Judges 11

Jephthah, the Champion-Deliverer

1Yahweh raised up a brave, fearless champion from Gilead to deliver Israel. His name was Jephthah, and he was the son of a prostitute. His father Gilead # 11:1 Gilead was both a person (Num. 26:29) and is also the eponymous territory in northern Transjordan. However, some scholars believe the Hebrew text is using something of a figure of speech, “[the region of] Gilead fathered Jephthah,” meaning that no one knows who his father was since so many men had relations with the prostitute. 2had other sons by his wife, and when they grew up, they forced Jephthah to leave home. They said to him, “You will inherit nothing of our father’s wealth because you are the son of another woman.” # 11:2 Jephthah means “he opens up.” Jephthah, the eighth deliverer, had a questionable past, like many of God’s champions today. God will include even a person with a social stigma in God’s “honor roll” of faith (see Heb. 11:32). This is God’s grace. 3Jephthah fled from his half brothers and lived in the land of Tob. # 11:3 Jewish commentators state that Tob was the name of the ruler of that land. Tob means “good.” Scholars believe that the land of Tob was southeast of Lake Galilee and could be another name for Hippos in the Decapolis. There he recruited a gang of lawless mercenaries who traveled around with him.

4Sometime later, the Ammonites waged war against Israel. 5When they attacked Israel, the leaders of Gilead went to the land of Tob to find Jephthah and to bring him back from exile. 6Swallowing their pride, they said to him, “Come and lead us so that we can fight the Ammonites.”

7Jephthah answered, “You’re the very people who hated me so much that you kicked me out of my father’s house. Why are you coming to me now that you’re in trouble?”

8They said to Jephthah, “We’re turning to you now because we want you to lead us in battle. Come and fight the Ammonites. You’re the one we need!”

9Jephthah said to them, “Very well. If you take me back home to fight the Ammonites and Yahweh gives me victory, then you will make me your ruler. Agreed?”

10“That’s right,” they replied. “With Yahweh as our witness, # 11:10 Or “Yahweh will be listening between us.” This implies that God would punish either party if they broke the covenant. we pledge our loyalty to you.” 11So Jephthah returned home with the leaders of Gilead, and the people made him their commander and ruler. Jephthah stated his terms # 11:11 Or in modern terms, “his oath of office.” in a solemn ceremony at Mizpah in the presence of Yahweh.

Jephthah’s Diplomacy

12Then Jephthah sent messengers to the king of Ammon to ask, “What is your quarrel with us? Why have you invaded our country?”

13The king of Ammon answered Jephthah’s messengers, “When the Israelites came out of Egypt, they seized my land from the River Arnon to the River Jabbok, as far as the River Jordan. Now give it all back, and we’ll be at peace.”

14Jephthah again sent messengers back to the king of Ammon 15with this answer: “Israel seized neither the land of Moab nor the land of Ammon. 16When the Israelites left Egypt, they passed through the desert to the Red Sea and came to Kadesh. 17They sent messengers to the king of Edom requesting permission to go through his land, but the king of Edom refused. They also asked the king of Moab, but he too would not cooperate. So the Israelites were forced to remain at Kadesh. 18Leaving from there, they traveled through the desert in order to bypass the land of Edom and the land of Moab. When they arrived at the east side of Moab, on the other side of the River Arnon, they made camp there, but they did not cross the Arnon because it was Moab’s boundary. 19Then, the Israelites dispatched messengers to Sihon, the Amorite king of Heshbon, and requested his permission to go through his country to their own land. 20Because Sihon did not trust Israel, he assembled his whole army, made camp at Jahaz, and attacked Israel. 21But Yahweh, the mighty God of Israel, gave the Israelites victory over Sihon and his army. So the Israelites took possession of all the territory of the Amorites who lived in that land. 22Then they occupied all the Amorite territory from the Arnon in the south to the Jabbok in the north and from the desert in the east to the Jordan in the west. 23Since it was Yahweh the mighty God of Israel who drove out the Amorites for his people, the Israelites, 24who do you think you are to try to take it back? You should be satisfied with whatever land your god Chemosh # 11:24 Chemosh means “swift subduer.” A later king of Moab sacrificed his son as a burnt offering to the god Chemosh (see 2 Kings 3:27). has won for himself, but we are going to keep everything that Yahweh our mighty God has given us. 25Do you think you’re stronger than Moab’s king Balak son of Zippor? # 11:25 See Num. 22:2; Deut. 23:4; Josh. 24:9. He never challenged Israel over disputed land, did he? Did he ever go to war against us? 26For three hundred years, Israel has been living here and occupying Heshbon, Aroer, and the towns around them, and all the cities on the banks of the Arnon River. Why have you waited until now to try to take them back? 27No, I have not wronged you; rather, you are doing me wrong by attacking me. Let Yahweh be the judge, and let him decide today which of us is right, Israel or Ammon.”

