اِنجِیل شریف (لُوقا) 19

بے اِیمان ٹیکس کہنݨے آلے نی توبہ

1جِس ویلے حضرت عِیسیٰ اُریحا شہر وِچوں پئے لنگݨے سݨ، 2اُتھے زکائی نائیں نا اِک بندہ سی، جیہڑا ٹیکس کِہننے آلیاں نا اَفسر سی۔ او امِیر آدمی سی۔ 3اُس حضرت عِیسیٰ کی تکݨے نی بہُوں کوشِش کِیتی، پر اپݨے نِکے قَد تے پہِیڑ نی وجہ تُوں او اُنہاں کی ناں تکی سکیا۔ 4اُس کَے کِیتا کہ اگے دوڑی کے اُس راہ وِچ جِتھوں حضرت عِیسیٰ لَنگݨے سݨ، پھَگواڑیاں نے اِک بُوٹے اپر چَڑھی گیا۔ 5جیہڑے ویلے حضرت عِیسیٰ اُس جغہ پُہنچے، تے اُنہاں اپر تکی کے اُسی آخیا، ”زکائی، جلدی تھَلے آ! اَج ضرُوری اَے کہ میں تہاڑے کہار رہاں!“ 6او جلدی جلدی تھلے لتھا، تے بہُوں خُوشی نال حضرت عِیسیٰ کی اپݨے کہار ہِݨی گیا۔ 7سارے لوک اے گل تکی کے بہُوں خفا ہوئے، تے آخݨ لغے، ”اِتھے تکو! اے تے غُنہگار بندے نے مہمان بݨی گئے اݨ!“

8اِسے دوران، زکائی کھَلی کے حضرت عِیسیٰ کی آخیا، ”حضُور تکو! میں اپݨے سارے مال نا اَدھ غرِیباں اپر بَنڈساں، تے جِس کُسے کولوں کُجھ ناجائِز کِہندا اَے، اُسی اُس نا چار گُنا موڑی کے دیساں!“

9حضرت عِیسیٰ اُسی آخیا، ”اَج اِس کہار وِچ نجات آئی گئی اَے، کِیئانکہ اے بندہ وی تے آلِ اِبراہِیم اَے۔ 10گل اے اَے کہ اِبنِ اِنسان یعنی کہ میں اُنہاں لوکاں کی لوڑنے واسطے تے نجات دیݨے واسطے آیا آں جیہڑے گُمراہ ہوئے وے اݨ۔“

سونے نے سِکے نی مِثال

11جیہڑے ویلے لوک حضرت عِیسیٰ نیاں گلاں سُݨنے پئے سݨ، تے او سوچݨے سݨ کہ اِک دم اللّٰہ تعالیٰ نی بادشاہی اچھسی، کِیئانکہ او یرُوشلم شہر نے نیڑے پُہنچے وے سݨ۔ اِس واسطے حضرت عِیسیٰ اُنہاں کی اِک مِثال سُݨائی کے 12آخیا، ”اِک واری اِسرح ہویا کہ کوئی نواب زادہ سی۔ او دُور کُسے مُلخے در گیا تانکہ اُسی اپݨی ریاست نا بادشاہ بݨائی کے واپس پہیجیا جائے۔ 13جاݨے تُوں پہلے اُس اپݨے نوکراں وِچوں دس نوکراں کی بُلائی کے ہر اِک کی سونے نا اِک اِک سِکہ دِتا تے آخیا، ’مہاڑے مُڑی کے اچھݨے تک اِس تُوں کُجھ کماؤ۔‘

14پر اُس نے مُلخے نے لوک اُس نال دُشمݨی کرنے سݨ۔ اُس نے جاݨے تُوں بعد اُنہاں کُجھ بندیاں نے ذرِیعے بڑے بادشاہ کی اے سنیہا پہیجیا، ’اَساں ناں چاہݨے کہ اے بندہ اَساں اپر حکمراݨی کرَے۔‘

15پر اِسرح ہویا کہ او، بادشاہ بݨی گیا۔ تے مُڑی اچھی کے اُس اُنہاں نوکراں کی بُلایا جِنہاں کی اُس سونے نے سِکے دِتے سݨ تانکہ اُنہاں کولوں کمائی نا حِساب کِتاب پُچھے۔

16پہلے نوکرے اچھی کے دسیا ، ’حضُور، تُساں نے دِتے وے سِکے تُوں میں دس گُنا کمائی کِیتی اَے۔‘

