Jesaja 49
49
De Kjnajcht vom Harn: Licht fa de Heiden un Heil fa Israel
1Hieet opp mie, jie Inslen, un moakjt opp, jie wiede Velkja! De Har haft mie beroopen vom Muttalief aun, haft von miene Muttaschoot aun mienen Nomen jedocht. 2Un hee moakt mien Mul aus een schoapet Schwieet, haft mie vestoaken em Schauten von siene Henj; un hee muak mie to eenem glauten Feila, haft mie en sienem Boagenhaulta vestoaken. 3Un hee säd to mie: Du best mien Kjnajcht, best Israel, aun däm ekj mie veharlichen woa. 4Oba ekj säd: Emsonst ha ekj mie aufjemieecht, vejäfs un fa nuscht miene Krauft vebrukt; doch mien Rajcht es bie däm Harn un mien Loon bie mienem Gott. 5Un nu sajcht de Har, dee mie vom Muttalief aun too sienem Kjnajcht jemoakt haft, om Jakob no am trigjtobrinjen, un Israel es nich jesaumelt worden; oba ekj sie jeieet enne Uagen Gottes, un mien Gott es miene Krauft jeworden, - 6jo, hee sajcht: Daut es too jerinj, daut du mien Kjnajcht best, om de Stam Jakob opptorechten un de Bewoade von Israel trigjtobrinjen; ekj ha die uk toom Licht de Nazionen jesat, om mien Heil to sennen bat aun daut Enj de Ieed.
7Soo sajcht de Har, de Erleesa Israels, sien Heilja, to däm von aulemaun Veachta, to däm Aufschu de Nazion, to däm Kjnajcht de Harscha: Kjennichs woaren daut seenen un oppstonen, Ferschten, un see woaren sikj hanschmieten, om Gottes wellen, dee tru es, daut Heilje Israel, dee die erwält haft. 8Soo sajcht de Har: Too aunjenäme Tiet ha ekj die erhieet, un aum Heilsdach ha ekj die jeholpen. Un ekj woa die bewoaren un die toom Bunt em Volkj saten, om daut Launt opptorechten, om de vewusten Oawdeel uttodeelen, 9om de Jefangne too sajen: Got rut! No dän, dee enne Diestanis sent: Komt nom Licht! See woaren aune Wäaj weiden, un opp aule kole Aunboaj woat äare Weid sennen; 10see woaren nich hungren un nich darschten, un nich Hett noch de Sonn woat an trafen. Dan äa Erboarma woat an fieren un woat an leiden aun Wotakjwalen. 11Un aule miene Boaj well ekj too Wäaj moaken, un miene Gaussen woaren huach woaren. 12Kjikj, dise woaren von wiet komen, un kjikj, dise vom Nuaden un vom Wasten, un dise ut däm Launt Sinim. 13Jubelt, jie Himmel, un sie froo, du Ieed; un jie Boaj, bräakjt en Jubel ut! Dan de Har haft sien Volkj jetreest, un om siene Älendje erboarmt hee sikj.
Kloagen, Treesten un Israel woat wada häajestalt
14Un Zion säd: De Har haft mie veloten, un de Har haft mie vejäten. 15Kunn uk eene Fru äa Brostkjint vejäten, daut see sikj nich erboarmt äwa däm Sän von äarem Lief? Sullen selfst dise vejäten, ekj woa die nich vejäten. 16Kjikj, en miene beid Henj ha ekj die enennjetäkjent; diene Miaren sent emma ver mie. 17Diene Kjinja spooden sikj doahan, diene Vedoawa un diene Vewiesta gonen von die wajch. 18Häw diene Uagen om die opp un kjikj: See aule vesaumlen sikj, komen no die. Soo woa ekj läw, sajcht de Har, du woascht an ons aus een Jeschmeiss aunlajen un die doamet ombinjen aus eene Brut. 19Dan diene Trimma un diene Wieste un dien vewustet Launt - jo, nu woascht du too enj woaren fa de Bewona; un diene Vedoawa woaren wietauf sennen. 20De Kjinja von diene Kjinjaloosichkjeit woaren ver diene Uaren sajen: De Rum es mie too enj; moak mie Plauz, daut ekj wonen kaun. 21Un du woascht en dienem Hoat sajen: Wäa haft mie dise Jebuaren, doa ekj doch kjeene Kjinja haud un onfruchtboa wia, vebaunt un omhäa errent? Un dise, wäa haft dee grootjetrocken? Kjikj, ekj wia doch auleen äwajebläwen; dise, woa wieren see?
22Soo sajcht de Har, Gott: Kjikj, ekj woa miene Haunt no de Nazionen opphäwen, un no de Velkja han mien Tieekjen opprechten; un see woaren diene Säns em Bossem brinjen, un diene Dajchta woaren opp de Schulren jedroacht woaren. 23Un Kjennichs woaren diene Fläaja sennen, un äare Ferschtefrues diene Aume; see woaren sikj ver die hanschmieten met däm Aunjesecht oppe Ieed, un däm Stoff von diene Feet lekjen. Un du woascht erfoaren, daut ekj de Har sie: Dee opp mie vetruen, woaren nich beschämt woaren.
24Sull woll von eenem Held de Raup wajchjeräten woaren? Ooda sullen nom Rajcht Jefangne wajchranen? 25Jo, soo sajcht de Har: Uk de Jefangne von däm Held woaren am wajchjeräten woaren, un de Raup de Jewaultje woat wajchranen. Un ekj woa däm befälen, dee die bekjamft; un woa diene Kjinja raden. 26Un ekj woa diene Bedrekja met äarem ieejnen Fleesch speise, un von äarem Bloot sellen see bedrunken woaren aus von jungen Wien. Un aulet Fleesch woat erkjanen, daut ekj, de Har, dien Rada sie, un ekj, de Majchtja von Jakob, dien Erleesa.
Currently Selected:
Jesaja 49: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
Jesaja 49
49
De Kjnajcht vom Harn: Licht fa de Heiden un Heil fa Israel
1Hieet opp mie, jie Inslen, un moakjt opp, jie wiede Velkja! De Har haft mie beroopen vom Muttalief aun, haft von miene Muttaschoot aun mienen Nomen jedocht. 2Un hee moakt mien Mul aus een schoapet Schwieet, haft mie vestoaken em Schauten von siene Henj; un hee muak mie to eenem glauten Feila, haft mie en sienem Boagenhaulta vestoaken. 3Un hee säd to mie: Du best mien Kjnajcht, best Israel, aun däm ekj mie veharlichen woa. 4Oba ekj säd: Emsonst ha ekj mie aufjemieecht, vejäfs un fa nuscht miene Krauft vebrukt; doch mien Rajcht es bie däm Harn un mien Loon bie mienem Gott. 5Un nu sajcht de Har, dee mie vom Muttalief aun too sienem Kjnajcht jemoakt haft, om Jakob no am trigjtobrinjen, un Israel es nich jesaumelt worden; oba ekj sie jeieet enne Uagen Gottes, un mien Gott es miene Krauft jeworden, - 6jo, hee sajcht: Daut es too jerinj, daut du mien Kjnajcht best, om de Stam Jakob opptorechten un de Bewoade von Israel trigjtobrinjen; ekj ha die uk toom Licht de Nazionen jesat, om mien Heil to sennen bat aun daut Enj de Ieed.
