وَر اَمی، اَتّی خود خا اَ لائِق ن دیدُ پِشِ تو ب یا. فقط اَرفِ بُ گَک کِ نوکَرِ مِ شفا پِدا مِ نَ. وَخاطِرِ کِ مِ خودمِ اَ مامورِ اَستُ که فرمُم بَرُ نُ سربازُنِ اَ دارُ که از مِ فرمُم بَرِ. وَ یکِّ مِ گُ، ”ب رُ“، مِ رَ؛ وَ د گَرِ مِ گُ، ”بیا“، م یا اَ. وَ خادِم خا مِ گُ، ”ای کارَ بُکنَک“، مِنَ.» عیسی دَم که ای اَرفا رَ بیَشنی، از اُ مرد تعجب کَ نُ رو کَ وَ جمعیتِ کِ وَرَدیُ م یومَدِ ب°گَ: «وَ ش°ما مِگُ، ایتُ ایمانِ رَ اَتّی دَر بِنِ قومِ اسراییل اَ ن دیدا.»