28But the king of Ammon ignored Jephthah’s message.

Jephthah’s Foolish Vow

29Then the Spirit of Yahweh rushed upon Jephthah and empowered him. He and his men marched through Gilead and Manasseh and returned to Mizpah in Gilead, and from there, he stalked the Ammonites. 30Jephthah promised Yahweh: “If you give me victory over the Ammonites, 31I will offer up to you as a burnt offering the first thing that comes out of my house to greet me when I return in victory. I will sacrifice that one as an offering to you.” # 11:31 The custom of the day was to house both livestock and family together. No doubt, Jephthah assumed it would be an animal he would offer or perhaps a servant, but not his daughter.

32So Jephthah crossed the river with his men to fight the Ammonites, and Yahweh gave him victory. 33He struck at them from Aroer to the area near Minnith, # 11:33 Minnith means “distribution.” Minnith was a district east of the Jordan known for growing wheat and corn. twenty villages in all, and as far as Abel Keramim. # 11:33 Or “meadow of the vineyards.” The Israelites brought the Ammonites down to the dust # 11:33 Or “he humbled [humiliated] the Ammonites.” in a great slaughter.

Jephthah’s Daughter

34When Jephthah arrived home at Mizpah, his daughter came hurrying out of the house to welcome her father home, dancing to the rhythm of tambourines. She was his only child—his one and only. 35When he realized who had come out, he ripped his cloak and was overcome with grief. He exclaimed, “Oh no! My dearest daughter, you have torn my heart to shreds! # 11:35 Or “you have driven me to my knees.” Must it be you I offer? # 11:35 Or “you have become a stumbling block to me.” I have made a solemn promise to Yahweh, and I cannot retract it!”

36She said to him, “My father, you have made a vow to Yahweh and he has delivered you from your enemies, the Ammonites. Do to me what you promised him you would do. 37But please grant me one thing. Spare me for two months and let me go with my friends to grieve. Let me be free to wander on the hills and to lament my sad fate.” # 11:37 Or “weep over my virginity.”

38“Go,” he replied, and he sent her away for two months. She and her friends went into the mountains and grieved because she was going to die unmarried and childless. 39After two months, she returned to her father, and Jephthah fulfilled his vow to Yahweh. His daughter died still a virgin.

(This was the origin of the custom in Israel 40that young women would go away each year to grieve and lament for the daughter of Jephthah of Gilead.)

Currently Selected:

Judges 11: TPT

Highlight

Copy

Compare

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in

Learn More About The Passion Translation

ผู้วินิจฉัย 11

1เยฟธาห์เป็นชาวกิเลอาด เขาเป็นนักรบที่เก่งกล้า แต่เขาเป็นลูกของโสเภณี กิเลอาดเป็นพ่อของเขา

2เมียของกิเลอาดก็เกิดลูกชายหลายคนให้กับเขา เมื่อลูกชายพวกนั้นของนางโตขึ้น พวกเขาก็ไล่เยฟธาห์ออกไป พวกเขาพูดว่า “เจ้าไม่มีส่วนในมรดกของบ้านพ่อเรา เพราะเจ้าเป็นลูกของหญิงอื่น” 3ดังนั้นเยฟธาห์จึงหนีไปจากพี่น้องของเขา และไปอาศัยอยู่ในแผ่นดินของโทบ พวกนักเลงหัวไม้มั่วสุมอยู่กับเยฟธาห์และติดตามเขา

