نامه غلاطیان ره 4
4
پسران و وارثان
1می گب اَنه: تا زماتی کی وارث، زاک ایسه، هرچن تمانِ چیانِ صاحاب بِبه، نوکرِ مرا فرقی ناره، 2و تا زماتی کی اونِ پئر مُعین بُکوده، خو سرپرست ئان و وکیل وَصی ئانِ دس جیر ایسه. 3اَمی باره ئَم اَطویی ایسه: تا زماتی کی زای بیم، اَ دُنیا قانونانِ نوکر بیم. 4ولی هُطوکی اُ تعیین بُبوسته وقت، تمام و کمال فارسه، خُدا خو پسرَ اوسه کود کی ایتا زناکِ جا بزا بُبوست و شریعتِ جیر بدُنیا بامو، 5تا اوشانی کی شریعت جیر ایسابید آزاد بُکونه، و اَطویی اَمان پسرانِ مقامِ درون فرزند خواندگی حقّ، اَمی نصیب بِبه. 6پس چونکی شُمان فرزندان ایسید، خُدا خو پسرِ روحَ اَمی دیلانِ درون بَنه کی فریاد زنه «اَبّا! پئر!» 7پس، تو دِه نوکر نیئی، بلکی پسری؛ و اگر پسری، خُدا تَره وارث بُکوده.
پولُسِ نیگرانی غَلاطیانِ واسی
8پیشتر، اُ زمات کی خُدایَ نشناختیدی، یه چیانِ نوکر بید، کی حئیقتن خُدایان نیئید. 9ولی هسّا خُدایَ ایشناسیدی، یا بخترِ بگم، خُدا شمرأ ایشناسه، چُطویی ایسه کی ایوادِه اَ دُنیا بی ارزش و سُست قانونانِ سمت واگردیدی؟ خوائیدی ایوارده اوشانِ ره نوکری بُکونید؟ 10روجان و ماهان و فَصلان و سالانَ دَریدی! 11تَرسم، نُکونه زحمتی کی شمرأ بِکِشئم لا بِبه.
12ای براران، شیمی جا خواهش کونم کی می مانستن بیبید، چونکی منم شیمی مانستن بُبوستم. شُمان در حقّ من هی بَدی نُکودید. 13هُطوکی دَنیدی، اَ ناخوشی واسی کی می تنِ درون بو، اول انجیلِ پیغامَ شمرأ موعظه بُکودَم. 14و هر چن می وضع و اوضاع، شمرأ ایتا امتحان بو، مَره بی حرمت یا کوچک نُکودید، بلکی مَره خُدا فیریشته مانستن قُبیل بکودید انگار کی مسیح عیسیَ قُبیل بکودیدی. 15پس شیمی ذوق و شوق چی بُبوست؟ چونکی تانَم شهادت بدَم کی اگر تانستید، حتی شیمی چومانَ بیرون آوَردید و مَرا فَدَئید. 16پس الان، چونکی حئیقتَ شمرأ گَم شیمی دُشمند بُبوستم؟
17اوشان شیمی واسی غیرت دَرید، ولی نه خُب نِیت مرا. اوشان خوائیدی شمرأ سیوا بُکونید تا اوشانِ ره غیرت بدَرید. 18غیرت داشتن خُبِ، به شرطی کی خُبِ نیت مَرا بِبه و همیشک بِبه، نه فقط زماتی کی من شیمی امرا ایسام. 19می عزیزِ زاکان، کی بازم شمرأ زایمانِ دَردَ دَرم تا اُ زمات کی مسیح، شیمی درون شکل بگیره، 20کاشکی هسّا شیمی ورجه ایسا بوم تا ایجور دیگر گب بزنم، چونکی شیمی جا ماتَم.
