Isaías 9
9
1O pobo que camiñaba na escuridade, viu unha grande luz.
Unha luz brillou sobre os que habitaban no país das sombras da Morte.
2Multiplicaches o xúbilo, fixeches grande a ledicia.
Alegráronse coa túa presenza, como coa alegría da seitura,
o mesmo que saltarán de xúbilo ó repartiren o botín.
3Velaí o xugo da súa carga e o varal do seu ombreiro
—o bastón de quen o oprime—: rompíchelos coma o día de Madián.
4Pois toda bota que tropeza con ruído, e todo manto cuberto de sangue
serán para a queima, serán pasto de incendio.
5Pois velaí que nos naceu un meniño, déusenos un fillo:
a soberanía estará sobre o seu ombreiro,
e será invocado con estes seus nomes:
Marabilla de conselleiro, Heroe divino,
Pai eterno, Soberano da Paz.
6Oh, que grande a súa Soberanía!
A paz non terá fin no trono de David e no seu reino,
para afincalo e para afirmalo, co dereito e coa xustiza,
desde agora e para sempre.
O celo do Señor dos Exércitos fará isto.
Sentencia divina contra Israel
7Unha palabra mandou o Señor contra Xacob, e caeu en Israel.
8Coñécea todo o pobo, Efraím e os habitantes de Samaría,
que dicían con orgullo e na soberbia das súas intencións:
9"Se caeron os ladrillos, construiremos con pedra labrada;
se foron cortados os sicómoros, cambiarémolos por cedros".
10Si, o Señor protexeu ó seu inimigo Resín,
acirrou ós seus adversarios,
11A Aram por diante e ós filisteos por detrás,
que devoran a Israel a boca chea.
Por todo isto non se muda a súa ira
e a súa man está aínda estendida.
12Pois o pobo tampouco non se converteu a quen o castigou,
nin busca ó Señor dos Exércitos.
13Por isto o Señor cortoulle a Israel a cabeza e mais o rabo,
a palmeira e o xunco no mesmo día.
14O ancián e o dignitario son a cabeza,
o profeta que dá a coñecer imposturas é o rabo.
15Os condutores deste pobo foron os que o descarreiraron,
e os conducidos foron os destruídos.
16Por isto o meu Señor non será clemente coa xuventude do pobo,
nin terá compaixón dos seus orfos e das súas viúvas,
pois todos eles son malvados e ruíns,
e todas as bocas falan parvadas.
Por todo isto non se muda a súa ira
e a súa man está aínda estendida.
17A ruindade arde coma o lume
que devora silveiras e espiños,
prendeu lume na espesura do bosque,
e lanzou en remuíño unha grande fumareda.
18Co paso do Señor dos Exércitos queda abrasado o país,
e o pobo é pasto do lume,
ninguén ten compaixón de seu irmán.
19Un recolle froitos pola dereita, e queda con fame;
come pola esquerda, e non se farta;
cadaquén ten que comer a carne do seu brazo.
20Menaxés come a Efraím; Efraím, a Menaxés; os dous xuntos a Xudá.
Por todo isto non se muda a súa ira,
e a súa man está aínda estendida.
Currently Selected:
Isaías 9: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
Isaías 9
9
1O pobo que camiñaba na escuridade, viu unha grande luz.
Unha luz brillou sobre os que habitaban no país das sombras da Morte.
2Multiplicaches o xúbilo, fixeches grande a ledicia.
Alegráronse coa túa presenza, como coa alegría da seitura,
o mesmo que saltarán de xúbilo ó repartiren o botín.
3Velaí o xugo da súa carga e o varal do seu ombreiro
—o bastón de quen o oprime—: rompíchelos coma o día de Madián.
4Pois toda bota que tropeza con ruído, e todo manto cuberto de sangue
serán para a queima, serán pasto de incendio.
5Pois velaí que nos naceu un meniño, déusenos un fillo:
a soberanía estará sobre o seu ombreiro,
e será invocado con estes seus nomes:
Marabilla de conselleiro, Heroe divino,
Pai eterno, Soberano da Paz.
6Oh, que grande a súa Soberanía!
A paz non terá fin no trono de David e no seu reino,
para afincalo e para afirmalo, co dereito e coa xustiza,
desde agora e para sempre.
O celo do Señor dos Exércitos fará isto.
Sentencia divina contra Israel
7Unha palabra mandou o Señor contra Xacob, e caeu en Israel.
8Coñécea todo o pobo, Efraím e os habitantes de Samaría,
que dicían con orgullo e na soberbia das súas intencións:
9"Se caeron os ladrillos, construiremos con pedra labrada;
se foron cortados os sicómoros, cambiarémolos por cedros".
10Si, o Señor protexeu ó seu inimigo Resín,
acirrou ós seus adversarios,
11A Aram por diante e ós filisteos por detrás,
que devoran a Israel a boca chea.
Por todo isto non se muda a súa ira
e a súa man está aínda estendida.
12Pois o pobo tampouco non se converteu a quen o castigou,
nin busca ó Señor dos Exércitos.
13Por isto o Señor cortoulle a Israel a cabeza e mais o rabo,
a palmeira e o xunco no mesmo día.
14O ancián e o dignitario son a cabeza,
o profeta que dá a coñecer imposturas é o rabo.
15Os condutores deste pobo foron os que o descarreiraron,
e os conducidos foron os destruídos.
16Por isto o meu Señor non será clemente coa xuventude do pobo,
nin terá compaixón dos seus orfos e das súas viúvas,
pois todos eles son malvados e ruíns,
e todas as bocas falan parvadas.
Por todo isto non se muda a súa ira
e a súa man está aínda estendida.
17A ruindade arde coma o lume
que devora silveiras e espiños,
prendeu lume na espesura do bosque,
e lanzou en remuíño unha grande fumareda.
18Co paso do Señor dos Exércitos queda abrasado o país,
e o pobo é pasto do lume,
ninguén ten compaixón de seu irmán.
19Un recolle froitos pola dereita, e queda con fame;
come pola esquerda, e non se farta;
cadaquén ten que comer a carne do seu brazo.
20Menaxés come a Efraím; Efraím, a Menaxés; os dous xuntos a Xudá.
Por todo isto non se muda a súa ira,
e a súa man está aínda estendida.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT