16
خُدا دے قَہر دے پیالے
1فیر مَیں خُدا دی ہیکل وِچوں کِسے نُوں اُچّی اُچّی اوہناں ستّاں فرِشتیاں نُوں ایہہ آکھدیاں سُنیا پئی جاؤ خُدا دے قَہر دے سَتّے پیالے زمین اُتّے لُدّو۔
2سو پہلے نے جا کے اپنا پیالہ زمین اُتّے لُد دِتّا۔ تے جِنہاں بندیاں اُتّے اوس پشُو دا ٹھپّہ سی۔ تے جیہڑے اوہدے بُت دی پُوجا کر دے سن اوہناں نُوں اِک بُرا تے تکلیف دین والا چمرس پَیدا ہوگیا۔
3تے دُوجے نیں اپنا پیالہ سمُندر وِچ لُدیا۔ تے اوہ مُردے دے لہو وانگر بن گیا۔ تے سمُندر دے سارے جاندار مر گئے۔
4تے ترِیجے اپنا پیالہ دریاواں تے پانیاں دیاں چشمیاں اُتّے لُدیا تے اوہ لہو بن گئے۔ 5تے مَیں پانی دے فرِشتے نُوں ایہہ آکھدیاں سُنیا پئی
اے قُدُّوس جیہڑا ہیں تے جیہڑا ہے سی۔ توں عادل ایں
پئی تُوں ایہہ انصاف کِیتا۔
6کیوں جو ایہناں پاک لوکاں تے نبیاں دا لہو
ڈوہلیا سی تے تُوں اوہناں نُوں لہو پیایا
تے اوہ ایسے جوگے نیں۔
7فیر مَیں قُربان گاہ وِچوں ایہہ اواز سُنی پئی
اَے خُداوند خُدا قادرِ مُطلق
بے شک تیرے فیصلے ٹھیک تے سَچّے نیں۔
8تے چوتھے اپنا پیالہ سُورج اُتّے لُدیا تے اوہنوں بندیاں نُوں سیک نال ساڑ دین دا اختیار دِتّا گیا۔ 9تے بندے ڈاڈھے سیک نال سڑ گئے۔ تے اوہناں خُدا دے ناں دی بابت کُفر بکیا جیہڑا ایہناں آفتاں اُتّے اختیار رکھدا اے۔ تے تَوبہ نا کِیتی پئی اوہدی وڈیائی کر دے۔
10تے پن جیویں اپنا پیالہ اوس پشُو دے تخت اُتّے لُدیا۔ تے اوہدی بادشاہی وِچ ہنیرا پَے گیا۔ تے پِیڑ دے مارِیاں لوک اپنیاں جِیبھاں وَڈّھن لگّے۔ 11تے اپنے دُکھاں تے چمرساں دے سببّوں اسمان دے خُدا دی بابت کُفر بکیا تے اپنیاں کمّاں توں تَوبہ نا کِیتی۔
12تے چھیویں اپنا پیالہ وڈّے دریا فرات اُتّے لُدیا تے۔ اوہدا پانی سُک گیا پئی چڑھدے ولّوں آؤن والیاں بادشاہاں دے لئی راہ تیار ہو جاوے۔ 13فیر مَیں اوس ناگ دے مُنھ وِچوں تے اوس پشُو دے مُنھ توں تے اوس جُھوٹھے نبی دے مُنھ وِچوں تَرے ناپاک رُوحاں ڈَڈُؤاں وانگر نِکل دیاں ویکھیاں۔ 14ایہہ شیطاناں دِیاں نِشان وکھان والیاں رُوحاں نیں جیہڑیاں قادرِ مُطلق خُدا دے وڈّے دِن دی لڑائی دے واسطے اکٹّھیاں کرن لئی ساری دُنیا دے بادشاہاں کول نِکل کے جاندِیاں نیں 15(ویکھو مَیں چور وانگر آؤناں آں دھنّ اوہ اے جیہڑا جاگدا اے تے اپنی پوشاک دی راکھی کر دا اے پئی ننگا نا پِھرے تے لوک اوہنوں بے لہنگا نا ویکھن۔) 16تے اوہناں نیں اوہناں نُوں اوتھے اکٹّھیاں کِیتا جِہدا ناں عِبرانی وِچ ہرمجدون اے۔
17تے ستویں اپنا پیالہ وَا اُتّے لُدیا تے خُدا دی ہیکل دے تخت ولّوں بڑے زور دی ایہہ اواز آئی۔ پئی مُک گیا۔ 18فیر بدّلی چمکن تے گجّن لگّی تے اَوازاں آئِیاں تے اِک ایڈا وَڈا بھنچال آیا پئی جدوں توں اِنسان پَیدا ہویا اے ایڈا وَڈا تے ڈاہڈا بھنچال کَدے نئیں سی آیا۔ 19فیر اوس وڈّے شہر دے تَرے ٹوٹے ہوگئے۔ تے قوماں دے شہر ڈِگّ پئے تے وَڈا شہر بابل خُدا دے حضُور یاد کِیتا گیا پئی اوہنوں اپنے ڈاہڈے غضب دی مَے دا پیالہ پِیائے۔ 20تے ہر اِک ٹاپُو اپنے تھاں توں ٹل گیا تے پہاڑاں دا پَتا نا لگّا۔ 21تے اسمان توں بندیاں اُتّے مَن مَن جیڈے وڈّے وڈّے گڑے پئے تے ایس واسطے پئی ایہہ آفت بڑی ڈاھڈی سی ایس لئی لوکاں گڑیاں دی آفت دے سببّوں خُدا دی بابت کُفر بکیا۔