4ต่อมาภายหลัง ชาวอัมโมนไปทำสงครามกับชาวอิสราเอล 5เมื่อชาวอัมโมนไปทำสงครามกับชาวอิสราเอล พวกผู้นำอาวุโสของกิเลอาดก็มาพาเยฟธาห์ไปจากแผ่นดินโทบ 6พวกเขาพูดกับเยฟธาห์ว่า “มาเป็นแม่ทัพให้กับพวกเราหน่อย เพื่อเราจะไปต่อสู้กับชาวอัมโมน”

7เยฟธาห์พูดกับพวกผู้นำอาวุโสของกิเลอาดว่า “พวกท่านไม่ได้รังเกียจข้าและขับไล่ข้าออกจากบ้านของพ่อข้าหรอกหรือ แล้วท่านจะมาหาข้าทำไมเวลาที่ท่านมีปัญหา”

8พวกผู้นำอาวุโสของกิเลอาดพูดกับเยฟธาห์ว่า “สาเหตุที่พวกเรากลับมาหาท่านในขณะนี้ ก็เพื่อให้ท่านไปกับพวกเราและไปสู้รบกับชาวอัมโมน และกลายเป็นหัวหน้าพวกเราปกครองชาวกิเลอาดทั้งหมด”

9เยฟธาห์พูดกับพวกผู้นำอาวุโสของกิเลอาดว่า “ถ้าข้ากลับไปเพื่อสู้รบกับชาวอัมโมน และถ้าพระยาห์เวห์ยอมมอบพวกมันให้กับข้า พวกท่านจะให้ข้าเป็นหัวหน้าพวกท่านจริงหรือ”

10พวกผู้นำอาวุโสของกิเลอาดพูดกับเยฟธาห์ว่า “พระยาห์เวห์เป็นพยาน เราจะทำตามที่ท่านพูดแน่นอน” 11ดังนั้นเยฟธาห์จึงไปกับพวกผู้นำอาวุโสของกิเลอาด และประชาชนก็ตั้งเขาเป็นหัวหน้าและเป็นแม่ทัพของพวกเขา แล้วเยฟธาห์ก็พูดซ้ำคำพูดของเขาต่อหน้าพระยาห์เวห์ที่มิสปาห์

12เยฟธาห์ใช้คนส่งข่าวไปถึงกษัตริย์ของชาวอัมโมนว่า “ท่านมีเรื่องอะไรกับข้าหรือ ถึงได้ยกมาต่อสู้กับแผ่นดินของข้า”

13กษัตริย์ของชาวอัมโมนตอบคนส่งข่าวของเยฟธาห์ว่า “เพราะชาวอิสราเอลได้ยึดครองแผ่นดินของข้าทั้งหมดจากแม่น้ำอารโนน ถึงแม่น้ำยับบอก ถึงแม่น้ำจอร์แดน เมื่อพวกเขาออกมาจากอียิปต์ บัดนี้ขอท่านคืนเมืองเหล่านั้นให้กับข้าซะดีๆ” 14(ดังนั้นผู้ส่งข่าวกลับมาหาเยฟธาห์#11:14 ดังนั้นผู้ส่งข่าวกลับมาหาเยฟธาห์ ประโยคนี้แปลมาจากสำเนากรีกโบราณ แต่สำเนาฮีบรูไม่มีประโยคนี้) เยฟธาห์จึงส่งคนส่งข่าวกลับไปหากษัตริย์ของชาวอัมโมนใหม่

