پَس مِن اون فِرشتهِ سَمت بوردِمه و وه ره بااوتِمه که اون کِچیکِ طومارِ مِ ره هاده. فرشته مِ ره بااوته: «اینِ بَیر و بَخُر! تِ دِله ره تَل کانده، ولی تِ دِهونِ دِله عسلِ واری شیرین بونه.» پَس اون کِچیکِ طومارِ فرشته دَسِ جِم بَییتِمه و بَخُردِمه. مِ دِهونِ دِله عسلِ واری شیرین بییه، ولی هَمتی که بَخوردِمه مِ اِشکمِ دِله تَل بَییه.