه مُوشه،
اُونا مُشاوِرای مه اَسته.
د
25جان مه دَ خاک برابر شُده،
مُطابِقِ کلام خُو زِندگی مَره تازه کُو.
26ما از راه های خُو دَزتُو نقل کدُم و تُو مَره قبُول کدی.
قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
27طرِیقِ فرمان های خُو ره دَزمه بُفامَن،
اوخته ما دَ بارِه کارای عجِیب تُو فِکر مُونُم.
28جان مه از شِدَّتِ غَم ناله-و-فِغان مُونه،
مُطابِقِ کلام خُو مَره اُستوار کُو.
29راه های دروغ ره از مه دُور کُو
شریعت خُو ره از رُوی لُطف دَزمه عطا کُو.
30ما راهِ وفاداری ره اِنتِخاب کدیم
و قضاوَت های تُو ره دَ پیشِ نظر خُو گِرِفتیم.
31اَی خُداوند، ما خود ره دَ فرمان های تُو مِیچسپَنُم؛
نَیل که شرمِنده شُنُم.
32ما دَ راهِ احکام تُو دَ تیزی قَدم مِیزَنُم،
چراکه تُو دِل مَره بَلدِه ازوا پِراخ مُونی.
ه
33اَی خُداوند، راه-و-طرِیقِ قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی؛
اوخته ما اُونا ره تا آخِر نِگاه مُونُم.
34بَلدِه مه فامِیدَگی بِدی تا شریعت تُو ره نِگاه کنُم
و اُو ره قد تمامِ دِل خُو دَ جای بیرُم.
35مَره دَ راهِ احکام خُو ھِدایَت کُو،
چراکه ما ازوا لذَت مُوبرُم.
36دِل مَره سُون فرمان های خُو مایل کُو،
نَه سُون فایدِه دُنیایی.
37چِیمای مَره از دِیدونِ چِیزای بےفایده دَور بِدی
و دَ وسِیلِه راه های خُو زِندگی مَره تازه کُو.
38وعدِه خُو ره دَ حقِ خِدمتگار خُو پُوره کُو،
بَلدِه کسی که از تُو ترس دَره.
39رَسوایی ره که از شی ترس دَرُم از مه دُور کُو،
چراکه قضاوَت های تُو نیکو اَسته.
40اینه، ما بَلدِه احکام تُو شَوق دَرُم،
دَ وسِیلِه عدالت خُو زِندگی مَره تازه کُو.
و
41اَی خُداوند، رَحمت های خُو ره نصِیب مه کُو
و دَ مُطابِقِ وعدِه خُو مَره نِجات بِدی.
42اوخته ما مِیتنُم جوابِ کسای ره بِدیُم که مَره طعنه مِیدیه،
چراکه ما دَ کلام تُو تَوَکُل دَرُم.
43کلامِ راستی ره کامِلاً از دان مه نَگِیر،
چراکه اُمِید مه دَ قضاوَت های ازتُو یَه.
44ما شریعت تُو ره همیشه دَ جای میرُم
تا اَبَداُلاباد.
45ما آزادانه قَدم مِیزَنُم،
چُون همیشه دَ طلبِ دستُورای تُو اَستُم.
46ما دَ حُضُورِ پادشایو از فرمان های تُو توره مُوگیُم
و شرمِنده نَمُوشُم.
47خوشی مه دَ پُوره کدونِ احکامِ ازتُو یَه
که ما اُونا ره دوست دَرُم.
48ما احکام تُو ره اِحترام مُونُم،#۱۱۹:۴۸ دَ زِبونِ عِبرانی اینی رقم نوِشته یَه: ”ما دِستای خُو ره بَلدِه احکام تُو باله مُونُم.“ چراکه دوست دَرُم
و دَ بارِه قانُونای تُو فِکر مُونُم.
ز
49وعدِه خُو ره که قد خِدمتگار خُو کدُدی، دَ یاد خُو بَیرُو،
چراکه دَ وسِیلِه ازُو مَره اُمِید دَدی.
50تَسَلی مه دَ غَیتِ مُصِیبت امی اَسته
که وعدِه تُو زِندگی مَره تازه مُونه.
