«”اَ مردوم ورجه بُشو و بُگو،
’حئیقتن شمان ایشتاوید، ولی هرگس نخوائید فهمستن؛
حئیقتن فندرید، ولی شمرأ حالی نخوائه بوستن.‘»
چونکی اَ مردوم دیل سنگ بُبوسته،
اَشان گوشان سنگینَ بوسته،
و خوشان چومانَ دَوَسته ئید،
نِبِه کی خوشان چومان مرا بیدینید،
و خوشان گوشان مرا بیشتاوید،
و خوشان دیلان درون بفهمید
و واگردَید و مَن اوشان شفا بدَم.“