Römer 2
2
Dit 2. Kapitel.
1Diärom, o Mensk! kjenst dü di ek fri voar Skild kän, al hokken dü uk best, diär rigtet, för hurön dü en Üdern rigtest, fordammest dü di sallew; om sa vul moar, wan dü ditsalwige dädst, huraur dü ordilest.
2For wü wēt, dat Gottes Ordil rogt es aur danen, diär sa wat dö.
3Mar tänkst dü, o Mensk! diär dânen forordilet, welk sok Dingen dö, en dü dädst ditsallew, dat dü Gottes Ordil öntlåp kjenst?
4Of foragtest dü sin gurt Rikdom van Gudheid, Geduld, Fordragsomheid? Wetst dü ek, dat Gottes Gudheid di tö Bekiring leitet?
5Mar dü eter din Forstoktheid en Halsstarrigheid ön din Hart, hüppest di sallew di Wredheid üp di Dai van Gottes Fortörning, en di Ipenbåring van Gottes rogtfardig Gerigt.
6Diär Arkjen iw wel eter sin Werken.
7Nämelk Pris, en Iär, en ünforgängelk Dingen danen, diär me Geduld ön gud Werken tragte eter dit ewig Lewent.
8Mar danen, diär wederspenstig sen, en di Wårheid ek harke wel, mar föllige eter Üngeregtigheid Wredheid en Üngnad.
9Bedrüwwing en Ungst aur alle Mensken-Selen, diär Arigs dö, jest di Juden, en da uk di Griken.
10Mar Pris en Iär, en Frēd al dânen, diär Guds dö, jest di Juden, en da uk di Griken.
11For bi Gott gelt nin Önsen van di Person.
12Danen, diär sönder Wet sik forsendigt ha, skel uk sönder Wet forlesen gung; en dânen, welk tögen di Wet sik forsendigt ha, skel uk dör di Wet forordilet ud.
13For ek dânen, diär di wēt hir, sen sen rogtfârdig, mar danen, diär di Wet dö, skel rogtfârdig ud.
14For di Heiden, diär di Wet ek ha, en dag van Natur din Werken eter di Wet dö, danen sen, aurdat ja di Wet ek ha, foar jam sallew en Wet.
15Diärom, dat ja bewise, dit Werk es ön jar Hart skrewwen, aurdat jår Geweten jam dit betjügt, diärtö uk di Gedanken, welk sik önder arküder forklåge, en di Skilj van sik sküw.
16Üp di Dai, wan Gott di forborgenen Dåden van di Mensken rogt wel dör Jesus Kristus lüt min Evangilje.
17Se diärfor tö, dü ūdst en Jud nämt, en forletst di üp di Wet, en römest di üp Gott.
18En wetst sin Wel; en aurdat dü ön di Wet lirt best, prowest dü, wat dit Bǟst wiär om tö dön.
19En bildst di in, en Geleitsman foar di Blinjen tö wisen, en Lägt foar danen, diär ön Junkens sen.
20En Tügtmeister foar di Tåbigen, en Lirmeister foar di Jenfoaldigen, hēst di Foarm, en wetst di Wårheid, en dit Rogt ön di Wet.
21Nü lirst dü di Üdern, en lirst di sallew ek. Dü prötjest, dat em ek stjäl skel, en dü stjälst sallew.
22Dü sprakst, dat em nin Hureri driw skel, en dü drewst Hureri. Dü hēst en Grūl voar di Ofgotten, en dü rowest Gott, wat sin es.
23Dü römest di üp di Wet, en nemst Gott di Iär, aurdat dü tögen di Wet handelst.
24For aur ju Skilj ud Gottes Nom last mung di Heiden, üs er skrewwen stånt.
25Di Beskjäring es wel van Net, wan dü di Wet haltst, mar haltst dü di Wet ek, da es din Beskjäring en Vorhid uden.
26Wan nü di Voarhid di Rogten ön di Wet halt, menst dü ek, dat sin Voarhid ud för en Beskjäring rekent.
27En nü skel di Voarhid, diär van di Natur es, en di Wet volbringt, di ek rigte, diär dü önder de Bokstewer en Beskjäring best, en di Wet ek befölligst?
28For dit es ek en Jud, diär blot ütwendig en Jud es; uk es dit nin Beskjäring, diär man ütterlik önt Flēsk forrogt ud.
29Mar dit es en Jud, diär innerlik forborgen es; en di Beskjäring ön-t Hart es en egt Beskjäring, welk ön di Geist, mar ek ön di Bokstewer bestånt. Sa jen hēd Low, ek van Mensken, mar van Gott.