51آدمای مغرُور مَره کَلو رِیشخَند مُونه،
لیکِن ما از شریعت تُو رُوی گردو نَمُوشُم.
52اَی خُداوند، قضاوَت های تُو ره که از قدِیم اَسته،
دَ یاد خُو میرُم و خود ره تَسَلی مِیدیُم.
53از شِدَّتِ قار دَر مِیگِیرُم
وختِیکه آدمای شرِیر شریعت تُو ره ایله مُونه.
54قانُونای تُو سرُود های مه اَسته
دَ ھر جای که خانِه مه بَشه.
55اَی خُداوند، دَ غَیتِ شاو نام تُو ره یاد مُونُم
و شریعت تُو ره دَ جای میرُم.
56اِی عادت مه شُده،
چراکه دستُورای تُو ره نِگاه کدیم.
ح
57اَی خُداوند، تُو اِنتِخاب مه اَستی؛
ما وعده مُونُم که کلامِ تُو ره دَ جای میرُم.
58ما حُضُور تُو ره قد تمامِ دِل خُو طلب مُونُم،
مُطابِقِ تورِه خُو دَ بَلِه مه رَحم کُو.
59ما دَ بارِه راه ھای خُو فِکر کدُم
و قَدم های خُو ره سُون فرمان های تُو دَور دَدُم.
60ما عَجَله مُونُم و طال نَمِیدیُم
تا احکام تُو ره دَ جای بیرُم.
61ریسپونای مردُمای شرِیر دَ گِرد مه پیچ خورده،
لیکِن ما شریعت تُو ره پُرمُشت نَمُونُم.
62دَ نِیمِ شاو باله مُوشُم تا تُو ره شُکر-و-سِپاس کنُم
بخاطرِ قضاوَت های عادِلانِه تُو.
63ما رفِیقِ پگِ کسای اَستُم که از تُو ترس دَره،
رفِیقِ کسای که دستُورای تُو ره دَ جای میره.
64اَی خُداوند، زمی پُر از رَحمت تُو اَسته،
قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
ط
65اَی خُداوند، تُو دَ مُطابِقِ کلام خُو
دَ حقِ خِدمتگار خُو اِحسان کدی.
66حِکمت و قضاوَتِ دُرُست ره دَزمه یاد بِدی،
چُون دَ احکام تُو ایمان دَرُم.
67پیش از دِیدونِ مُصِیبت، ما دَ گُمراهی قَدم مِیزَدُم،
لیکِن آلی کلام تُو ره دَ جای میرُم.
68تُو نیک اَستی و نیکی مُونی؛
قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
69آدمای کِبری-و-مغرُور دَ ضِد مه دروغ گُفته،
ولے ما قد تمامِ دِل خُو دستُورای تُو ره نِگاه مُونُم.
70دِلِ ازوا سخت و بےاحساس اَسته،#۱۱۹:۷۰ دَ جای «دِلِ ازوا سخت و بےاحساس اَسته» دَ زِبونِ عِبرانی اینی رقم نوِشته یَه: «دِلِ ازوا پوشَنده یَه، رقمی که قد چربی پوشَنده شُده بَشه.»
لیکِن ما از شریعت تُو لِذَت مُوبرُم.
71بَلدِه مه خُوب شُد که مُصِیبت دِیدُم؛
تا قانُونای تُو ره یاد بِگِیرُم.
72شریعتِ دان تُو بَلدِه مه بِهتر اَسته،
از هزاران ٹوٹِه طِلّا و نُقره.
ی
73دِستای تُو مَره جور کده شکل دَد؛
بَلدِه مه فامِیدگی بِدی تا احکام تُو ره یاد بِگِیرُم.
74کسای که از تُو ترس دَره مَره مِینگره و خوشحال مُوشه،
چراکه ما دَ کلامِ ازتُو اُمِید دَرُم.
75اَی خُداوند، ما مِیدَنُم که قضاوَت های تُو عادِلانه اَسته
و مُصِیبتی ره که دَ بَلِه مه اَوُردی بَرحق بُود.
76بیل که مُحَبَت تُو باعِثِ تَسَلی مه شُنه،
مُطابِقِ وعدِه که تُو دَ خِدمتگار خُو دَدی.
