رومی ایشون 4
4
ابراهیمی صالِح بِشمارِس بَووئَن ایمونی راهی جا
1پَس اونچی ای خَوَری گه ابراهیم بِدَس بیاردِه چی بِشِنِه بُتَن، ویگه جسماً، اَمِه جَد بِشمارِس وونِه؟ 2چون اگه ابراهیم شی اعمالی هَمرا صالِح بِشمارِس وونِسِه، یَچی افتخاری سِه داشتِه؛ ولی نا خِدایی پِش 3چون توراتی دِلِه چی بَنوِشت بَوِه؟ «ابراهیم خِدارِه ایمون بیاردِه و هَین ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه.»
4اِسا، اونیگه کار کِنِّه، وی مِز وی حَقِّ، نا هَدیه. 5ولی اونیگه کار نَکِنِّه، بَلگی هون خِدایی رِه توکِّل کِنِّه گه بی خِدایِنِ هَم صالِح اِشمارنِه، وی ایمون ویسِه صالِحی بِشمارِس وونِه. 6هَمونجور گه داوودِ پادشاه هَم اونیگه خِدا وِرِه بدونِ اعمال صالِح اِشمارنِه رِه، مِوارک خُونِّه و گِنِه: 7«خِشا بِحال اونانیگه وِشونی خطاها بَخشیدِه بَوِه
و وِشونی گِناهِن بَپوشانی بَوِه.
8خِشا بِحالِ اونیگه خِداوَند وی گِناهِ وی حِساب نِلنِه.»
9مَگِه هَین خِشا بِحال ها، فقط خَتنِه بَوِه ایشونی سِه هَسِّه یا ختنِه نَوِه ایشونی سِه هَم هَسِّه؟ چون بُتِمی گه ابراهیمی ایمون ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه. 10پس چِتی ویسِه هَینجور بِشمارِس بَوِه؟ موقِه ای گه وی خَتنِه بَوِه وِه یا پِش از اون؟ البتِه پِش از خَتنِه بَووئَن وِه، نا بعد از اون. 11ابراهیم خَتنِه ای نِشونِه رِه بَیتِه تا وی صالحی ای سِه مِهری ووئه گه پِش از خَتنِه بَووئن و ایمونی طریق وی نصیب بَوِه وِه. هینجوری، وی دِشتِه اونانیگه بدون خَتنِه ایمون اُرِنِه ای پیرِ، تا وِشون هَم صالِح بِشمارِس بَوون. 12و ابراهیم خَتنِه بَوِه ایشونی پیر هَم هَسِّه، یَعنی اونانی پیر گه نا فقط خَتنِه بَوِنِه، بَلگی ایمونی راهی طریقی جا قدم اِلِنِه، همون راهی گه اَمِه پیر ابراهیم هَم پِش از اونگه خَتنِه بَوون، قَدَم اِشتِه.
خِدایی وعده ای بَیتن ایمونی راهی جا
13چون شریعَتی راهی جا نَوِه گه ابراهیم و وی نَسلِ وَعدِه هادا بَوِه گه هَین دِنیایی وارِث وونِنِه، بَلگی هون صالحی ای راهی جا وِه گه ایمونی سَر پابرجائه. 14چون اگه اونانیگه شریعَتی طرفدارِنِه وارث ووئَن، ایمون باطل و وَعده هیچ وونِه. 15چون شریعَت خِدایی غَضَبِ اُرنِه؛ ولی اوجِه ای گه شریعَت دَنیِه، شریعَتی بِشکانیَن هَم دَنیِه.
16هَینِسه، وعدِه ایمونی طریقی جا اِنِه، تا فیضی سَر اِستوار ووئه، و ابراهیمِ پیغمبری دِشتِه نَسلی سِه یَتِه ضِمانت، یَعنی نا فقط اونانیسِه گه شریعَتی جا اطاعت کِنِنِه، بَلگی اونانیسِه هَم هَسِّه گه ابراهیمی ایمونی جا اطاعت کِنِنِه، گه اَما هَمه ای پیرِ. 17هَمونجور گه توراتی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «تِرِه خِیلی قومهایی پیر هاکِردِمِه.» و خِدایی نظر هَم هینجورِ، خِدایی گه ابراهیم وِرِه ایمون بیاردِه، ویگه مِردِگونِ زینِّه کِنِّه و هون چیایی گه وجود نارِنِه رِه، هستی دِنِه.