هاجر و سارا
21شُمان کی خوائیدی شریعت جیر بأسید، مَره بیگید، مگه اونچیَ کی شریعت گه گوش نُکونیدی؟ 22چونکی توراتِ کتاب درون بینیویشه بُبوسته کی ابراهیم دو تا پسر داشتی، ایتا کولفتِ جا و ایتا دیگرم آزادِ زناکِ جا. 23ولی کولفتِ پسر طبقِ جسم بدنیا بامو؛ ولی آزادِ زناکِ پسر، طبقِ واده بدنیا بامو.
24اَنه شه نقلِ مانستن گفتن: اَ دو تا زنای، دوتا عهد ایسید. ایتا سینا کوه جا ایسه، کی زاکانی، نوکری ره بدنیا آوَره؛ اون هاجَر ایسه. 25هسّا، هاجَر سینا کوه ایسه، عربِ دیار درون، اورشلیم شارِ امرا کی الان نَئه برابری کونه، چونکی خو زاکانِ اَمرا نوکری درون ایسا. 26ولی بُجوری اورشلیم آزاد ایسه، کی اَمی همتانِ مار ایسه. 27چره کی اشعیای پیغمبر کتاب درون بینیویشه بُبوسته:
«ای نازا، کی نَزَئی، شادی بُکون؛
ای کی زایمانِ دردَ نکشه ایی، فریاد شادی سر بدَن و بُلند فریاد بزن!
چونکی بی کسِ زناکِ زاکان، مَرد دارِ زناکِ
زاکان جا ویشتر خوائید بوستن.»
28ولی ای براران شُمان، اسحاقِ مانستن واده زاکانید. 29ولی اُ زماتِ درون، پسری کی طبق جسم بدنیا بامو بو، اونیَ کی طبق خُدا روح بدُنیا بامو، اذیت و آزار کودی. الانَم هَطویه. 30ولی تورات چی گه؟ «کولفت و اونِ پسرَ بیرون توَد، چونکی کولفتِ پسر، آزادِ زناکِ پسر مانستن ارث نخوائه بَردن.» 31پس ای براران، اَمان کولفتِ زاکان نیئیم، بلکی آزادِ زناکِ جا ایسم.
Currently Selected:
نامه غلاطیان ره 4: GIL
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
نامه غلاطیان ره 4
4
پسران و وارثان
1می گب اَنه: تا زماتی کی وارث، زاک ایسه، هرچن تمانِ چیانِ صاحاب بِبه، نوکرِ مرا فرقی ناره، 2و تا زماتی کی اونِ پئر مُعین بُکوده، خو سرپرست ئان و وکیل وَصی ئانِ دس جیر ایسه. 3اَمی باره ئَم اَطویی ایسه: تا زماتی کی زای بیم، اَ دُنیا قانونانِ نوکر بیم. 4ولی هُطوکی اُ تعیین بُبوسته وقت، تمام و کمال فارسه، خُدا خو پسرَ اوسه کود کی ایتا زناکِ جا بزا بُبوست و شریعتِ جیر بدُنیا بامو، 5تا اوشانی کی شریعت جیر ایسابید آزاد بُکونه، و اَطویی اَمان پسرانِ مقامِ درون فرزند خواندگی حقّ، اَمی نصیب بِبه. 6پس چونکی شُمان فرزندان ایسید، خُدا خو پسرِ روحَ اَمی دیلانِ درون بَنه کی فریاد زنه «اَبّا! پئر!» 7پس، تو دِه نوکر نیئی، بلکی پسری؛ و اگر پسری، خُدا تَره وارث بُکوده.
پولُسِ نیگرانی غَلاطیانِ واسی
8پیشتر، اُ زمات کی خُدایَ نشناختیدی، یه چیانِ نوکر بید، کی حئیقتن خُدایان نیئید. 9ولی هسّا خُدایَ ایشناسیدی، یا بخترِ بگم، خُدا شمرأ ایشناسه، چُطویی ایسه کی ایوادِه اَ دُنیا بی ارزش و سُست قانونانِ سمت واگردیدی؟ خوائیدی ایوارده اوشانِ ره نوکری بُکونید؟ 10روجان و ماهان و فَصلان و سالانَ دَریدی! 11تَرسم، نُکونه زحمتی کی شمرأ بِکِشئم لا بِبه.
12ای براران، شیمی جا خواهش کونم کی می مانستن بیبید، چونکی منم شیمی مانستن بُبوستم. شُمان در حقّ من هی بَدی نُکودید. 13هُطوکی دَنیدی، اَ ناخوشی واسی کی می تنِ درون بو، اول انجیلِ پیغامَ شمرأ موعظه بُکودَم. 14و هر چن می وضع و اوضاع، شمرأ ایتا امتحان بو، مَره بی حرمت یا کوچک نُکودید، بلکی مَره خُدا فیریشته مانستن قُبیل بکودید انگار کی مسیح عیسیَ قُبیل بکودیدی. 15پس شیمی ذوق و شوق چی بُبوست؟ چونکی تانَم شهادت بدَم کی اگر تانستید، حتی شیمی چومانَ بیرون آوَردید و مَرا فَدَئید. 16پس الان، چونکی حئیقتَ شمرأ گَم شیمی دُشمند بُبوستم؟
17اوشان شیمی واسی غیرت دَرید، ولی نه خُب نِیت مرا. اوشان خوائیدی شمرأ سیوا بُکونید تا اوشانِ ره غیرت بدَرید. 18غیرت داشتن خُبِ، به شرطی کی خُبِ نیت مَرا بِبه و همیشک بِبه، نه فقط زماتی کی من شیمی امرا ایسام. 19می عزیزِ زاکان، کی بازم شمرأ زایمانِ دَردَ دَرم تا اُ زمات کی مسیح، شیمی درون شکل بگیره، 20کاشکی هسّا شیمی ورجه ایسا بوم تا ایجور دیگر گب بزنم، چونکی شیمی جا ماتَم.
هاجر و سارا
21شُمان کی خوائیدی شریعت جیر بأسید، مَره بیگید، مگه اونچیَ کی شریعت گه گوش نُکونیدی؟ 22چونکی توراتِ کتاب درون بینیویشه بُبوسته کی ابراهیم دو تا پسر داشتی، ایتا کولفتِ جا و ایتا دیگرم آزادِ زناکِ جا. 23ولی کولفتِ پسر طبقِ جسم بدنیا بامو؛ ولی آزادِ زناکِ پسر، طبقِ واده بدنیا بامو.
24اَنه شه نقلِ مانستن گفتن: اَ دو تا زنای، دوتا عهد ایسید. ایتا سینا کوه جا ایسه، کی زاکانی، نوکری ره بدنیا آوَره؛ اون هاجَر ایسه. 25هسّا، هاجَر سینا کوه ایسه، عربِ دیار درون، اورشلیم شارِ امرا کی الان نَئه برابری کونه، چونکی خو زاکانِ اَمرا نوکری درون ایسا. 26ولی بُجوری اورشلیم آزاد ایسه، کی اَمی همتانِ مار ایسه. 27چره کی اشعیای پیغمبر کتاب درون بینیویشه بُبوسته:
«ای نازا، کی نَزَئی، شادی بُکون؛
ای کی زایمانِ دردَ نکشه ایی، فریاد شادی سر بدَن و بُلند فریاد بزن!
چونکی بی کسِ زناکِ زاکان، مَرد دارِ زناکِ
زاکان جا ویشتر خوائید بوستن.»
28ولی ای براران شُمان، اسحاقِ مانستن واده زاکانید. 29ولی اُ زماتِ درون، پسری کی طبق جسم بدنیا بامو بو، اونیَ کی طبق خُدا روح بدُنیا بامو، اذیت و آزار کودی. الانَم هَطویه. 30ولی تورات چی گه؟ «کولفت و اونِ پسرَ بیرون توَد، چونکی کولفتِ پسر، آزادِ زناکِ پسر مانستن ارث نخوائه بَردن.» 31پس ای براران، اَمان کولفتِ زاکان نیئیم، بلکی آزادِ زناکِ جا ایسم.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company