77بیل که رَحمتای تُو دَزمه بِرَسه تاکه ما زِنده بُمنُم،
چُون ما از شریعت تُو خوشی حاصِل مُونُم.
78بیل که آدمای مغرُور شرمِنده شُنه،
چراکه اُونا قد حِیله-و-مَکر مَره از پای اَندخت.
لیکِن ما دَ بارِه دستُورای تُو فِکر مُونُم.
79کسای که از تُو ترس دَره، بیل که سُون ازمه بییه،
کسای که فرمان های تُو ره مِیدَنه.
80بیل که دِل مه دَ مُطابِقِ قانُونای تُو بےعَیب بَشه
تاکه شرمِنده نَشُنُم.
ک
81جان مه بَلدِه نِجات تُو مِیتَپه؛
ما دَ کلامِ ازتُو اُمِید دَرُم.
82چِیمای مه دَ اِنتِظارِ وعدِه تُو خِیره شُده؛
ما پُرسان مُونُم: ”چی وخت مَره تَسَلی مِیدی؟“
83اگرچِه ما رقمِ مَشکی جور شُدیم که دَ مَنِه دُود مَنده،
لیکِن قانُونای تُو ره پُرمُشت نَکدیم.
84تا کَی خِدمتگار تُو اِنتِظار بِکشه؟
چی غَیت کسای ره که مَره آزار-و-اَذیَت مُونه قضاوَت مُوکُنی؟
85آدمای مغرُور بَلدِه مه چاه کنده؛
اُونا دَ خِلافِ شریعت تُو اَسته.
86پگِ احکام تُو قابِلِ اِعتبار اَسته؛
اُونا دروغ گُفته مَره آزار-و-اَذیَت مُونه؛ دَزمه کومَک کُو.
87نزدِیک بُود که اُونا مَره از رُوی زمی نابُود کُنه،
لیکِن ما دستُورای تُو ره ایله نَکدُم.
88دَ مُطابِقِ رَحمت خُو زِندگی مَره تازه کُو،
تا فرمان های دان تُو ره دَ جای بیرُم.
ل
89اَی خُداوند، کلام تُو تا اَبَد
دَ آسمونا پایَدار-و-اُستوار اَسته.
90وفاداری تُو نسل اَندر نسل اِدامه دَره،
تُو زمی ره بُنیاد ایشتی و اُو برقرار باقی مُومنه.
91 تمامِ خِلقَت #۱۱۹:۹۱ دَ جای «تمامِ خِلقَت» دَ زِبونِ عِبرانی «اُونا» نوِشته یَه. دَ حُکمِ ازتُو تا اِمروز برقرار اَسته،
چراکه پگِ ازوا دَ خِدمتِ ازتُو یَه.
92اگه شریعت تُو باعِثِ خوشی مه نَمُوبُود،
ما حتماً دَ وسِیلِه مُصِیبتی که دَ بَلِه مه اَمَدُد نابُود مُوشُدُم.
93دستُورای تُو ره تا اَبَد پُرمُشت نَمُونُم،
چراکه دَ وسِیلِه ازوا زِندگی مَره تازه کدی.
94ما دَزتُو تعلُق دَرُم، مَره نِجات بِدی؛
چراکه ما دَ طلبِ احکام تُو بُودیم.
95مردُمای شرِیر اِنتِظار مِیکشه که مَره نابُود کُنه،
لیکِن ما دَ بارِه فرمان های تُو خُوب فِکر مُونُم.
96بَلدِه هر کارِ کامِل دِیدُم که یگ حد وجُود دَره،
لیکِن احکام تُو حد-و-آخِر نَدره.
م
97آه، که شریعت تُو ره چِیقَس دوست دَرُم؛
اُو تمامِ روز دَ فِکر مه اَسته.
98احکام تُو مَره از دُشمنای مه کده داناتَر جور مُونه،
چراکه همیشه قد مه اَسته.
99ما از پگِ معلِمای خُو کده فامِیدهتَر شُدیم،
چراکه فرمان های تُو دایم دَ فِکر مه اَسته.
100ما از آدمای پِیر کده کَلو مُوفامُم،
چراکه دستُورای تُو ره نِگاه مُونُم.