18اوجِه ای گه هیچ اِمیدی دَنیوِه، ابراهیم اِمیدی هَمرا باور هاکِردِه گه خِیلی قومایی پیر وونِه، هَمونجور گه وِرِه بُتِ بَوِه وِه، گه: «تی نَسل هَینجور وونِه.» 19ابراهیم شی ایمونی دِلِه سِسِ نَوِه، هون موقِه گه شی بَمِردِه تَنِ هارشیِه، چون حِدودِ صد سال داشتِه و سارایی رَحِم هَم خِشک هائیت وِه. 20ولی وی، بی ایمونی ای سَر خِدایی وَعدِه رِه شَک نَکِردِه، بَلگی ایمونی دِلِه قوی بَوِه و خِدارِه جَلال هادا. 21وی مِطمَئن وِه گه خِدا بَتِنِّه شی وعدِه رِه اَنجام هادِه 22هَینی خاطری، وی ایمون «ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه.» 23ولی هَین گَبا گه «ویسِه بِشمارِس بَوِه»، فقط ویسِه بَنوِشت نَوِه 24بلگی اَمِسِه هَم بَنوشت بَوِه، تا اَمِنِه هَم بِشمارِس بَوو، اَما گه وِرِه ایمون دارمی گه اَمِه خِداوند عیسی رِه مِردگونی جا زینِّه هاکِردِه، 25وی اَمِه گِناهِنی خاطری مرگی تَسلیم بَوِه و اَمِه صالِح بِشمارِس بَووئَنی سِه، مِردِگونی جا زینِّه بَوِه.
Currently Selected:
رومی ایشون 4: WMB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
رومی ایشون 4
4
ابراهیمی صالِح بِشمارِس بَووئَن ایمونی راهی جا
1پَس اونچی ای خَوَری گه ابراهیم بِدَس بیاردِه چی بِشِنِه بُتَن، ویگه جسماً، اَمِه جَد بِشمارِس وونِه؟ 2چون اگه ابراهیم شی اعمالی هَمرا صالِح بِشمارِس وونِسِه، یَچی افتخاری سِه داشتِه؛ ولی نا خِدایی پِش 3چون توراتی دِلِه چی بَنوِشت بَوِه؟ «ابراهیم خِدارِه ایمون بیاردِه و هَین ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه.»
4اِسا، اونیگه کار کِنِّه، وی مِز وی حَقِّ، نا هَدیه. 5ولی اونیگه کار نَکِنِّه، بَلگی هون خِدایی رِه توکِّل کِنِّه گه بی خِدایِنِ هَم صالِح اِشمارنِه، وی ایمون ویسِه صالِحی بِشمارِس وونِه. 6هَمونجور گه داوودِ پادشاه هَم اونیگه خِدا وِرِه بدونِ اعمال صالِح اِشمارنِه رِه، مِوارک خُونِّه و گِنِه: 7«خِشا بِحال اونانیگه وِشونی خطاها بَخشیدِه بَوِه
و وِشونی گِناهِن بَپوشانی بَوِه.
8خِشا بِحالِ اونیگه خِداوَند وی گِناهِ وی حِساب نِلنِه.»