Currently Selected:
Römer 2: NFNT
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Translated by Peter Michael Clemens (1804-1870)
Römer 2
2
Dit 2. Kapitel.
1Diärom, o Mensk! kjenst dü di ek fri voar Skild kän, al hokken dü uk best, diär rigtet, för hurön dü en Üdern rigtest, fordammest dü di sallew; om sa vul moar, wan dü ditsalwige dädst, huraur dü ordilest.
2For wü wēt, dat Gottes Ordil rogt es aur danen, diär sa wat dö.
3Mar tänkst dü, o Mensk! diär dânen forordilet, welk sok Dingen dö, en dü dädst ditsallew, dat dü Gottes Ordil öntlåp kjenst?
4Of foragtest dü sin gurt Rikdom van Gudheid, Geduld, Fordragsomheid? Wetst dü ek, dat Gottes Gudheid di tö Bekiring leitet?
5Mar dü eter din Forstoktheid en Halsstarrigheid ön din Hart, hüppest di sallew di Wredheid üp di Dai van Gottes Fortörning, en di Ipenbåring van Gottes rogtfardig Gerigt.
6Diär Arkjen iw wel eter sin Werken.
7Nämelk Pris, en Iär, en ünforgängelk Dingen danen, diär me Geduld ön gud Werken tragte eter dit ewig Lewent.
8Mar danen, diär wederspenstig sen, en di Wårheid ek harke wel, mar föllige eter Üngeregtigheid Wredheid en Üngnad.
9Bedrüwwing en Ungst aur alle Mensken-Selen, diär Arigs dö, jest di Juden, en da uk di Griken.
10Mar Pris en Iär, en Frēd al dânen, diär Guds dö, jest di Juden, en da uk di Griken.
11For bi Gott gelt nin Önsen van di Person.
12Danen, diär sönder Wet sik forsendigt ha, skel uk sönder Wet forlesen gung; en dânen, welk tögen di Wet sik forsendigt ha, skel uk dör di Wet forordilet ud.
13For ek dânen, diär di wēt hir, sen sen rogtfârdig, mar danen, diär di Wet dö, skel rogtfârdig ud.
14For di Heiden, diär di Wet ek ha, en dag van Natur din Werken eter di Wet dö, danen sen, aurdat ja di Wet ek ha, foar jam sallew en Wet.
15Diärom, dat ja bewise, dit Werk es ön jar Hart skrewwen, aurdat jår Geweten jam dit betjügt, diärtö uk di Gedanken, welk sik önder arküder forklåge, en di Skilj van sik sküw.
16Üp di Dai, wan Gott di forborgenen Dåden van di Mensken rogt wel dör Jesus Kristus lüt min Evangilje.
17Se diärfor tö, dü ūdst en Jud nämt, en forletst di üp di Wet, en römest di üp Gott.
18En wetst sin Wel; en aurdat dü ön di Wet lirt best, prowest dü, wat dit Bǟst wiär om tö dön.
19En bildst di in, en Geleitsman foar di Blinjen tö wisen, en Lägt foar danen, diär ön Junkens sen.
20En Tügtmeister foar di Tåbigen, en Lirmeister foar di Jenfoaldigen, hēst di Foarm, en wetst di Wårheid, en dit Rogt ön di Wet.
21Nü lirst dü di Üdern, en lirst di sallew ek. Dü prötjest, dat em ek stjäl skel, en dü stjälst sallew.
22Dü sprakst, dat em nin Hureri driw skel, en dü drewst Hureri. Dü hēst en Grūl voar di Ofgotten, en dü rowest Gott, wat sin es.
23Dü römest di üp di Wet, en nemst Gott di Iär, aurdat dü tögen di Wet handelst.
24For aur ju Skilj ud Gottes Nom last mung di Heiden, üs er skrewwen stånt.
25Di Beskjäring es wel van Net, wan dü di Wet haltst, mar haltst dü di Wet ek, da es din Beskjäring en Vorhid uden.
26Wan nü di Voarhid di Rogten ön di Wet halt, menst dü ek, dat sin Voarhid ud för en Beskjäring rekent.
27En nü skel di Voarhid, diär van di Natur es, en di Wet volbringt, di ek rigte, diär dü önder de Bokstewer en Beskjäring best, en di Wet ek befölligst?
28For dit es ek en Jud, diär blot ütwendig en Jud es; uk es dit nin Beskjäring, diär man ütterlik önt Flēsk forrogt ud.
29Mar dit es en Jud, diär innerlik forborgen es; en di Beskjäring ön-t Hart es en egt Beskjäring, welk ön di Geist, mar ek ön di Bokstewer bestånt. Sa jen hēd Low, ek van Mensken, mar van Gott.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Translated by Peter Michael Clemens (1804-1870)