101ما پایای خُو ره از هر راهِ بَد نِگاه کدیم،
تا کلام تُو ره دَ جای بیرُم.
102ما از قضاوَت های تُو رُویگردو نَشُدیم،
چراکه تُو دَزمه تعلِیم دَدے.
103چِیقَس شِیرِین اَسته کلامِ ازتُو وختی اُو ره مَزه مُونُم،
شِیرِینتَر از عسل دَ دان مه.
104از دستُورای تُو فامِیدگی حاصِل مُونُم،
امزی خاطر از هر راهِ دروغ نفرَت دَرُم.
ن
105کلام تُو بَلدِه پایای مه چِراغ اَسته
و بَلدِه راهِ مه نُور.
106ما قَسم خوردیم و دَز شی پایبَند اَستُم
که دستُورای عادِلانِه تُو ره دَ جای میرُم.
107اَی خُداوند، ما سخت دَ مُصِیبت اَستُم؛
مُطابِقِ کلام خُو زِندگی مَره تازه کُو.
108اَی خُداوند، هدیه های داوطلبانِه دان مَره قبُول کُو
و احکام خُو ره دَزمه یاد بِدی.
109خُون مه همیشه دَ قفِ اَلغِه مه اَسته،
لیکِن ما شریعت تُو ره پُرمُشت نَمُونُم.
110مردُمای شرِیر بَلدِه مه دام ایشته،
ولے ما از دستُورای تُو دُور نَشُدیم.
111فرمان های تُو تا اَبَد بَلدِه مه میراث مُومنه،
چراکه اُونا خوشی دِل مه اَسته.
112دِل خُو ره بَلدِه نِگاه کدونِ قانُونای تُو مایل کدیم،
تا اَبَد و تا آخِر.
س
113ما از مردُمای دُو رُوی بَد مُوبرُم،
لیکِن شریعت تُو ره دوست مِیدَنُم.
114تُو پناهگاه و سِپر مه اَستی،
اُمِید مه دَ کلامِ ازتُو یَه.
115اَی بَدکارا، از مه دُور شُنِید،
تا احکامِ خُدای خُو ره دَ جای بیرُم.
116دَ مُطابِقِ وعدِه خُو از مه حِمایت کُو تا زِنده بُمنُم
و نَیل که از اُمِید خُو نااُمِید شُده شرمِنده شُنُم.
117از مه حِمایت کُو تا نِجات پَیدا کنُم
و قانُونای تُو ره دایم دَ پیشِ نظر خُو بِگِیرُم.
118پگِ کسای ره که از قانُونای تُو سرپیچی مُونه، خار-و-حقِیر حِساب مُونی،
چراکه حِیله-و-مَکرِ ازوا بےفایده اَسته.
119تمامِ مردُمای شرِیرِ زمی ره رقمِ تُفاله دُور پورته مُونی؛
امزی خاطر ما فرمان های تُو ره دوست مِیدَنُم.
120از ترس تُو مُوی جان مه خیسته#۱۱۹:۱۲۰ دَ زِبونِ عِبرانی اینی رقم نوِشته یَه: ”از ترس تُو گوشت مه مِیلَرزه.“
و ما از قضاوَت های تُو ترس دَرُم.
ع
121ما اِنصاف و عدالت ره دَ جای اَوُردیم،
مَره دَ دِستِ کسای که دَ بَلِه مه ظُلم مُونه تسلِیم نَکُو.
122سلامَتی خِدمتگار خُو ره ضمانَت کُو
و نَیل که آدمای کِبری-و-مغرُور دَ بَلِه مه ظُلم کُنه.
123چِیمای مه دَ اِنتِظارِ نِجات تُو خِیره شُده،
دَ اِنتِظارِ وعدِه عادِلانِه تُو.
124قد خِدمتگار خُو دَ مُطابِقِ رَحمت خُو عمل کُو
و قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
125ما خِدمتگار تُو اَستُم،
دَزمه فامِیدگی بِدی تا فرمان های تُو ره پَی بُبرُم.
126اَی خُداوند، وخت شی اَمَده که عمل کُنی
چُون بَدکارا شریعت تُو ره تَی پای کده.
127واقعاً، ما احکام تُو ره دوست دَرُم،
کَلوتر از طِلّا، کَلوتر از طِلّای خالِص.