15เยฟธาห์แจ้งกับเขาว่า

“นี่คือสิ่งที่เยฟธาห์พูด ‘อิสราเอลไม่ได้ยึดแผ่นดินโมอับหรือแผ่นดินของชาวอัมโมน 16เมื่อพวกอิสราเอลออกจากอียิปต์ พวกเขาได้เข้าไปในถิ่นทุรกันดารถึงทะเลแดงและมาถึงคาเดช 17แล้วชาวอิสราเอลจึงใช้คนส่งข่าวไปยังกษัตริย์เอโดมว่า “โปรดอนุญาตให้เราผ่านแผ่นดินของท่านด้วยเถิด” แต่กษัตริย์เอโดมไม่ยอมและชาวอิสราเอลก็ได้ใช้คนส่งข่าวไปถึงกษัตริย์โมอับด้วย แต่เขาก็ไม่ยอมเหมือนกัน อิสราเอลก็เลยต้องอาศัยอยู่ที่คาเดช

18จากนั้นชาวอิสราเอลได้เดินทางในถิ่นทุรกันดารและอ้อมแผ่นดินเอโดม และแผ่นดินโมอับ พวกเขามาทางตะวันออกของแผ่นดินโมอับ และตั้งค่ายบนฝั่งแม่น้ำอารโนน พวกเขาไม่ได้เข้าไปในเขตแดนของโมอับ เพราะมีแม่น้ำอารโนนเป็นพรมแดนของโมอับ

19ชาวอิสราเอลจึงใช้คนส่งข่าวไปถึงกษัตริย์สิโหนของคนอาโมไรต์ ผู้ครองเมืองเฮชโบนและแจ้งกับเขาว่า “โปรดอนุญาตให้เราผ่านแผ่นดินของท่านด้วยเถิด” 20แต่สิโหนไม่ไว้ใจที่จะให้อิสราเอลผ่านเข้าไปในเขตแดนของเขา ดังนั้นเขาจึงรวบรวมประชาชนตั้งค่ายที่ยาฮาสสู้รบกับอิสราเอล

21พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลได้มอบสิโหนและทหารทั้งหมดไว้ในมือของอิสราเอล แล้วพวกเขาก็พ่ายแพ้ ดังนั้นอิสราเอลจึงยึดครองแผ่นดินทั้งหมดที่ชาวอาโมไรต์อาศัยอยู่นั้น 22พวกเขายึดเขตแดนทั้งหมดของอาโมไรต์ ตั้งแต่แม่น้ำอารโนนไปจนถึงแม่น้ำยับบอก และตั้งแต่ถิ่นทุรกันดารไปจนถึงแม่น้ำจอร์แดน

23ในเมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของชาวอิสราเอลได้ขับไล่ชาวอาโมไรต์ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอลคนของพระองค์ แล้วท่านจะมาขับไล่ชาวอิสราเอลเพื่อยึดครองแทนหรือ 24แน่นอนว่าท่านจะต้องครอบครองดินแดนที่พระเคโมชพระเจ้าของท่านมอบให้กับท่านแน่ อย่างนั้นพวกเราก็จะครอบครองดินแดนที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราได้ยึดมาให้กับพวกเราเหมือนกัน

25ตัวท่านจะดีกว่ากษัตริย์บาลาคลูกชายศิปโปร์#11:25 กษัตริย์บาลาคลูกชายศิปโปร์ ดูเรื่องนี้เพิ่มเติมได้จากหนังสือกันดารวิถี บทที่ 22–24แห่งเมืองโมอับหรือ กษัตริย์องค์นั้นเคยโต้แย้งหรือเคยสู้รบกับชาวอิสราเอลอย่างนั้นหรือ 26เมื่ออิสราเอลอาศัยอยู่ในเมืองเฮชโบนและชนบทของเมืองนั้น รวมทั้งเมืองอาโรเออร์และชนบทของเมืองนั้น และเมืองต่างๆที่อยู่บนฝั่งแม่น้ำอารโนนถึงสามร้อยปี ทำไมท่านไม่ยึดคืนเสียในเวลานั้น

27ข้าไม่ได้ทำบาปต่อท่าน แต่ท่านได้ทำผิดกับข้า โดยการทำสงครามกับข้า ขอให้พระยาห์เวห์ พระผู้พิพากษาได้ตัดสินวันนี้ เรื่องระหว่างชาวอิสราเอลกับชาวอัมโมนด้วยเถิด’”

