Salmos 90
90
(89) Ensínanos a contar os nosos días
1Pregaria de Moisés, home de Deus.
Señor, ti fuches o noso agarimo,
ó longo das xeracións.
2Primeiro que os montes xurdisen,
e que fosen formados a terra e o mundo,
desde sempre e por sempre es ti Deus.
3Ti podes volver en po os mortais,
con dicirlles:— "Fóra, homes".
4Mil anos ante ti
son coma o onte que pasou
e coma unha vixilia da noite.
5Ti falos pasar, e son coma sono de mañanciña,
coma herba que agroma:
6de mañá florece e verdea
e á tarde ségana e seca.
7A túa ira fainos desfalecer,
a túa cólera tennos desmaiados,
8porque pos as nosas culpas ante ti,
os nosos segredos á luz da túa ollada.
9Os nosos días esvaecen na túa indignación,
acabamos coma un suspiro os nosos anos.
10A nosa vida é de setenta anos,
de oitenta a dos máis fortes;
e os máis deles son de traballos e miserias:
esvaecen de présa, e nós voamos.
11Quen puidese valorar a forza da túa ira,
a túa indignación, co debido temor!
12Ensínanos a contar os nosos días,
para que aprendamos a ser asisados.
13Volve, Señor. Por canto aínda?
Apiádate dos teus servos.
14Dános axiña a fartura da túa misericordia,
para que a nosa vida teña felicidade e ledicia.
15Alégranos polos días en que nos aflixiches,
por tantos anos de coitas.
16Que se vexa a túa obra nos teus servos
e a túa gloria nos teus fillos.
17Que a bondade do Señor, noso Deus, sexa connosco
e que el asegure as accións das nosas mans.
Currently Selected:
Salmos 90: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
Salmos 90
90
(89) Ensínanos a contar os nosos días
1Pregaria de Moisés, home de Deus.
Señor, ti fuches o noso agarimo,
ó longo das xeracións.
2Primeiro que os montes xurdisen,
e que fosen formados a terra e o mundo,
desde sempre e por sempre es ti Deus.
3Ti podes volver en po os mortais,
con dicirlles:— "Fóra, homes".
4Mil anos ante ti
son coma o onte que pasou
e coma unha vixilia da noite.
5Ti falos pasar, e son coma sono de mañanciña,
coma herba que agroma:
6de mañá florece e verdea
e á tarde ségana e seca.
7A túa ira fainos desfalecer,
a túa cólera tennos desmaiados,
8porque pos as nosas culpas ante ti,
os nosos segredos á luz da túa ollada.
9Os nosos días esvaecen na túa indignación,
acabamos coma un suspiro os nosos anos.
10A nosa vida é de setenta anos,
de oitenta a dos máis fortes;
e os máis deles son de traballos e miserias:
esvaecen de présa, e nós voamos.
11Quen puidese valorar a forza da túa ira,
a túa indignación, co debido temor!
12Ensínanos a contar os nosos días,
para que aprendamos a ser asisados.
13Volve, Señor. Por canto aínda?
Apiádate dos teus servos.
14Dános axiña a fartura da túa misericordia,
para que a nosa vida teña felicidade e ledicia.
15Alégranos polos días en que nos aflixiches,
por tantos anos de coitas.
16Que se vexa a túa obra nos teus servos
e a túa gloria nos teus fillos.
17Que a bondade do Señor, noso Deus, sexa connosco
e que el asegure as accións das nosas mans.
Dereitos reservados: SEPT