128امزی خاطر ما تمامِ احکام تُو ره کامِلاً راست-و-حقِیقت مِیدَنُم
و از ھر راهِ غَلَط-و-دروغ نفرَت دَرُم.
پ
129فرمان های تُو حَیرَت-آوَر اَسته،
امزی خاطر، جان مه اُونا ره نِگاه مُونه.
130واز کدونِ کلام تُو دَ اِنسان نُور مُوبَخشه
و دَ آدمای ساده-دِل فامِیدگی مِیدیه.
131ما دان خُو ره واز کده نَفَسَک مِیزَنُم،
چراکه بَلدِه احکام تُو شَوق دَرُم.
132دَزمه نظر کُو و دَ حق مه رحِیم بَش،
امُو رقم که عادت تُو دَ حقِ کسای اَسته که نام تُو ره دوست دَره.
133قَدم های مَره دَ راهِ کلام خُو اُستوار نِگاه کُو،
تا هیچ بَدی دَ بَلِه مه حاکِم نَشُنه.
134مَره از ظُلمِ اِنسان خلاصی بِدی
تا دستُورای تُو ره دَ جای بیرُم.
135بیل که نُورِ رُوی تُو دَ بَلِه خِدمتگار تُو روشَنی کُنه
و قانُونای خُو ره دَزمه یاد بِدی.
136جوی-های آودِیده از چِیمای مه جاری یَه،
چراکه مردُم شریعت تُو ره دَ جای نَمیره.
ص
137اَی خُداوند، تُو عادِل اَستی
و قضاوَت های تُو راست اَسته.
138فرمان های خُو ره که اَمر کدے
کامِلاً عادِلانه و قابِلِ اِعتماد اَسته.
139غَیرَت مه وجُود مَره مُوسوزَنه،
چراکه دُشمنای مه کلام تُو ره پُرمُشت کده.
140تورِه تُو بےاندازه خالِص اَسته
و خِدمتگار تُو اُو ره دوست دَره.
141 اگرچِه ما ناچِیز و حقِیر اَستُم،
لیکِن دستُورای تُو ره پُرمُشت نَمُونُم.
142عدالت تُو یگ عدالتِ اَبَدی اَسته
و شریعت تُو حقِیقت.
143مُشکِلات و پریشانی دَ بَلِه مه اَمَده،
لیکِن احکام تُو باعِثِ خوشی مه اَسته.
144فرمان های تُو تا اَبَد عادِلانه اَسته،
بَلدِه مه فامِیدگی عطا کُو تا زِنده بُمنُم.
ق
145ما قد تمامِ دِل خُو ناله-و-فریاد کدُم؛
اَی خُداوند، دُعای مَره قبُول کُو
و ما قانُونای تُو ره نِگاه مُونُم.
146ما دَ پیش تُو ناله-و-فریاد مُونُم؛ مَره نِجات بِدی،
تاکه فرمان های تُو ره دَ جای بیرُم.
147ما پیش از روزواز شُدو باله مُوشُم و بَلدِه کومَک ناله-و-فریاد مُونُم؛
ما اُمِید خُو ره دَ کلامِ ازتُو کدیم.
148چِیمای مه شاو زِنده-داری مُونه،
تاکه دَ بارِه کلام تُو فِکر کنُم.
149بخاطرِ رَحمت خُو آواز مَره بِشنَو، اَی خُداوند؛
مُطابِقِ قضاوَت های خُو مَره زِنده نِگاه کُو.
150کسای که پُشتِ نقشه های پلِید مِیگرده، نزدِیک مییه؛
اُونا از شریعت تُو کَلو دُور شُده.
151 لیکِن تُو نزدِیک اَستی، اَی خُداوند؛
و پگِ احکام تُو راست اَسته.
152غَدر وخت پیش ما از فرمان های تُو فامِیدُم
که بُنیادِ ازوا ره اَبَدی ایشتے.
ر
153سُون مُصِیبت مه نظر کُو و مَره نِجات بِدی،
چراکه شریعت تُو ره پُرمُشت نَکدیم.
154دَ داد مه بِرَس و مَره نِجات بِدی،
دَ مُطابِقِ وعدِه خُو مَره زِنده نِگاه کُو.
