وِشون بِلِندِ صِدائه هِمراه داد زونه و گاتِنه: «ای خِداوند که قادر و قدّوس و حَقّی، تا کی داوِری نَکاندی و اَمه خونِ تقاصِ زِمینِ مَردِمِ جِم نَیرِنی؟» و هر کِدوم از وِشونِ، اسبهِ قَوا هِدا بَییه و وِشونِ بااوته بَییه که اَت کم ویشتر آروم بَیرین تا وِشونِ هم خِدمتون و بِرارونِ تعداد که قرارِ وِشونِ واری بَکوشته بَووِن، کامل بَووه.