17مالکے خُوش ہوئی کے اُسی شاباش دِتی تے آخیا، ’بہُوں اَچھا! تُوں چنگا نوکر ایں! تُوں تھوڑے کمے وِچ وفاداری کِیتی اے، اِس واسطے ہُݨ میں تُکی دس شہراں نا نِگران مُقرر کَرساں۔‘

18دُوئے اچھی کے آخیا، ’حضُور، تُساں نے دِتے وے سِکے تُوں میں پَنج گُنا کمائی کِیتی اَے۔‘

19مالکے خُوش ہوئی کے اُسی وی آخیا، ’تُکی میں پَنج شہراں نا نِگران مُقرر کرساں۔‘

20ترِیئے اچھی کے آخیا، ’حضُور، اے کِہنو اپݨا سِکہ۔ میں اِس کی رُومال وِچ سنبھالی کے رخیا۔ 21مِکی تُساں نا ڈَر سی کِیئانکہ تُساں بہُوں سخت آدمی او۔ تُساں او پَیسے بَینک وِچوں کِہننے او جیہڑے تُساں جمع نی کرائے۔ تُساں او فصل کٹݨے او جِس نا تُساں بِیں نی رایا۔‘

22مالکے خفا ہوئی کے اُسی آخیا، ’او بُریا نوکرا! میں تہاڑے ہی لفظاں نے مطابق تُہاڑا فَیصلہ کرساں! تُکی پتہ وی سی کہ میں سخت آدمی آں، تے میں او پَیسے بَینک وِچوں کِہننا آں جیہڑے میں جمع نی کرائے، تے میں او فصل کٹݨا آں جِس نا میں بِیں نی رایا۔ 23تُوں مہاڑا پَیسہ بَنک وِچ کِیئاں نی رخیا؟ تانکہ مُڑی اچھی کے مِکی اِس نال کُجھ تے منافع لبھے۔‘ 24فِر مالکے اُتھے موجُود دُوئے نوکراں کی آخیا، ’اِس کولوں اے سِکہ چاہی کِہنو تے اُسی دیو جِس دس گُنا کمائی کِیتی اَے۔‘

25اُنہاں آخیا، ’حضُور، اُس کول تے پہلے ہی دس سِکے ہوئے وے اݨ!‘

26مالکے آخیا، ”ہاں، اے گل سَچ اَے کہ جِس کول کُجھ اَے وَے، اُسی ہور وی دِتا جاسی۔ پر جِس کول کُجھ وی نی، اُس کولوں او تھوڑا جہیا وی واپس کِہندا جاسی جیہڑا اُس کول موجُود ہوݨا اَے۔ 27ہُݨ تُساں اِسرح کرو کہ مہاڑے اُنہاں دُشمݨاں کی جیہڑے تے نی چاہݨے سݨ کہ میں بڑا نواب بݨی کے حکمراݨی کراں، اُنہاں کی پغڑی کے اِتھے آݨو تے مہاڑی اکھیاں نے سامݨے مارو۔‘“

حضرت عِیسیٰ نا یرُوشلم شہر نے کول عِزّت نال پُہنچݨا

28اے گلاں ختم کری کے حضرت عِیسیٰ یرُوشلم شہر در ٹُری پئے۔ 29جِس ویلے او کوہِ زَیتُون اپر اُس جغہ پُہنچے جِتھے بیتِ فاجی تے بیتِ عِنیاہ گراں سݨ، تے اُنہاں اپݨے صحابیاں وِچوں دوآں صحابیاں کی اے آخی کے اَگے پہیجیا، 30”سامݨے آلے گرائیں وِچ جاؤ تے اُتھے پہُنچی کے تُساں کی اِک کھوتا بَدھیا نظر اچھسی۔ اُس اپر پہلیں کُسے وی سواری نی کِیتی وی ہوسی۔ اُسی کھولی کے مہاڑے کول کِہنی آݨو۔ 31تے کدے کوئی تُساں کولوں پُچھے، ’اِس کی کِیئاں کھولݨے او؟‘ تے اُسی آخو، ’ساڑے مالکے کی اِس نی لوڑ اَے۔‘