155نِجات از مردُمای شرِیر دُور اَسته،
چراکه اُونا دَ طلبِ قانُونای تُو نِییه.
156اَی خُداوند، رَحمت های تُو کَلو اَسته؛
دَ مُطابِقِ قضاوَت های خُو زِندگی مَره تازه کُو.
157آزار-و-اَذیَت کُنِنده های مه و دُشمنای مه کَلو اَسته،
لیکِن ما از فرمان های تُو رُوی گردو نَمُوشُم.
158وختِیکه سُون خیانَتکارا توخ مُونُم، ازوا بَد مه مییه،
چراکه اُونا کلام تُو ره دَ جای نَمیره.
159توخ کُو که دستُورای تُو ره چِیقَس دوست دَرُم؛
مُطابِقِ رَحمت خُو مَره زِنده نِگاه کُو.
160جُملِه کلام تُو راست-و-حقِیقت اَسته
و تمامِ قضاوَت های عادِلانِه تُو تا اَبَد باقی مُومنه.
ش
161کٹهکَلونا بےدلِیل مَره آزار-و-اَذیَت مُونه،
لیکِن دِل مه از کلامِ ازتُو بِیم دَره.
162ما دَ بارِه وعدِه تُو خوشحال اَستُم،
مِثلِ کسی که وُلجِه پِرَیمو پَیدا کده بَشه.
163ما از دروغ بَد مُوبرُم و بیزار اَستُم،
ولے شریعت تُو ره دوست دَرُم.
164روزِ ھفت دَفعه تُو ره حمد-و-ثنا مُوگیُم،
بخاطرِ قضاوَت های عادِلانِه تُو.
165کسای که شریعت تُو ره دوست مِیدَنه، آرامِشِ کَلو دَره
و ھیچ چِیز باعِثِ لخشِیدونِ ازوا نَمُوشه.
166اَی خُداوند، اُمِید مه دَ نِجاتِ ازتُو یَه
و ما احکام تُو ره دَ جای میرُم.
167جان مه فرمان های تُو ره دَ جای میره
و ما اُونا ره بےاندازه دوست دَرُم.
168ما دستُورا و فرمان های تُو ره دَ جای میرُم،
چراکه پگِ راه های مه دَ زیرِ نظر تُو اَسته.
ت
169اَی خُداوند، بیل که ناله-و-فریاد مه دَ حُضُور تُو بِرَسه؛
دَ مُطابِقِ کلام خُو دَزمه فامِیدگی بِدی.
170بیل که عُذر-و-زاری مه دَ درگاهِ تُو بِرَسه؛
دَ مُطابِقِ وعدِه خُو مَره خلاصی بِدی.
171از لَبای مه حمد-و-ثنا جاری مُوشه،
چراکه تُو قانُونای خُو ره دَزمه یاد مِیدی.
172زِبون مه دَ وَصفِ کلام تُو سرُود میخانه،
چراکه تمامِ احکام تُو عادِلانه یَه.
173بیل که دِست تُو بَلدِه کومَک مه آماده بَشه،
چراکه ما دستُورای تُو ره اِنتِخاب کدیم.
174اَی خُداوند، ما دَ شَوقِ نِجات تُو اَستُم
و شریعت تُو باعِثِ خوشی مه اَسته.
175بیل که جان مه زِنده بُمنه تا تُو ره حمد-و-ثنا بُگیُم
و بیل که دستُورای تُو یار-و-مَدَدگار مه بَشه.
176ما رقمِ یگ گوسپونِ گُمشُده، راه گُمَک شُدیم؛
دَ طلبِ خِدمتگار خُو بُر شُو،
چراکه ما احکام تُو ره پُرمُشت نَکدیم.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Text of this book may be quoted in any form (written, visual, electronic or audio) up to and inclusive of five hundred (500) verses without express written permission of the publisher, provided the verses quoted do not amount to a complete book of the Bible nor do the verses quoted account for 25% of the total text of the work in which they are quoted. Notice of copyright must appear on the copyright page of the work as follows:
Scripture taken from Hazaragi Bible.
Copyright © 2025 UBS. Used by permission. All rights reserved.