YouVersion Logo
Search Icon

مراثی اِرمیا 22:3-66

مراثی اِرمیا 22:3-66 NMV

محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛ آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است. جان من می‌گوید: «خداوند نصیب من است، پس بر او امید خواهم بست.» خداوند برای منتظران خود نیکوست، و برای هر که او را بجوید. نیکوست در خاموشی، نجات خداوند را انتظار کشیدن؛ نیکوست برای انسان، یوغ را در جوانی حمل کردن. بگذار در خاموشی تنها بنشیند، آنگاه که یوغ بر او نهاده می‌شود؛ بگذار دهان خویش بر خاک نهد، که شاید هنوز امیدی باشد؛ بگذار رخسار خود را به سیلی‌زنندگان بسپارد، و از رسوایی سیر شود. زیرا خداوند آدمی را تا به ابد ترک نمی‌کند، بلکه هرچند کسی را محزون سازد، بر حسب کثرت محبتش رحم خواهد کرد؛ زیرا از دل نمی‌خواهد آدمی را به مصیبت و اندوه دچار سازد. اسیرانِ زمین را جملگی زیر پا لِه کردن، در حضور آن متعال حقِ انسانی را ضایع کردن، دادرسیِ کسی را در محکمه منحرف ساختن، این‌گونه کارها پسندیدۀ خداوندگار نیست. کیست که سخنی بگوید و واقع شود، اگر خداوندگار بدان امر نکرده باشد؟ آیا از دهان آن متعال نیست، که هم مصیبت و هم خوشی صادر می‌شود؟ چرا باید انسانی که هنوز زنده است، شِکوِه سر دهد آنگاه که به سبب گناهانش مکافات می‌بیند؟ بیایید تا راههای خویش را بسنجیم و آنها را بیازماییم؛ بیایید تا به سوی خداوند بازگشت کنیم! بیایید تا دلها و دستانمان را به سوی خدایی که در آسمان است برافراشته، بگوییم: «ما گناه کردیم و عِصیان ورزیدیم، و تو نیامرزیدی. «خویشتن را به خشم پوشانیدی و ما را تعقیب کرده، بی‌ترحم هلاک نمودی؛ خود را به ابر مستور ساختی تا هیچ دعایی به تو نرسد. ما را در میان قومها، خاکروبه و زباله ساختی. «دشمنانمان جملگی دهان خویش را بر ضد ما می‌گشایند؛ خوف و خطر بر ما عارض گشته، خرابی و ویرانی؛ به سبب ویرانیِ قوم عزیزم، جویهای اشک از دیدگانم روان است. «چشمانم بی‌امان اشک می‌ریزد و باز نمی‌ایستد، تا اینکه خداوند از آسمان نظر کند و ببیند. به سبب جملۀ دختران شهرم، چشمانم جان مرا قرین اندوه می‌سازد. «آنان که بی‌سبب دشمن من بودند، مرا همچون مرغی تعقیب کردند؛ جان مرا به گودالی فرو افکندند، و سنگها بر من فرو ریختند؛ آبها از سرم گذشت، و گفتم: ”دیگر هلاک شدم.“ «آنگاه خداوندا، از اعماق سیاهچال نامت را خواندم؛ تو تمنایم را شنیدی: ”گوش خود را بر فریاد کمکم مبند!“ چون تو را خواندم، نزدیک آمدی، و فرمودی: ”مترس!“ «خداوندگارا، تو به دادرسی من آمدی، و حیاتم را فدیه کردی. خداوندا، تو ظلمی را که بر من روا داشته‌اند، دیده‌ای؛ پس دادم بستان! تو تمامی بدخواهی ایشان را مشاهده کرده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من. «خداوندا، تو اهانتهای ایشان را شنیده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من؛ سخنان و اندیشه‌های مخالفانم، تمامی روز، بر ضد من است. نشست و برخاستِ ایشان را ملاحظه کن، زیرا که موضوع سرودهای طعنه‌آمیز ایشان گشته‌ام. «خداوندا، بر وفق اعمال دستانشان، بدیشان مکافات برسان. دل مشوش بدیشان بده؛ لعنت تو بر ایشان باد! خداوندا، در خشم خود تعقیبشان کن، و از زیر آسمانهایت نابودشان فرما.»

