19
1ایہناں گلّاں دے پِچّھوں مَیں اسمان دے اُتّے جیویں اِک وڈّی جماعت نُوں اُچّی اواز نال ایہہ آکھدیاں سُنیا۔ ہلَّلُویاہ۔ نجات تے جلال تے قُدرت ساڈے خُدا ای دی اے۔ 2کیوں جو اوہدے فیصلے ٹھیک تے دُرست نیں۔ ایس لئی پئی اوس نے اوس وڈّی کسبی دا انصاف کِیتا۔ جِس اپنی حرامکاری نال دُنیا نُوں خراب کِیتا سی۔ تے اوس تُھوں اپنے بندیاں دے لہو دا بدلہ لیا۔ 3فیر دُوجی وار اوہناں آکھیا ہلَّلُویاہ۔ تے اوہدے سڑن دا دُھوں سدا تِیکر اُٹھدا رہے گا۔ 4تے چَوہاں بزُرگاں تے چَوہاں جانداراں ڈِگّ کے خُدا نُوں سجدہ کِیتا جیہڑا تخت اُتّے بَیٹھا ہویا سی۔ تے ایہہ آکھیا پئی آمِین ہلَّلُویاہ۔
لیلے دا ویاہ
5تے تخت وِچوں ایہہ اواز آئی پئی اوہدے توں ڈرن والیو بندیو نِکّے ہو بھانویں وڈّے تُسی سارے ساڈے خُدا دی وڈیائی کرو۔ 6فیر مَیں وڈّی جماعت جِہی اواز تے زور دے پانی جِہی اواز تے بدّلاں دے گجّن جِہی اواز سُنی پئی ہلَّلُویاہ! ایس لئی پئی خُداوند ساڈا خُدا قادرِ مُطلق بادشاہی کر دا اے۔ 7آؤ اسی خُوشی کریئے۔ تے بڑے خُوش ہویئے تے اوہدی وڈیائی کریئے۔ ایس لئی پئی لیلے دا ویاہ آگیا۔ تے اوہدی وَوہٹی اپنے آپ نُوں تیار کر لیا اے۔ 8تے اوہنوں چمکن والے تے صاف مہِین کتانی کپڑے پان دا اختیار دِتّا گیا اے کیوں جو سُچے کتانی کپڑیاں توں پاک لوکاں دی راستبازی دے کمّ مُراد نیں۔
9تے اوس مَینُوں آکھیا لِکھ۔ مُبارک نیں اوہ جیہڑے لیلے دے ویاہ دے میل وِچ سَدّے گئے نیں۔ فیر اوس مَینُوں آکھیا پئی ایہہ خُدا دِیاں سَچیاں گلّاں نیں۔
10تے مَیں اوہنوں سجدہ کرن لئی اوہدیاں پیراں اُتّے ڈِگّا۔ اوس مَینُوں آکھیا خبردار ایہہ نا کر۔ مَیں وی تیرے تے تیرے اوہناں بھراواں دے نال دا بندہ ہاں۔ جِنہاں دے کول یِسُوع دی گواہی اے۔ خُدا نُوں ای سجدہ کر۔
کیوں جو یِسُوع دی گواہی نبُوّت دی رُوح اے۔
چِٹّے گھوڑے دا سوار
11فیر مَیں اسمان نُوں کُھلا ہویا ویکھیا۔ تے کِیہ ویکھنا آں پئی اِک چِٹّا گھوڑا اے۔ تے اوہدے اُتّے اِک سوار اے جیہڑا سَچّا تے برحق اکھواؤندا اے۔ تے اوہ راستی دے نال انصاف تے لڑائی کر دا اے۔ 12تے اوہدیاں اَکھّیاں اَگ دِیاں لاٹاں نیں تے اوہدے سِر اُتّے کِنے سارے تاج نیں۔ تے اوہدا اِک ناں لِکھیا ہویا اے جِہنُوں اوہدے بِناں کوئی ہور نئیں جان دا۔ 13تے اوس ایہو جئے کپڑے پائے ہوئے نیں۔ جِنہاں اُتّے لہو چھِڑکیا ہویا اے۔ تے اوہدا ناں خُدا دا کلام اکھواؤندا اے۔ 14تے اسمان دِیاں فَوجاں چِٹّے گھوڑیاں اُتّے سوار ہو کے تے چِٹّے تے صاف سُچے کتانی کپڑے پا کے اوہدے پِچّھے پِچّھے نیں۔ 15تے قوماں دے مارن لئی اوہدے مُنھ وِچوں اِک تیز تلوار پئی نِکلدی اے۔ تے اوہ لوہے دے ڈنڈے نال اوہناں اُتّے حکُومت کرے گا تے قادرِ مُطلق خُدا دے سخت غضب دی مَے دے حوض وِچ انگور لتاڑے گا۔ 16تے اوہدیاں کپڑیاں تے پٹّ اُتّے ایہہ ناں لِکھیا ہویا اے۔ بادشاہاں دا بادشاہ تے خُداونداں دا خُداوند۔
17فیر مَیں ہور فرِشتے نُوں سُورج اُتّے کھلوتا ہویا ویکھیا تے اوس اُچّی اُچّی اسمان دے وِچکار سارے اُڈن والیاں پکھیرُواں نُوں آکھیا۔ پئی آؤ خُدا دی وڈّی ضیافت وِچ شریک ہون لئی اکٹّھے ہو جاؤ۔ 18پئی تُسی بادشاہاں دا گوشت تے فوجی سرداراں دا گوشت تے زوراوراں دا گوشت تے گھوڑیاں تے اوہناں دے سواراں دا گوشت تے ساریاں بندیاں دا گوشت کھاؤ بھانویں اَزاد ہون بھانویں غُلام۔ بھانویں نِکّے ہون بھانویں وڈّے۔
19فیر مَیں اوس پشُو تے زمین دے بادشاہاں تے اوہناں دِیاں فَوجاں نُوں اوس گھوڑے دے سوار تے اوہدی فَوج نال لڑائی کرن لئی اکٹّھا ہویاں ویکھیا۔ 20تے اوہ پشُو تے اوہدے نال اوہ جُھوٹھا نبی پھڑیا گیا۔ جِس اوہدے سامھنے ایہو جئے نِشان وکھائے سن جِنہاں نال اوس پشُو دا ٹھپّہ لین والیاں تے اوہدے بُت دی پُوجا کرن والیاں نُوں بدراہ کر دِتّا سی۔ اوہ دونویں اَگ دی اوس جِھیل وِچ جِیوندے سُٹّے گئے۔ جیہڑی گندھک نال بَلدی اے۔ 21تے باقی اوس گھوڑے دے سوار دی تلوار نال جیہڑی اوہدے مُنھ وِچوں نِکلدی سی قتل کِیتے گئے تے سارے پکھیرُو اوہناں دے گوشت نال رَجّ گئے۔