32فِر او صحابی گئے، تے جِسرح حضرت عِیسیٰ اُنہاں کی آخیا سی، اُسے طرح ہویا۔ 33جیہڑے ویلے او کھوتے کی پئے کھولݨے سݨ تے اُس نے مالکاں پُچھیا، ”کھوتے کی کِیئاں پئے کھولݨے او؟“ 34صحابیاں جواب دِتا، ”اَساں نے مالکے کی اِس نی لوڑ اَے۔“ 35اُنہاں کھوتے کی آندا تے اپݨیاں چادراں اُس اپر بائی کے حضرت عِیسیٰ کی اُس اپر بہالی شوڑیا۔ 36جیہڑے ویلے حضرت عِیسیٰ اُس اپر بیہی کے پئے جاݨے سݨ تے لوک اُنہاں نی عِزت کرنے واسطے اپݨیاں چادراں راہ وِچ ڈاہننے سݨ۔

37جیہڑے ویلے حضرت عِیسیٰ اُس جغہ پُہنچے جِتھے کوہِ زَیتُون تُوں سڑک ٹلائی در جاݨی اَے، تے پیروکاراں نے سارے ہجُوم اللّٰہ تعالیٰ نا شُکر کری کے اُچّی اُچّی آوازاں وِچ حمد و ثنا کِیتی، کِیئانکہ اُنہاں حضرت عِیسیٰ کولوں بہُوں سارے مُعجزے ہوݨے تکے وے سݨ۔ 38او دَبی دَبی کے نعرے مارݨ لغے، ”مُبارک اَے او بادشاہ، جیہڑا ربّ نے ناں اپر اچھݨا اَے! آسماناں اپر صُلح ہووے، تے بُلندیاں اپر اللّٰہ تعالیٰ نی حمد و ثنا!“

39ہجُوم وِچوں فریسی فِرقے نے کُجھ لوکاں حضرت عِیسیٰ کی آخیا، ”حضرت، اِنہاں کی چُپ کراؤ!“ 40حضرت عِیسیٰ اُنہاں کی جواب دِتا، ”یاد رَخو، کدے اے چُپ ہوئی گئے، تے راہ نے بَٹّے وی بولسݨ!“

حضرت عِیسیٰ یرُوشلم شہر کی تکی کے روئی پئے

41جیہڑے ویلے حضرت عِیسیٰ یرُوشلم شہر نے کول پُہنچے تے اُسی تکی کے روئی پئے۔ 42اُنہاں آخیا، ”افسوس تہاڑے لوک امن و سلامتی نیاں گلاں اَج وی سمجھی کِہننے! پر ہُݨ او گلاں تہاڑیاں اکھاں تُوں چھپی گئیاں! 43او ویلا اچھسی جدُوں تہاڑے دُشمݨ چوآں پاسوں اچھی کے مورچہ بݨائی کے کہیری کِہنسݨ تے تُکی ڈَکی شوڑسݨ۔ 44او تُکی تے تہاڑے لوکاں کی بِلکُل تباہ کرسݨ۔ او تُہاڑی اِٹ نال اِٹ بَجائی شوڑسݨ، کِیئانکہ تہاڑے لوکاں اُس موقعے کی ضائع کِیتا جیہڑے ویلے اللّٰہ تعالیٰ اُنہاں اپر نظرِ کرم کِیتی سی۔“

حضرت عِیسیٰ بڑے عِبادت خانے وِچ داخِل ہوئی جاݨے اݨ

45فِر حضرت عِیسیٰ بڑے عِبادت خانے وِچ داخِل ہوئی کے جیہڑے لوک اُتھے کاروبار کرنے سݨ، اُنہاں ساریاں کی باہر کڈھݨا شرُوع کِیتا۔ 46حضرت عِیسیٰ اُنہاں کی آخیا، ”اللّٰہ تعالیٰ نے کلام وِچ لِخیا اے، ’مہاڑا کہار عِبادت واسطے اَے۔‘ پر تُساں اِس پاک کہرے کی ڈاکُوواں نا اڈا بݨائی شوڑیا!“

47حضرت عِیسیٰ روز بڑے عِبادت خانے وِچ جائی کے لوکاں کی تعلِیم دیݨے ہوݨے سݨ۔ بڑے مذہبی پیشوانواں، شرِیعت نے عالماں تے بنی اِسرائیل نے بڑے بَڈیریاں نی بہُوں کوشِش سی کہ کُسے طرح اُنہاں کی شہیِد کری شوڑݨ۔ 48پر اُنہاں کی کوئی مناسب موقع نی پیا لبھݨا سی، کِیئانکہ لوک بہُوں دِلچسپی نال اُنہاں نیاں گلاں سُݨنے ہوݨے سݨ۔

Currently Selected:

اِنجِیل شریف (لُوقا) 19: phr

Highlight

Copy

Compare