Read مراثی اِرمیا 3

Compare All Versions: مراثی اِرمیا 22:3-66

Video for مراثی اِرمیا 3:22-66

video-thumbnails

Lamentations 3

Verse Images for مراثی اِرمیا 22:3-66

مراثی اِرمیا 22:3-66 - محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛ آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است. جان من می‌گوید: «خداوند نصیب من است، پس بر او امید خواهم بست.» خداوند برای منتظران خود نیکوست، و برای هر که او را بجوید. نیکوست در خاموشی، نجات خداوند را انتظار کشیدن؛ نیکوست برای انسان، یوغ را در جوانی حمل کردن. بگذار در خاموشی تنها بنشیند، آنگاه که یوغ بر او نهاده می‌شود؛ بگذار دهان خویش بر خاک نهد، که شاید هنوز امیدی باشد؛ بگذار رخسار خود را به سیلی‌زنندگان بسپارد، و از رسوایی سیر شود. زیرا خداوند آدمی را تا به ابد ترک نمی‌کند، بلکه هرچند کسی را محزون سازد، بر حسب کثرت محبتش رحم خواهد کرد؛ زیرا از دل نمی‌خواهد آدمی را به مصیبت و اندوه دچار سازد. اسیرانِ زمین را جملگی زیر پا لِه کردن، در حضور آن متعال حقِ انسانی را ضایع کردن، دادرسیِ کسی را در محکمه منحرف ساختن، این‌گونه کارها پسندیدۀ خداوندگار نیست. کیست که سخنی بگوید و واقع شود، اگر خداوندگار بدان امر نکرده باشد؟ آیا از دهان آن متعال نیست، که هم مصیبت و هم خوشی صادر می‌شود؟ چرا باید انسانی که هنوز زنده است، شِکوِه سر دهد آنگاه که به سبب گناهانش مکافات می‌بیند؟ بیایید تا راههای خویش را بسنجیم و آنها را بیازماییم؛ بیایید تا به سوی خداوند بازگشت کنیم! بیایید تا دلها و دستانمان را به سوی خدایی که در آسمان است برافراشته، بگوییم: «ما گناه کردیم و عِصیان ورزیدیم، و تو نیامرزیدی. «خویشتن را به خشم پوشانیدی و ما را تعقیب کرده، بی‌ترحم هلاک نمودی؛ خود را به ابر مستور ساختی تا هیچ دعایی به تو نرسد. ما را در میان قومها، خاکروبه و زباله ساختی. «دشمنانمان جملگی دهان خویش را بر ضد ما می‌گشایند؛ خوف و خطر بر ما عارض گشته، خرابی و ویرانی؛ به سبب ویرانیِ قوم عزیزم، جویهای اشک از دیدگانم روان است. «چشمانم بی‌امان اشک می‌ریزد و باز نمی‌ایستد، تا اینکه خداوند از آسمان نظر کند و ببیند. به سبب جملۀ دختران شهرم، چشمانم جان مرا قرین اندوه می‌سازد. «آنان که بی‌سبب دشمن من بودند، مرا همچون مرغی تعقیب کردند؛ جان مرا به گودالی فرو افکندند، و سنگها بر من فرو ریختند؛ آبها از سرم گذشت، و گفتم: ”دیگر هلاک شدم.“ «آنگاه خداوندا، از اعماق سیاهچال نامت را خواندم؛ تو تمنایم را شنیدی: ”گوش خود را بر فریاد کمکم مبند!“ چون تو را خواندم، نزدیک آمدی، و فرمودی: ”مترس!“ «خداوندگارا، تو به دادرسی من آمدی، و حیاتم را فدیه کردی. خداوندا، تو ظلمی را که بر من روا داشته‌اند، دیده‌ای؛ پس دادم بستان! تو تمامی بدخواهی ایشان را مشاهده کرده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من. «خداوندا، تو اهانتهای ایشان را شنیده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من؛ سخنان و اندیشه‌های مخالفانم، تمامی روز، بر ضد من است. نشست و برخاستِ ایشان را ملاحظه کن، زیرا که موضوع سرودهای طعنه‌آمیز ایشان گشته‌ام. «خداوندا، بر وفق اعمال دستانشان، بدیشان مکافات برسان. دل مشوش بدیشان بده؛ لعنت تو بر ایشان باد! خداوندا، در خشم خود تعقیبشان کن، و از زیر آسمانهایت نابودشان فرما.»