2
تھِسّلُنِیکے وِچ پَولُس دا کمّ
1بھراؤ! تُسی جان دے ہو پئی ساڈا تُہاڈے کول آؤنا بے فائدہ نا ہویا۔ 2سگوں تُہانوں پتا اے۔ پئی بھانویں اساں فِلپّی وِچ دُکھ جھلیا تے بے عِزّت ہوئے۔ پر فیر وی سانُوں اپنے خُداوند وِچ ایہہ دلیری مِلی۔ پئی خُداوند دی خُوشخبری جان توڑ کے تُہانوں سُنائیے۔ 3کیوں جو ساڈی نصِیحت نا بدراہی نال نا ناپاکی نال نا دھوکھے بازی نال اے۔ 4پر جیویں اسی خُدا کولوں منظُور ہوئے۔ پئی خُوشخبری ساڈے سپُرد کِیتی جائے۔ اوسے طرح اسی بیان کرنے آں۔ بندیاں نُوں نئیں پر خُدا نُوں خُوش کرن لئی۔ جیہڑا ساڈے دِلاں نُوں پرکھدا اے۔ 5کیوں جو تُسی جان دے ہو پئی اساں کدی وی خُوشامد والیاں گلّاں نا کِیتیاں۔ نا اوہناں نُوں لوبھ دا پردہ بنایا۔ خُدا گواہ اے۔ 6تے اسی لوکاں توں عِزّت نئیں چاہندے نا تُہاتھوں نا ہورناں توں۔ بھانویں مسِیح دے رسُول ہون دے سببّوں تُہاڈے اُتّے بھار پا سکنے آں۔ 7سگوں جیویں دائی اپنے بچّیاں نُوں پالدی اے۔ اوسے طرح اسی تُہاڈے وِچ نرمی نال رہے۔ 8ایسے طرح اسی تُہاڈے چاہ وند ہو کے نِرے خُدا دی خُوشخبری نئیں پر اپنی جان تِیکر دے دین نُوں راضی ساں۔ ایس لئی پئی تُسی ساڈے پیارے ہوگئے سو۔ 9کیوں جو بھراؤ تُہانوں ساڈی محنت تے سختی یاد اے۔ دِنے راتِیں مزدُوری کر کے تُہاڈے کول خُدا دی خُوشخبری دی منادی کِیتی۔ تاں جو تُہاڈے وِچوں کِسے اُتّے بھارُو نا ہوئے۔ 10تُسی گواہ ہو۔ تے خُدا وی گواہ اے۔ پئی ساڈا رویّہ تُہاڈے نال جِنہاں اِیمان لے آؤندا اے کیہو جیہا پاک تے راست تے بے عیب سی۔ 11جیویں تُسی جان دے ہو۔ پئی پئیو اپنے بچّیاں نال کر دا اے ایویں ای اسی وی تُہاڈے وِچوں ہر اِک نُوں نصِیحت کر دے تے دلاسا دیندے تے سمجھاؤندے رہے۔ 12تاں جو تُہاڈا چال چَلّن اوس خُدا دے وانگُوں ہوئے جیہڑا تُہانوں اپنی بادشاہی تے جلال وِچ سدّدا اے۔
13ایس لئی اسی وی ہر ویلے خُدا دا شُکر کرنے آں پئی جدوں تُساں خُدا دے سنیہے دا کلام ساڈی راہِیں سُنیاں تدوں تُساں اوہنوں بندیاں دا کلام سمجھ کے نئیں پر (جو اوہ سَچ مُچ ہے وی۔) خُدا دا کلام جان کے قبول کِیتا تے اوہ تُہاڈے اِیمان لیاؤن والیاں وِچ کمّ وی پیا کر دا اے۔ 14ایس لئی پئی تُسی بھراؤ خُدا دی اوہناں کلِیسیاواں دے نمونے اُتّے چَلّن والے بن گئے۔ جیہڑیاں یہُودیہ وِچ مسِیح یِسُوع وِچ نیں۔ کیوں جو تُساں وی اپنے مُلکی بھراواں توں ہو تکلیفاں سَہیاں جیہڑیاں اوہناں وی یہُودِیاں کولوں۔ 15جِنہاں خُداوند یِسُوع مسِیح تے نبیاں نُوں وی مار سُٹّیا تے سانُوں دھکّے مار کے باہر کڈھ چھڈیا۔ اوہ خُدا نُوں پسند نئیں۔ تے سارے بندیاں دے برخلاف نیں۔ 16اوہ سانُوں غیر قوماں اگّے اوہناں دی نجات لئی کلام سُنان توں ڈَکدے نیں تاں جو اوہناں دے گُناہاں دا پیالہ سدا بھریا رہے۔ پر اوہناں اُتّے حد درجے دا غضب آگیا۔
پَولُس اوہناں دے نال دُوجی وار مُلاقات کرنا چاہندا اے
17پر بھراؤ! اسی جو تھوڑے چِر تِیکر تُہاڈے نالوں نِکھڑ گئے۔ بھانویں دِلوں نئیں ساں نِکھڑے۔ اساں بڑی چاہ نال تُہاڈی صُورت ویکھن دی ہور وی وَدّھ حیلہ کِیتا۔ 18ایس لئی اساں (یعنی مَیں پَولُس) اِک وار نئیں سگوں دو واری تُہاڈے کول آؤن دا اِرادہ کِیتا۔ تے شیطان سانُوں ڈکیا۔ 19بھلا آس تے خُوشی تے فخر دا تاج کِیہ اے؟ کِیہ اوہ ساڈے خُداوند یِسُوع دے سامھنے اوہدے آؤن دے ویلے تُسی نا ہوؤگے؟ 20کیوں جو ساڈا جلال تے ساڈی خُوشی تُسی ای ہو۔
