دَر خورشِد، ماه اُ س تارَگُ، ن شوُنی آ دیدَه مِشُ نُ رو زمی، مِلَّتا از غرش دریا اُ موجا نگران مِ شَ. مردم از فکرِ ایکه قَرارَ سَرِ ای دنیا چِزِب یَیَ، از ترس بِهُش مِ شَ، وَخاطِرِکِ نظم آسمُنا وَاَم مرِزَ. بَعد پ سِ اِنسانَ م بینِ کِ خِ قدرت اُ شکوه اُ جلالِ کَلُنِ رو اَبرِ م یآ اَ.