مراثی اِرمیا 22:3-66 - محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛ آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است. جان من می‌گوید: «خداوند نصیب من است، پس بر او امید خواهم بست.» خداوند برای منتظران خود نیکوست، و برای هر که او را بجوید. نیکوست در خاموشی، نجات خداوند را انتظار کشیدن؛ نیکوست برای انسان، یوغ را در جوانی حمل کردن. بگذار در خاموشی تنها بنشیند، آنگاه که یوغ بر او نهاده می‌شود؛ بگذار دهان خویش بر خاک نهد، که شاید هنوز امیدی باشد؛ بگذار رخسار خود را به سیلی‌زنندگان بسپارد، و از رسوایی سیر شود. زیرا خداوند آدمی را تا به ابد ترک نمی‌کند، بلکه هرچند کسی را محزون سازد، بر حسب کثرت محبتش رحم خواهد کرد؛ زیرا از دل نمی‌خواهد آدمی را به مصیبت و اندوه دچار سازد. اسیرانِ زمین را جملگی زیر پا لِه کردن، در حضور آن متعال حقِ انسانی را ضایع کردن، دادرسیِ کسی را در محکمه منحرف ساختن، این‌گونه کارها پسندیدۀ خداوندگار نیست. کیست که سخنی بگوید و واقع شود، اگر خداوندگار بدان امر نکرده باشد؟ آیا از دهان آن متعال نیست، که هم مصیبت و هم خوشی صادر می‌شود؟ چرا باید انسانی که هنوز زنده است، شِکوِه سر دهد آنگاه که به سبب گناهانش مکافات می‌بیند؟ بیایید تا راههای خویش را بسنجیم و آنها را بیازماییم؛ بیایید تا به سوی خداوند بازگشت کنیم! بیایید تا دلها و دستانمان را به سوی خدایی که در آسمان است برافراشته، بگوییم: «ما گناه کردیم و عِصیان ورزیدیم، و تو نیامرزیدی. «خویشتن را به خشم پوشانیدی و ما را تعقیب کرده، بی‌ترحم هلاک نمودی؛ خود را به ابر مستور ساختی تا هیچ دعایی به تو نرسد. ما را در میان قومها، خاکروبه و زباله ساختی. «دشمنانمان جملگی دهان خویش را بر ضد ما می‌گشایند؛ خوف و خطر بر ما عارض گشته، خرابی و ویرانی؛ به سبب ویرانیِ قوم عزیزم، جویهای اشک از دیدگانم روان است. «چشمانم بی‌امان اشک می‌ریزد و باز نمی‌ایستد، تا اینکه خداوند از آسمان نظر کند و ببیند. به سبب جملۀ دختران شهرم، چشمانم جان مرا قرین اندوه می‌سازد. «آنان که بی‌سبب دشمن من بودند، مرا همچون مرغی تعقیب کردند؛ جان مرا به گودالی فرو افکندند، و سنگها بر من فرو ریختند؛ آبها از سرم گذشت، و گفتم: ”دیگر هلاک شدم.“ «آنگاه خداوندا، از اعماق سیاهچال نامت را خواندم؛ تو تمنایم را شنیدی: ”گوش خود را بر فریاد کمکم مبند!“ چون تو را خواندم، نزدیک آمدی، و فرمودی: ”مترس!“ «خداوندگارا، تو به دادرسی من آمدی، و حیاتم را فدیه کردی. خداوندا، تو ظلمی را که بر من روا داشته‌اند، دیده‌ای؛ پس دادم بستان! تو تمامی بدخواهی ایشان را مشاهده کرده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من. «خداوندا، تو اهانتهای ایشان را شنیده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من؛ سخنان و اندیشه‌های مخالفانم، تمامی روز، بر ضد من است. نشست و برخاستِ ایشان را ملاحظه کن، زیرا که موضوع سرودهای طعنه‌آمیز ایشان گشته‌ام. «خداوندا، بر وفق اعمال دستانشان، بدیشان مکافات برسان. دل مشوش بدیشان بده؛ لعنت تو بر ایشان باد! خداوندا، در خشم خود تعقیبشان کن، و از زیر آسمانهایت نابودشان فرما.»مراثی اِرمیا 22:3-66 - محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛ آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است. جان من می‌گوید: «خداوند نصیب من است، پس بر او امید خواهم بست.» خداوند برای منتظران خود نیکوست، و برای هر که او را بجوید. نیکوست در خاموشی، نجات خداوند را انتظار کشیدن؛ نیکوست برای انسان، یوغ را در جوانی حمل کردن. بگذار در خاموشی تنها بنشیند، آنگاه که یوغ بر او نهاده می‌شود؛ بگذار دهان خویش بر خاک نهد، که شاید هنوز امیدی باشد؛ بگذار رخسار خود را به سیلی‌زنندگان بسپارد، و از رسوایی سیر شود. زیرا خداوند آدمی را تا به ابد ترک نمی‌کند، بلکه هرچند کسی را محزون سازد، بر حسب کثرت محبتش رحم خواهد کرد؛ زیرا از دل نمی‌خواهد آدمی را به مصیبت و اندوه دچار سازد. اسیرانِ زمین را جملگی زیر پا لِه کردن، در حضور آن متعال حقِ انسانی را ضایع کردن، دادرسیِ کسی را در محکمه منحرف ساختن، این‌گونه کارها پسندیدۀ خداوندگار نیست. کیست که سخنی بگوید و واقع شود، اگر خداوندگار بدان امر نکرده باشد؟ آیا از دهان آن متعال نیست، که هم مصیبت و هم خوشی صادر می‌شود؟ چرا باید انسانی که هنوز زنده است، شِکوِه سر دهد آنگاه که به سبب گناهانش مکافات می‌بیند؟ بیایید تا راههای خویش را بسنجیم و آنها را بیازماییم؛ بیایید تا به سوی خداوند بازگشت کنیم! بیایید تا دلها و دستانمان را به سوی خدایی که در آسمان است برافراشته، بگوییم: «ما گناه کردیم و عِصیان ورزیدیم، و تو نیامرزیدی. «خویشتن را به خشم پوشانیدی و ما را تعقیب کرده، بی‌ترحم هلاک نمودی؛ خود را به ابر مستور ساختی تا هیچ دعایی به تو نرسد. ما را در میان قومها، خاکروبه و زباله ساختی. «دشمنانمان جملگی دهان خویش را بر ضد ما می‌گشایند؛ خوف و خطر بر ما عارض گشته، خرابی و ویرانی؛ به سبب ویرانیِ قوم عزیزم، جویهای اشک از دیدگانم روان است. «چشمانم بی‌امان اشک می‌ریزد و باز نمی‌ایستد، تا اینکه خداوند از آسمان نظر کند و ببیند. به سبب جملۀ دختران شهرم، چشمانم جان مرا قرین اندوه می‌سازد. «آنان که بی‌سبب دشمن من بودند، مرا همچون مرغی تعقیب کردند؛ جان مرا به گودالی فرو افکندند، و سنگها بر من فرو ریختند؛ آبها از سرم گذشت، و گفتم: ”دیگر هلاک شدم.“ «آنگاه خداوندا، از اعماق سیاهچال نامت را خواندم؛ تو تمنایم را شنیدی: ”گوش خود را بر فریاد کمکم مبند!“ چون تو را خواندم، نزدیک آمدی، و فرمودی: ”مترس!“ «خداوندگارا، تو به دادرسی من آمدی، و حیاتم را فدیه کردی. خداوندا، تو ظلمی را که بر من روا داشته‌اند، دیده‌ای؛ پس دادم بستان! تو تمامی بدخواهی ایشان را مشاهده کرده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من. «خداوندا، تو اهانتهای ایشان را شنیده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من؛ سخنان و اندیشه‌های مخالفانم، تمامی روز، بر ضد من است. نشست و برخاستِ ایشان را ملاحظه کن، زیرا که موضوع سرودهای طعنه‌آمیز ایشان گشته‌ام. «خداوندا، بر وفق اعمال دستانشان، بدیشان مکافات برسان. دل مشوش بدیشان بده؛ لعنت تو بر ایشان باد! خداوندا، در خشم خود تعقیبشان کن، و از زیر آسمانهایت نابودشان فرما.»مراثی اِرمیا 22:3-66 - محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛ آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است. جان من می‌گوید: «خداوند نصیب من است، پس بر او امید خواهم بست.» خداوند برای منتظران خود نیکوست، و برای هر که او را بجوید. نیکوست در خاموشی، نجات خداوند را انتظار کشیدن؛ نیکوست برای انسان، یوغ را در جوانی حمل کردن. بگذار در خاموشی تنها بنشیند، آنگاه که یوغ بر او نهاده می‌شود؛ بگذار دهان خویش بر خاک نهد، که شاید هنوز امیدی باشد؛ بگذار رخسار خود را به سیلی‌زنندگان بسپارد، و از رسوایی سیر شود. زیرا خداوند آدمی را تا به ابد ترک نمی‌کند، بلکه هرچند کسی را محزون سازد، بر حسب کثرت محبتش رحم خواهد کرد؛ زیرا از دل نمی‌خواهد آدمی را به مصیبت و اندوه دچار سازد. اسیرانِ زمین را جملگی زیر پا لِه کردن، در حضور آن متعال حقِ انسانی را ضایع کردن، دادرسیِ کسی را در محکمه منحرف ساختن، این‌گونه کارها پسندیدۀ خداوندگار نیست. کیست که سخنی بگوید و واقع شود، اگر خداوندگار بدان امر نکرده باشد؟ آیا از دهان آن متعال نیست، که هم مصیبت و هم خوشی صادر می‌شود؟ چرا باید انسانی که هنوز زنده است، شِکوِه سر دهد آنگاه که به سبب گناهانش مکافات می‌بیند؟ بیایید تا راههای خویش را بسنجیم و آنها را بیازماییم؛ بیایید تا به سوی خداوند بازگشت کنیم! بیایید تا دلها و دستانمان را به سوی خدایی که در آسمان است برافراشته، بگوییم: «ما گناه کردیم و عِصیان ورزیدیم، و تو نیامرزیدی. «خویشتن را به خشم پوشانیدی و ما را تعقیب کرده، بی‌ترحم هلاک نمودی؛ خود را به ابر مستور ساختی تا هیچ دعایی به تو نرسد. ما را در میان قومها، خاکروبه و زباله ساختی. «دشمنانمان جملگی دهان خویش را بر ضد ما می‌گشایند؛ خوف و خطر بر ما عارض گشته، خرابی و ویرانی؛ به سبب ویرانیِ قوم عزیزم، جویهای اشک از دیدگانم روان است. «چشمانم بی‌امان اشک می‌ریزد و باز نمی‌ایستد، تا اینکه خداوند از آسمان نظر کند و ببیند. به سبب جملۀ دختران شهرم، چشمانم جان مرا قرین اندوه می‌سازد. «آنان که بی‌سبب دشمن من بودند، مرا همچون مرغی تعقیب کردند؛ جان مرا به گودالی فرو افکندند، و سنگها بر من فرو ریختند؛ آبها از سرم گذشت، و گفتم: ”دیگر هلاک شدم.“ «آنگاه خداوندا، از اعماق سیاهچال نامت را خواندم؛ تو تمنایم را شنیدی: ”گوش خود را بر فریاد کمکم مبند!“ چون تو را خواندم، نزدیک آمدی، و فرمودی: ”مترس!“ «خداوندگارا، تو به دادرسی من آمدی، و حیاتم را فدیه کردی. خداوندا، تو ظلمی را که بر من روا داشته‌اند، دیده‌ای؛ پس دادم بستان! تو تمامی بدخواهی ایشان را مشاهده کرده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من. «خداوندا، تو اهانتهای ایشان را شنیده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من؛ سخنان و اندیشه‌های مخالفانم، تمامی روز، بر ضد من است. نشست و برخاستِ ایشان را ملاحظه کن، زیرا که موضوع سرودهای طعنه‌آمیز ایشان گشته‌ام. «خداوندا، بر وفق اعمال دستانشان، بدیشان مکافات برسان. دل مشوش بدیشان بده؛ لعنت تو بر ایشان باد! خداوندا، در خشم خود تعقیبشان کن، و از زیر آسمانهایت نابودشان فرما.»مراثی اِرمیا 22:3-66 - محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛ آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است. جان من می‌گوید: «خداوند نصیب من است، پس بر او امید خواهم بست.» خداوند برای منتظران خود نیکوست، و برای هر که او را بجوید. نیکوست در خاموشی، نجات خداوند را انتظار کشیدن؛ نیکوست برای انسان، یوغ را در جوانی حمل کردن. بگذار در خاموشی تنها بنشیند، آنگاه که یوغ بر او نهاده می‌شود؛ بگذار دهان خویش بر خاک نهد، که شاید هنوز امیدی باشد؛ بگذار رخسار خود را به سیلی‌زنندگان بسپارد، و از رسوایی سیر شود. زیرا خداوند آدمی را تا به ابد ترک نمی‌کند، بلکه هرچند کسی را محزون سازد، بر حسب کثرت محبتش رحم خواهد کرد؛ زیرا از دل نمی‌خواهد آدمی را به مصیبت و اندوه دچار سازد. اسیرانِ زمین را جملگی زیر پا لِه کردن، در حضور آن متعال حقِ انسانی را ضایع کردن، دادرسیِ کسی را در محکمه منحرف ساختن، این‌گونه کارها پسندیدۀ خداوندگار نیست. کیست که سخنی بگوید و واقع شود، اگر خداوندگار بدان امر نکرده باشد؟ آیا از دهان آن متعال نیست، که هم مصیبت و هم خوشی صادر می‌شود؟ چرا باید انسانی که هنوز زنده است، شِکوِه سر دهد آنگاه که به سبب گناهانش مکافات می‌بیند؟ بیایید تا راههای خویش را بسنجیم و آنها را بیازماییم؛ بیایید تا به سوی خداوند بازگشت کنیم! بیایید تا دلها و دستانمان را به سوی خدایی که در آسمان است برافراشته، بگوییم: «ما گناه کردیم و عِصیان ورزیدیم، و تو نیامرزیدی. «خویشتن را به خشم پوشانیدی و ما را تعقیب کرده، بی‌ترحم هلاک نمودی؛ خود را به ابر مستور ساختی تا هیچ دعایی به تو نرسد. ما را در میان قومها، خاکروبه و زباله ساختی. «دشمنانمان جملگی دهان خویش را بر ضد ما می‌گشایند؛ خوف و خطر بر ما عارض گشته، خرابی و ویرانی؛ به سبب ویرانیِ قوم عزیزم، جویهای اشک از دیدگانم روان است. «چشمانم بی‌امان اشک می‌ریزد و باز نمی‌ایستد، تا اینکه خداوند از آسمان نظر کند و ببیند. به سبب جملۀ دختران شهرم، چشمانم جان مرا قرین اندوه می‌سازد. «آنان که بی‌سبب دشمن من بودند، مرا همچون مرغی تعقیب کردند؛ جان مرا به گودالی فرو افکندند، و سنگها بر من فرو ریختند؛ آبها از سرم گذشت، و گفتم: ”دیگر هلاک شدم.“ «آنگاه خداوندا، از اعماق سیاهچال نامت را خواندم؛ تو تمنایم را شنیدی: ”گوش خود را بر فریاد کمکم مبند!“ چون تو را خواندم، نزدیک آمدی، و فرمودی: ”مترس!“ «خداوندگارا، تو به دادرسی من آمدی، و حیاتم را فدیه کردی. خداوندا، تو ظلمی را که بر من روا داشته‌اند، دیده‌ای؛ پس دادم بستان! تو تمامی بدخواهی ایشان را مشاهده کرده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من. «خداوندا، تو اهانتهای ایشان را شنیده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من؛ سخنان و اندیشه‌های مخالفانم، تمامی روز، بر ضد من است. نشست و برخاستِ ایشان را ملاحظه کن، زیرا که موضوع سرودهای طعنه‌آمیز ایشان گشته‌ام. «خداوندا، بر وفق اعمال دستانشان، بدیشان مکافات برسان. دل مشوش بدیشان بده؛ لعنت تو بر ایشان باد! خداوندا، در خشم خود تعقیبشان کن، و از زیر آسمانهایت نابودشان فرما.»مراثی اِرمیا 22:3-66 - محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛ آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است. جان من می‌گوید: «خداوند نصیب من است، پس بر او امید خواهم بست.» خداوند برای منتظران خود نیکوست، و برای هر که او را بجوید. نیکوست در خاموشی، نجات خداوند را انتظار کشیدن؛ نیکوست برای انسان، یوغ را در جوانی حمل کردن. بگذار در خاموشی تنها بنشیند، آنگاه که یوغ بر او نهاده می‌شود؛ بگذار دهان خویش بر خاک نهد، که شاید هنوز امیدی باشد؛ بگذار رخسار خود را به سیلی‌زنندگان بسپارد، و از رسوایی سیر شود. زیرا خداوند آدمی را تا به ابد ترک نمی‌کند، بلکه هرچند کسی را محزون سازد، بر حسب کثرت محبتش رحم خواهد کرد؛ زیرا از دل نمی‌خواهد آدمی را به مصیبت و اندوه دچار سازد. اسیرانِ زمین را جملگی زیر پا لِه کردن، در حضور آن متعال حقِ انسانی را ضایع کردن، دادرسیِ کسی را در محکمه منحرف ساختن، این‌گونه کارها پسندیدۀ خداوندگار نیست. کیست که سخنی بگوید و واقع شود، اگر خداوندگار بدان امر نکرده باشد؟ آیا از دهان آن متعال نیست، که هم مصیبت و هم خوشی صادر می‌شود؟ چرا باید انسانی که هنوز زنده است، شِکوِه سر دهد آنگاه که به سبب گناهانش مکافات می‌بیند؟ بیایید تا راههای خویش را بسنجیم و آنها را بیازماییم؛ بیایید تا به سوی خداوند بازگشت کنیم! بیایید تا دلها و دستانمان را به سوی خدایی که در آسمان است برافراشته، بگوییم: «ما گناه کردیم و عِصیان ورزیدیم، و تو نیامرزیدی. «خویشتن را به خشم پوشانیدی و ما را تعقیب کرده، بی‌ترحم هلاک نمودی؛ خود را به ابر مستور ساختی تا هیچ دعایی به تو نرسد. ما را در میان قومها، خاکروبه و زباله ساختی. «دشمنانمان جملگی دهان خویش را بر ضد ما می‌گشایند؛ خوف و خطر بر ما عارض گشته، خرابی و ویرانی؛ به سبب ویرانیِ قوم عزیزم، جویهای اشک از دیدگانم روان است. «چشمانم بی‌امان اشک می‌ریزد و باز نمی‌ایستد، تا اینکه خداوند از آسمان نظر کند و ببیند. به سبب جملۀ دختران شهرم، چشمانم جان مرا قرین اندوه می‌سازد. «آنان که بی‌سبب دشمن من بودند، مرا همچون مرغی تعقیب کردند؛ جان مرا به گودالی فرو افکندند، و سنگها بر من فرو ریختند؛ آبها از سرم گذشت، و گفتم: ”دیگر هلاک شدم.“ «آنگاه خداوندا، از اعماق سیاهچال نامت را خواندم؛ تو تمنایم را شنیدی: ”گوش خود را بر فریاد کمکم مبند!“ چون تو را خواندم، نزدیک آمدی، و فرمودی: ”مترس!“ «خداوندگارا، تو به دادرسی من آمدی، و حیاتم را فدیه کردی. خداوندا، تو ظلمی را که بر من روا داشته‌اند، دیده‌ای؛ پس دادم بستان! تو تمامی بدخواهی ایشان را مشاهده کرده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من. «خداوندا، تو اهانتهای ایشان را شنیده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من؛ سخنان و اندیشه‌های مخالفانم، تمامی روز، بر ضد من است. نشست و برخاستِ ایشان را ملاحظه کن، زیرا که موضوع سرودهای طعنه‌آمیز ایشان گشته‌ام. «خداوندا، بر وفق اعمال دستانشان، بدیشان مکافات برسان. دل مشوش بدیشان بده؛ لعنت تو بر ایشان باد! خداوندا، در خشم خود تعقیبشان کن، و از زیر آسمانهایت نابودشان فرما.»مراثی اِرمیا 22:3-66 - محبتهای خداوند هرگز پایان نمی‌پذیرد، زیرا که رحمتهای او بی‌زوال است؛ آنها هر بامداد تازه می‌شود؛ وفاداری تو عظیم است. جان من می‌گوید: «خداوند نصیب من است، پس بر او امید خواهم بست.» خداوند برای منتظران خود نیکوست، و برای هر که او را بجوید. نیکوست در خاموشی، نجات خداوند را انتظار کشیدن؛ نیکوست برای انسان، یوغ را در جوانی حمل کردن. بگذار در خاموشی تنها بنشیند، آنگاه که یوغ بر او نهاده می‌شود؛ بگذار دهان خویش بر خاک نهد، که شاید هنوز امیدی باشد؛ بگذار رخسار خود را به سیلی‌زنندگان بسپارد، و از رسوایی سیر شود. زیرا خداوند آدمی را تا به ابد ترک نمی‌کند، بلکه هرچند کسی را محزون سازد، بر حسب کثرت محبتش رحم خواهد کرد؛ زیرا از دل نمی‌خواهد آدمی را به مصیبت و اندوه دچار سازد. اسیرانِ زمین را جملگی زیر پا لِه کردن، در حضور آن متعال حقِ انسانی را ضایع کردن، دادرسیِ کسی را در محکمه منحرف ساختن، این‌گونه کارها پسندیدۀ خداوندگار نیست. کیست که سخنی بگوید و واقع شود، اگر خداوندگار بدان امر نکرده باشد؟ آیا از دهان آن متعال نیست، که هم مصیبت و هم خوشی صادر می‌شود؟ چرا باید انسانی که هنوز زنده است، شِکوِه سر دهد آنگاه که به سبب گناهانش مکافات می‌بیند؟ بیایید تا راههای خویش را بسنجیم و آنها را بیازماییم؛ بیایید تا به سوی خداوند بازگشت کنیم! بیایید تا دلها و دستانمان را به سوی خدایی که در آسمان است برافراشته، بگوییم: «ما گناه کردیم و عِصیان ورزیدیم، و تو نیامرزیدی. «خویشتن را به خشم پوشانیدی و ما را تعقیب کرده، بی‌ترحم هلاک نمودی؛ خود را به ابر مستور ساختی تا هیچ دعایی به تو نرسد. ما را در میان قومها، خاکروبه و زباله ساختی. «دشمنانمان جملگی دهان خویش را بر ضد ما می‌گشایند؛ خوف و خطر بر ما عارض گشته، خرابی و ویرانی؛ به سبب ویرانیِ قوم عزیزم، جویهای اشک از دیدگانم روان است. «چشمانم بی‌امان اشک می‌ریزد و باز نمی‌ایستد، تا اینکه خداوند از آسمان نظر کند و ببیند. به سبب جملۀ دختران شهرم، چشمانم جان مرا قرین اندوه می‌سازد. «آنان که بی‌سبب دشمن من بودند، مرا همچون مرغی تعقیب کردند؛ جان مرا به گودالی فرو افکندند، و سنگها بر من فرو ریختند؛ آبها از سرم گذشت، و گفتم: ”دیگر هلاک شدم.“ «آنگاه خداوندا، از اعماق سیاهچال نامت را خواندم؛ تو تمنایم را شنیدی: ”گوش خود را بر فریاد کمکم مبند!“ چون تو را خواندم، نزدیک آمدی، و فرمودی: ”مترس!“ «خداوندگارا، تو به دادرسی من آمدی، و حیاتم را فدیه کردی. خداوندا، تو ظلمی را که بر من روا داشته‌اند، دیده‌ای؛ پس دادم بستان! تو تمامی بدخواهی ایشان را مشاهده کرده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من. «خداوندا، تو اهانتهای ایشان را شنیده‌ای، همۀ دسیسه‌هایشان را بر ضد من؛ سخنان و اندیشه‌های مخالفانم، تمامی روز، بر ضد من است. نشست و برخاستِ ایشان را ملاحظه کن، زیرا که موضوع سرودهای طعنه‌آمیز ایشان گشته‌ام. «خداوندا، بر وفق اعمال دستانشان، بدیشان مکافات برسان. دل مشوش بدیشان بده؛ لعنت تو بر ایشان باد! خداوندا، در خشم خود تعقیبشان کن، و از زیر آسمانهایت نابودشان فرما.»

Free Reading Plans and Devotionals related to مراثی اِرمیا 22:3-66

Waiting On God مراثی اِرمیا 22:3-66 هزارۀ نو

Waiting On God

3 Days

You’re waiting for something good. You want it so badly you can taste it. But, it seems like time drags as you wait for your answer. To wait on God and trust Him in the process can feel impossible. Waiting wears down our patience, but God always uses those seasons to refine us and deepen our intimacy with Him. In this three-day plan, pray through your season of waiting and see God as compassionate, faithful, and enough.

Hope مراثی اِرمیا 22:3-66 هزارۀ نو

Hope

3 Days

Hopelessness plagues most people at some point or another. It isn't reserved for a select few. Even many of our honored Biblical heroes suffered from a lack of hope from time to time. Tony Evans shares thoughts on how to have hope and overcome despair in this short reading plan.

Start With Your Guilt, End With His Mercy مراثی اِرمیا 22:3-66 هزارۀ نو

Start With Your Guilt, End With His Mercy

3 Days

Each day we are faced with the decision to live in the guilt from our past mistakes or accept God's unending mercies that He freely gives us. In this 3 day devotional we will walk receive encouragement that empowers us to realign ourselves with His Word.

How to Connect With God مراثی اِرمیا 22:3-66 هزارۀ نو

How to Connect With God

3 Days

Are you struggling to connect with God? Are you new to the concept of relationship with God? This devotional is taken from Susan Deborahs book 'Connecting With God'. It dispels many of the common myths about prayer and breaks down the keys to knowing God. Susan Deborahs provides an accessible set of guidelines that almost anyone can understand and begin to implement straight away.

Download The Bible App NowBible AppDownload the Bible App for KidsBible App for Kids