28แต่กษัตริย์ของชาวอัมโมนไม่ฟังคำพูดของเยฟธาห์ที่เขาส่งไปให้

คำบนบานของเยฟธาห์

29ดังนั้นพระวิญญาณของพระยาห์เวห์ก็มาอยู่กับเยฟธาห์ เขาจึงยกพลผ่านกิเลอาดและมนัสเสห์ ผ่านมิสปาห์ในกิเลอาด และบุกไปถึงแผ่นดินของอัมโมน

30เยฟธาห์สาบานต่อพระเจ้าว่า “ถ้าพระองค์ยอมให้ชาวอัมโมนตกอยู่ในกำมือของข้าพเจ้า 31เมื่อข้าพเจ้ากลับมาอย่างมีชัยจากอัมโมนนั้น ข้าพเจ้าจะยกสิ่งแรกที่ออกมาจากประตูบ้านข้าพเจ้าเพื่อมาพบข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะถวายสิ่งนั้นให้กับพระยาห์เวห์เป็นเครื่องเผาบูชา”

32แล้วเยฟธาห์ก็ยกไปสู้กับชาวอัมโมน และพระยาห์เวห์ก็มอบพวกอัมโมนไว้ในกำมือของเขา 33เขาได้โจมตีพวกอัมโมน ตั้งแต่อาโรเออร์ ตลอดไปจนถึงเมืองมินนิท รวมยี่สิบเมือง และไกลไปจนถึงอาเบล-ครามิม ทำให้มีคนตายจำนวนมาก คนอัมโมนจึงอยู่ใต้การปกครองของอิสราเอล

34เมื่อเยฟธาห์กลับมาที่บ้านในมิสปาห์ ลูกสาวเขาก็ออกมาต้อนรับด้วยการเล่นกลองรำมะนาและเต้นรำ นางเป็นลูกเพียงคนเดียวของเขา เขาไม่มีลูกชายหรือลูกสาวอื่นอีก 35เมื่อเขาเห็นลูก เขาก็ฉีกเสื้อผ้าตัวเองและพูดว่า “ลูกพ่อ ลูกทำให้พ่อหมดแรง และลูกเป็นสาเหตุให้พ่อเดือดร้อน พ่อได้ให้คำมั่นสัญญาต่อพระยาห์เวห์และจะคืนคำไม่ได้”

36เธอจึงพูดกับพ่อว่า “เมื่อพ่อสัญญาต่อพระยาห์เวห์ พ่อก็ทำกับลูกตามที่ได้สัญญาไว้เถอะ เพราะพระยาห์เวห์ช่วยกู้พ่อให้พ้นจากชาวอัมโมนพวกศัตรูของพ่อ”

37เธอยังพูดต่อไปอีกว่า “แต่ขออย่างหนึ่ง ขอไว้ชีวิตลูกสักสองเดือน ปล่อยให้ลูกท่องไปบนภูเขาและร้องไห้กับพวกเพื่อนหญิงของลูก เพราะลูกจะไม่มีวันได้แต่งงาน”#11:37 เพราะลูกจะไม่มีวันได้แต่งงาน หรือแปลตรงๆได้ว่า “เพราะความเป็นพรหมจารีของลูก”

38เขาจึงตอบว่า “ไปเถอะ” แล้วเขาก็ปล่อยให้นางไปสองเดือน เธอและเพื่อนๆก็ร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนภูเขาเพราะเธอจะไม่มีวันได้แต่งงาน

39เมื่อครบสองเดือนเธอก็กลับมาหาพ่อ และเขาก็ทำกับลูกสาวตามที่เขาได้สาบานไว้ ขณะนั้นลูกสาวเขายังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายคนไหนเลย และมันได้กลายเป็นธรรมเนียมในอิสราเอล 40ที่พวกสาวๆในอิสราเอลจะออกไประลึกถึงเรื่องราวของลูกสาวเยฟธาห์ชาวกิเลอาดปีละสี่วัน

Bible League International

Learn More About พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย