11
دو گواہ
1تے مَینُوں ڈنڈے وانگر اِک کانا دِتّا گیا تے کِسے آکھیا پئی اُٹھ کے خُدا دی ہیکل تے قُربان گاہ تے اوہدے وِچ بندگی کرن والیاں نُوں کچّھ۔ 2تے اوس ویہڑے نُوں جیہڑا ہیکل دے باہر اے اوہنوں چھڈ دے تے اوہنوں نا کچّھ کیوں جو اوہ غیر قوماں نُوں دِتّا گیا ہے۔ اوہ پاک شہر نُوں بتالی مِہنے پیراں ہیٹھ لتاڑن گِیاں۔ 3تے مَیں اپنے دو گواہاں نُوں اختیار دیاں گا تے اوہ ترپّڑ اُتّے لے کے اِک ہزار دو سَو سَٹّھ دِن نبُوّت کرن گے۔
4ایہہ اوہ ای زَیتُون دے دو بُوٹے تے دو دیوے نیں جیہڑے زمین دے خُداوند دے سامھنے کھلوتے نیں۔ 5تے جے کوئی اوہناں دا نُقصان کرنا چاہندا اے تے اوہناں دے مُنھ توں اَگ نِکل کے اوہناں دیاں وَیرِیاں نُوں کھا جاندی اے تے جے کوئی اوہناں دا نُقصان چاہے گا تاں اوہ ضرُور اِنجے ماریا جائے گا۔ 6اوہناں نُوں اختیار اے۔ پئی اسمان نُوں بند کر دین تاں جو اوہناں دی نبُوّت دے زمانے وِچ مینہ نا وَسّے تے پانیاں اُتّے اوہناں دا اختیار اے پئی اوہناں نُوں لہو بنا دین تے جِنّی وار اوہناں دا دِل کرے۔ زمین اُتّے ہر طرح دی بلا لیاؤن۔ 7جد اوہ اپنی گواہی دے لین گے تے اوہ پشُو جیہڑا کھڈے وِچوں نِکلے گا اوہناں نال لڑ کے اوہناں نُوں جِت لے گا۔ تے اوہناں نُوں مار چھڈے گا۔ 8تے اوہناں دِیاں لاشاں اوس وڈّے شہر دے بازار وِچ پئیاں رہن گِیاں جیہڑا رُوحانی طَور نال سدُوم تے مِصر اکھواؤندا اے جِتّھے اوہناں دا خُداوند وی صلِیب دِتّا گیا سی۔ 9تے اُمّتاں تے گھرانیاں تے اہلِ زبان تے قوماں وِچوں لوک اوہناں دِیاں لاشاں نُوں ساڈھے تَرے دِن تِیکر ویکھدے رہن گے تے اوہناں دِیاں لاشاں نُوں قبر وِچ نا رکھن دین گے۔ 10تے زمین دے رہن والے اوہناں دے مرن توں خُوش ہون گے تے مَوج کرن گے تے آپو وِچ تحفے گھلّن گے۔ کیوں جو ایہناں دوہاں نبیاں زمین دے رہن والیاں نُوں ستایا سی۔ 11تے ساڈھے تَرے دِناں پِچّھوں خُدا ولّوں اوہناں وِچ زِندگی دی رُوح آئی تے اوہ اپنے پیراں اُتّے کھلو گئے تے اوہناں دے ویکھن والیاں نُوں بڑا ڈر لگّا۔ 12تے اوہناں نُوں اسمان اُتّوں اِک زور دی اواز سُنائی دِتّی۔ پئی ایتھے اُتّے آ جاؤ۔ تے اوہ بدّلاں اُتّے سوار ہو کے اسمان اُتّے چڑھ گئے تے اوہناں دے وَیری اوہناں نُوں ویکھدے پئے سن۔ 13فیر اوسے ویلے اِک وَڈا سارا بھنچال آگیا تے شہر دا دسواں حِصّہ ڈِگّ پیا تے اوس بھنچال نال سَتّ ہزار بندے مر گئے تے باقی ڈر گئے۔ تے اسمان دے خُدا دی وڈیائی کِیتی۔
14دُوجا افسوس ہوگیا ویکھو ترِیجا افسوس چھیتی آؤن والا اے۔
ستوِیں تُرہی
15تے جدوں ستویں فرِشتے تُرہی نُوں پُھوک ماری۔ تے اسمان اُتّے بڑیاں اَوازاں ایہہ آکھدیاں پَیدا ہویاں۔ پئی دُنیا دی بادشاہی ساڈے خُداوند تے اوہدے مسِیح دی ہوگئی تے اوہ ہمیشہ تِیکر بادشاہی کرے گا۔ 16تے چَوہاں بزُرگاں جیہڑے خُدا دے سامھنے اپنیاں اپنیاں تختاں اُتّے بَیٹھے ہوئے سن مُنھ پرنے ڈِگّ کے خُدا نُوں سجدہ کِیتا۔ 17تے ایہہ آکھیا پئی
اَے خُداوند خُدا قادرِ مُطلق جیہڑا ہے تے جیہڑا ہے سی۔
اسی تیرا شُکر کرنے آں کیوں جو تُوں اپنی بڑی قُدرت نُوں ہتّھ وِچ لے کے بادشاہی کِیتی۔
18تے قوماں نُوں غُصّہ آیا
تے تیرا غضب اُتر آیا۔
تے اوہ ویلا آ گیا پئی مُردیاں دی عدالت کِیتی جائے
تے تیرے بندیاں نبیاں تے پاک لوکاں
تے اوہناں نِکّے وڈّیاں نُوں جیہڑے تیرے ناں توں ڈردے نیں
بدلہ دِتّا جائے
تے زمین دے برباد کرن والیاں نُوں برباد کِیتا جائے۔
19تے خُدا دی ہیکل جیہڑی اسمان اُتّے اے کھولی گئی تے اوہدی ہیکل وِچ اوہدے عہد دا صندُوق وکھالی دِتّا تے بدّلِیاں چمکیاں تے گِجّیاں تے اَوازاں آئِیاں۔ تے بھنچال آیا۔ تے بڑا گڑا پیا۔