9مَگِه هَین خِشا بِحال ها، فقط خَتنِه بَوِه ایشونی سِه هَسِّه یا ختنِه نَوِه ایشونی سِه هَم هَسِّه؟ چون بُتِمی گه ابراهیمی ایمون ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه. 10پس چِتی ویسِه هَینجور بِشمارِس بَوِه؟ موقِه ای گه وی خَتنِه بَوِه وِه یا پِش از اون؟ البتِه پِش از خَتنِه بَووئَن وِه، نا بعد از اون. 11ابراهیم خَتنِه ای نِشونِه رِه بَیتِه تا وی صالحی ای سِه مِهری ووئه گه پِش از خَتنِه بَووئن و ایمونی طریق وی نصیب بَوِه وِه. هینجوری، وی دِشتِه اونانیگه بدون خَتنِه ایمون اُرِنِه ای پیرِ، تا وِشون هَم صالِح بِشمارِس بَوون. 12و ابراهیم خَتنِه بَوِه ایشونی پیر هَم هَسِّه، یَعنی اونانی پیر گه نا فقط خَتنِه بَوِنِه، بَلگی ایمونی راهی طریقی جا قدم اِلِنِه، همون راهی گه اَمِه پیر ابراهیم هَم پِش از اونگه خَتنِه بَوون، قَدَم اِشتِه.
خِدایی وعده ای بَیتن ایمونی راهی جا
13چون شریعَتی راهی جا نَوِه گه ابراهیم و وی نَسلِ وَعدِه هادا بَوِه گه هَین دِنیایی وارِث وونِنِه، بَلگی هون صالحی ای راهی جا وِه گه ایمونی سَر پابرجائه. 14چون اگه اونانیگه شریعَتی طرفدارِنِه وارث ووئَن، ایمون باطل و وَعده هیچ وونِه. 15چون شریعَت خِدایی غَضَبِ اُرنِه؛ ولی اوجِه ای گه شریعَت دَنیِه، شریعَتی بِشکانیَن هَم دَنیِه.
16هَینِسه، وعدِه ایمونی طریقی جا اِنِه، تا فیضی سَر اِستوار ووئه، و ابراهیمِ پیغمبری دِشتِه نَسلی سِه یَتِه ضِمانت، یَعنی نا فقط اونانیسِه گه شریعَتی جا اطاعت کِنِنِه، بَلگی اونانیسِه هَم هَسِّه گه ابراهیمی ایمونی جا اطاعت کِنِنِه، گه اَما هَمه ای پیرِ. 17هَمونجور گه توراتی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «تِرِه خِیلی قومهایی پیر هاکِردِمِه.» و خِدایی نظر هَم هینجورِ، خِدایی گه ابراهیم وِرِه ایمون بیاردِه، ویگه مِردِگونِ زینِّه کِنِّه و هون چیایی گه وجود نارِنِه رِه، هستی دِنِه.
18اوجِه ای گه هیچ اِمیدی دَنیوِه، ابراهیم اِمیدی هَمرا باور هاکِردِه گه خِیلی قومایی پیر وونِه، هَمونجور گه وِرِه بُتِ بَوِه وِه، گه: «تی نَسل هَینجور وونِه.» 19ابراهیم شی ایمونی دِلِه سِسِ نَوِه، هون موقِه گه شی بَمِردِه تَنِ هارشیِه، چون حِدودِ صد سال داشتِه و سارایی رَحِم هَم خِشک هائیت وِه. 20ولی وی، بی ایمونی ای سَر خِدایی وَعدِه رِه شَک نَکِردِه، بَلگی ایمونی دِلِه قوی بَوِه و خِدارِه جَلال هادا. 21وی مِطمَئن وِه گه خِدا بَتِنِّه شی وعدِه رِه اَنجام هادِه 22هَینی خاطری، وی ایمون «ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه.» 23ولی هَین گَبا گه «ویسِه بِشمارِس بَوِه»، فقط ویسِه بَنوِشت نَوِه 24بلگی اَمِسِه هَم بَنوشت بَوِه، تا اَمِنِه هَم بِشمارِس بَوو، اَما گه وِرِه ایمون دارمی گه اَمِه خِداوند عیسی رِه مِردگونی جا زینِّه هاکِردِه، 25وی اَمِه گِناهِنی خاطری مرگی تَسلیم بَوِه و اَمِه صالِح بِشمارِس بَووئَنی سِه، مِردِگونی جا زینِّه بَوِه.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company