7Soo sajcht de Har, de Erleesa Israels, sien Heilja, to däm von aulemaun Veachta, to däm Aufschu de Nazion, to däm Kjnajcht de Harscha: Kjennichs woaren daut seenen un oppstonen, Ferschten, un see woaren sikj hanschmieten, om Gottes wellen, dee tru es, daut Heilje Israel, dee die erwält haft. 8Soo sajcht de Har: Too aunjenäme Tiet ha ekj die erhieet, un aum Heilsdach ha ekj die jeholpen. Un ekj woa die bewoaren un die toom Bunt em Volkj saten, om daut Launt opptorechten, om de vewusten Oawdeel uttodeelen, 9om de Jefangne too sajen: Got rut! No dän, dee enne Diestanis sent: Komt nom Licht! See woaren aune Wäaj weiden, un opp aule kole Aunboaj woat äare Weid sennen; 10see woaren nich hungren un nich darschten, un nich Hett noch de Sonn woat an trafen. Dan äa Erboarma woat an fieren un woat an leiden aun Wotakjwalen. 11Un aule miene Boaj well ekj too Wäaj moaken, un miene Gaussen woaren huach woaren. 12Kjikj, dise woaren von wiet komen, un kjikj, dise vom Nuaden un vom Wasten, un dise ut däm Launt Sinim. 13Jubelt, jie Himmel, un sie froo, du Ieed; un jie Boaj, bräakjt en Jubel ut! Dan de Har haft sien Volkj jetreest, un om siene Älendje erboarmt hee sikj.
Kloagen, Treesten un Israel woat wada häajestalt
14Un Zion säd: De Har haft mie veloten, un de Har haft mie vejäten. 15Kunn uk eene Fru äa Brostkjint vejäten, daut see sikj nich erboarmt äwa däm Sän von äarem Lief? Sullen selfst dise vejäten, ekj woa die nich vejäten. 16Kjikj, en miene beid Henj ha ekj die enennjetäkjent; diene Miaren sent emma ver mie. 17Diene Kjinja spooden sikj doahan, diene Vedoawa un diene Vewiesta gonen von die wajch. 18Häw diene Uagen om die opp un kjikj: See aule vesaumlen sikj, komen no die. Soo woa ekj läw, sajcht de Har, du woascht an ons aus een Jeschmeiss aunlajen un die doamet ombinjen aus eene Brut. 19Dan diene Trimma un diene Wieste un dien vewustet Launt - jo, nu woascht du too enj woaren fa de Bewona; un diene Vedoawa woaren wietauf sennen. 20De Kjinja von diene Kjinjaloosichkjeit woaren ver diene Uaren sajen: De Rum es mie too enj; moak mie Plauz, daut ekj wonen kaun. 21Un du woascht en dienem Hoat sajen: Wäa haft mie dise Jebuaren, doa ekj doch kjeene Kjinja haud un onfruchtboa wia, vebaunt un omhäa errent? Un dise, wäa haft dee grootjetrocken? Kjikj, ekj wia doch auleen äwajebläwen; dise, woa wieren see?
22Soo sajcht de Har, Gott: Kjikj, ekj woa miene Haunt no de Nazionen opphäwen, un no de Velkja han mien Tieekjen opprechten; un see woaren diene Säns em Bossem brinjen, un diene Dajchta woaren opp de Schulren jedroacht woaren. 23Un Kjennichs woaren diene Fläaja sennen, un äare Ferschtefrues diene Aume; see woaren sikj ver die hanschmieten met däm Aunjesecht oppe Ieed, un däm Stoff von diene Feet lekjen. Un du woascht erfoaren, daut ekj de Har sie: Dee opp mie vetruen, woaren nich beschämt woaren.
24Sull woll von eenem Held de Raup wajchjeräten woaren? Ooda sullen nom Rajcht Jefangne wajchranen? 25Jo, soo sajcht de Har: Uk de Jefangne von däm Held woaren am wajchjeräten woaren, un de Raup de Jewaultje woat wajchranen. Un ekj woa däm befälen, dee die bekjamft; un woa diene Kjinja raden. 26Un ekj woa diene Bedrekja met äarem ieejnen Fleesch speise, un von äarem Bloot sellen see bedrunken woaren aus von jungen Wien. Un aulet Fleesch woat erkjanen, daut ekj, de Har, dien Rada sie, un ekj, de Majchtja von Jakob, dien Erleesa.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.